Afgelopen maandag kreeg ik van Open Doors de wekelijkse Gebedsnieuws-mail binnen, en met het luisteren van het erbij gevoegde filmpje, werd ik diep geraakt door wat deze man zei aan het eind.
Ik heb het reeds gedeeld op het blogje ‘Jezus Overwinnaar’ op ‘Into Your Hands’, maar het ligt zo in lijn met wat ik vorige week schreef op dit Blog, dat ik het ook hier wil plaatsen ter overdenking.
Vorige week stond Markus 12:30 centraal:
‘En u zult de Heere, Uw God, liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand en met heel uw kracht. Dit is het eerste gebod.’
En er wat Murray erbij schreef, gaf mij -hopelijk ook jou, veel om over na te denken.
‘Onze liefde, onze gebeden, onze toewijding, ons vertrouwen, onze gehoorzaamheid –in al deze dingen moet er een onvoorwaardelijke overgave zijn aan Gods wil en dienst.’
‘Alles voor God, voor God alleen, en ons enig verlangen moet zijn, Hem volkomen lief te hebben en te dienen.’
Werd ik met wat Murray schreef al behoorlijk geconfronteerd met mijn tekortschieten en falen, de woorden van mijn vervolgde broer in de Heer gaven mij nog meer stof tot nadenken.
Hoeveel bedreigingen ook …
Hij moest vluchten uit zijn land, omdat hij anders het risico liep, om net als twaalf van zijn medebroeders, ook vermoord te worden, en uiteraard is dit niet de enige dreiging.
Maar, wat bedreigt ons?
Welke bedreigingen komen op ons af waardoor we het risico lopen van onze koers af te wijken?
En, hoe sterk staan wij?
Welke bedreigingen komen op ons af die een aanval zijn op ons geloof, onze bediening, ons geloof kunnen verzwakken?
En, hoe stevig staan wij in onze geloofsschoenen?
Hoe vastbesloten zijn wij in en met alles dat op ons afkomt, in ons leven gebeurt?
Is in ons leven ook dan zichtbaar dat we de Heer liefhebben boven alles en met alles dat in ons is?
Met heel ons hart?
Met heel onze ziel?
Met heel ons verstand?
Met heel onze kracht?
Hoeveel bedreigingen ook op mij afkomen, ik ben vastbesloten …
Ik ben Vastbesloten …
Vastbesloten om koers te houden.
Vastbesloten om niet te verzwakken in mijn geloof.
Vastbesloten om niet te verzwakken in mijn bediening.
... ‘Onze liefde, onze gebeden, onze toewijding, ons vertrouwen, onze gehoorzaamheid –in al deze dingen moet er een onvoorwaardelijke overgave zijn aan Gods wil en dienst.’ ...
Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik heb nog veel te leren.
Soms kunnen de omstandigheden en de dingen die gebeuren in mijn leven, mij echt overweldigen en terneerdrukken, ja, soms zelfs bijna onderuit slaan; nee, mijn geloof is dan beslist niet altijd even sterk.
Nee, de buitenwereld ziet daar vaak niets van, het is mijn innerlijk gevecht, het zijn mijn worstelingen met de Heer.
Is het nog niet genoeg, Heere?
Houd het dan nooit op, Heer?
Zo moe, zo moe …
Het deed mij afgelopen week beseffen dat dit eigenlijk onze grootste bedreigingen zijn, net als alle verleidingen (tv, telefoon, social media, werk, sport …) waaraan wij hier in het ‘vrije’ westen blootstaan.
De woorden van deze broeder deden mij ook weer eens beseffen dat alles aankomt op de keuze die we maken, op hóe we die maken, als ook het moment waarop we die maken.
Hoewel ik het afgelopen maandag in dat blogje niet genoemd heb, werd, en word ik ook nu weer, in gedachten geleid naar Daniël.
👉 Daniël 1
Jeruzalem is in de macht gekomen van koning Nebukadnezar en op een bepaald moment beval hij dat een aantal vooraanstaande en knappe -in uiterlijk en verstand, jongemannen naar Babel moesten worden gehaald.
Daniël was één van deze uitgekozen jongemannen om te dienen aan het hof van deze heidense koning en om onderwezen te worden in de geschriften en taal van de Chaldeeën.
Naast dat iedereen een andere naam kreeg en een driejarige opleiding, bepaalde de koning ook wat ze moesten eten en drinken om er goed uit te zien.
En dan staat er in Daniël 1:8 het volgende:
‘Daniël nu nam zich in zijn hart voor zich niet te besmetten met de gerechten van de koning of met de wijn die hij dronk.’
Daniël hoorde én nam zich in zijn hart voor.
Hij wachtte niet tot ze aan tafel gingen en de gerechten geserveerd werden, nee, hij hoorde wat het plan was, en maakte een keuze en handelde vandaaruit gelijk.
En we lezen hoe God hem vervolgens zegende.
Zowel Daniël, als ook onze Somalische broeder, maakten een duidelijke keuze vanuit het weten wat er zou, of kan gebeuren.
Ze zijn voorbereid.
Hoeveel bedreigingen ook op mij afkomen, ik ben vastbesloten …
Ik ben Vastbesloten …
Hoe vast besloten zijn wij?
- Om koers te houden.
- Om niet te verzwakken in ons geloof.
- Om niet te verzwakken in onze bediening; de taak die God ons heeft gegeven, op de plaats waar we staan?
Ja, misschien heb ik slecht geslapen, sta ik weer op met pijn en zie ik daardoor als een berg op tegen de taken van de dag die voor me ligt, maar de woorden en houding van zowel mijn Somalische broeder, als Daniël, tonen mij het belang van de manier waarop ik mijn keuzes maak.
Neem ik aan het begin van de dag in mijn hart voor …, ben ik vastbesloten, of zie ik wel wat de dag mij brengt en maak ik van daaruit mijn keuzes?
Een weloverwogen keuze maken
aan het begin van elke dag.
In het hart voorgenomen -als Daniël,
heeft op alles wat er gebeurt
zijn invloed, als ook zijn weerslag.
Hoe vastbeslotener ik de dag inga,
hoe standvastiger ik zal zijn.
Het maakt dat ik waakzaam ben,
bewust van het feit dat ik leef
op satans speelterrein.
Vastbesloten mijn dag ingaan,
om de juiste koers te houden en
nooit te verzwakken in mijn geloof,
zal mij tot kracht en sterkte zijn
in elke bedreiging die komt,
dus ook die van ongeloof.
Standvastig en vastbesloten,
levend in de Kracht van Uw Geest.
Standhoudend en volhardend,
het zal nooit tevergeefs zijn geweest.
Mag de Heere ons iedere morgen opnieuw zegenen met een vastberaden, vastbesloten en standvastige geest en de keuze om Hem boven alles lief te hebben en door alles heen te volgen.
Zegen en een liefdevolle Groet,
Rita
