Week 12 - De wil ... (3a) Persoonlijk

Deze week deel ik het blog even in tweeën; een Persoonlijk gedeelte, en eentje met mijn gedachten bij het Dagboek.
Vandaag het Persoonlijke blogje en morgen de andere.

Als we iets echt heel graag willen, dan gaan we er vaak voor.
De mate van ons verlangen is dus soms mede belangrijk of we bereiken, of voor elkaar krijgen, wat we willen.
Maar het leven laat ons wel zien dat we er met alleen verlangen niet komen.
Er zijn nog heel wat andere factoren die ook een rol spelen daarin, omstandigheden, financiën, ...; maar daarnaast zullen we er over het algemeen ook wat voor over moeten hebben, zal het ons wat kosten als het gaat om doorzettingsvermogen, volhouden, inzet, niet opgeven enz.
Kortom: Je komt niet op het erepodium door alleen maar iets te verlangen, daar komt wel wat meer bij kijken.
De wil moet er in de eerste plaats zijn; maar hoe graag we iets willen, verlangen, helpt ons wel op weg.
De vraag bij dit alles is: Wat zijn wij bereid om ervoor te doen; hoeveel mag het ons kosten?
En even teruggrijpend naar mijn vorige overdenking: Hoe standvastig is onze geest?

Getuigenis …
Mijn gedachten gaan dan, zelfs na zovele jaren, altijd terug naar toen ik nog jong was.
Ik was niet zo’n groot leerwonder; de citotoets liet zien dat de MAVO voor mij eigenlijk te hoog gegrepen was, en dus kregen mijn ouders het advies om mij naar de Huishoudschool te sturen.
Ik wilde echter de verpleging in, dat wilde ik al van heel kleins af aan, en dat zou niet lukken zonder dat papiertje.
Gelukkig mocht ik van mijn ouders toch naar de MAVO, en ja, ik heb het begeerde diploma gehaald, zelfs zonder te blijven zitten, maar wel met ‘bloed, zweet en tranen’.
Nee, er was geen klinkende cijferlijst, maar dat papiertje had ik.
Hoewel ik dat papiertje uiteindelijk niet nodig had (-want ik koos voor de ziekenverzorging i.p.v. de verpleegkundeopleiding), ben ik tot op de dag van vandaag dankbaar voor de les die ik eruit heb geleerd, namelijk het belang en de waarde van een standvastige geest.
Ik wilde dat papiertje, want dat dacht ik nodig te hebben, en dus had ik er alles voor over om dat te doen.
Waren daarin momenten dat ik het niet meer zag zitten?
Zeker!
Waren daarin momenten dat ik op wilde geven?
Misschien wel, want het ploeteren en de vele, vele tranen die op mijn bureaublad en in mijn boeken en schriften zijn gevallen, staan onuitwisbaar in mijn geheugen gegrift. 

Wat ook in mijn geheugen gegrift staat, en wat laat zien dat de Heer overal bij is en dwars door alles heen werkt, is het feit dat ik dacht dat het op de valreep nog bijna mis zou gaan, ziek als ik werd precies met het eindexamen.
Een fikse keelontsteking met heel hoge koorts belette mij om zelfs nog maar een boek in te kunnen kijken.
Het was van mijn bed naar school, examen doen en weer terug mijn bed in.
Ik had niet gedacht dat ik het zou halen zo zonder nog een boek in te kunnen kijken. 

In de aanloop naar de uitslag zat ik op een dag achter mijn bureautje; ik denk dat ik een beetje down was door alles en het vooruitzicht, want ik had een gedichtenbundel* van Nel Benschop gepakt en was die gaan doorbladeren en lezen.
Dit weet ik nog zo goed, omdat ik nooit vergeet wat ik op een gegeven moment (ongeveer) las en wat er vervolgens gebeurde.
Het laatste coupletje gaat namelijk zo:
‘En toen ik wachtte op de uitslag wist ik: -’t is niet goed -
Maar Jezus riep mij binnen – ‘k voelde de adem stokken:
Ik was geslaagd! Niet door mijn eigen blokken:
Hij maakte van de minnen kruisjes met Zijn rode bloed.’

Ik was geslaagd! Niet door mijn eigen blokken:
Hij maakte van de minnen kruisjes met Zijn rode bloed.
Het was op dat moment dat ik overduidelijk de woorden in mijn hoofd hoorde: ‘Je bent geslaagd!’

Ik weet nog hoe ik schrok.
Ik kende dit niet.
Ja, ik geloofde in de Heer, ik ken geen leven zonder de Heer, maar vanuit mijn (zwaardere) achtergrond, was dit iets waar je nooit wat over hoorde en waarvan ik dus ook nooit verwachtte dat dit zou kunnen gebeuren, dat de Heer zo duidelijk tegen mij zou spreken.
Ik durfde dus ook tegen niemand iets te zeggen, hoe zou ik ook; wie zou mij ooit geloven of zelfs maar begrijpen?

Geloofde ik het?
Ja, en nee.
Ik wilde zo graag, en diep, diep van binnen wist ik het ook echt zeker, ik voelde het, maar de twijfel was daarbij altijd dicht aanwezig: wat als …
Dit kon toch niet waar zijn; en toch …
Het was zo duidelijk geweest, bijna tastbaar.
Ik geloofde, maar tegelijk durfde ik het ook weer niet.
Ik had daarom met mijn moeder afgesproken dat ze me niet zou bellen op mijn vakantiewerkadres, ook niet als ik geslaagd was, want ik wilde daar niet zitten wachten op wel of geen telefoontje.
Toch belde ze: Rita, je bent geslaagd!
Tot op de dag van vandaag weet ik nog hoe vreselijk ik begon te huilen, waardoor iedereen dacht dat ik gezakt was.
Ach, hoe kon ook maar iemand weten dat deze tranen van dieper uit kwamen; dat ze kwamen omdat wat ik gehoord had, waar was.
Maar bovenal omdat ik me realiseerde dat de Heer werkelijk tot mij had gesproken, en het voor mij onmogelijke, mogelijk had gemaakt.

De wil …
De wil om iets voor elkaar te krijgen.
De wil om iets te doen, ongeacht wat je voelt.
De wil om door te gaan, niet alleen omdat het moet, maar omdat je vanuit iets diepers gedreven wordt.
De wil, door de standvastige geest voortgedreven, om zó te leven dat het Hem eert en recht doet.
De wil; leven als ziende het onzichtbare …
Echter ‘Het goede dat ik doen wil …’

Afgelopen week (Wk. 10), waar ik af en toe als ik tijd heb hier even mee bezig ben, is tegelijk een week waarin ik elke dag met deze dingen word geconfronteerd.
De ene dag gaat het heel goed, en dan ineens slaat het om, doordat mijn gedachten en gevoelens meegesleept worden in alle onzekerheden en zorgen.
Ja, ons leven staat al lange tijd aardig op z’n kop, maar sinds het afgelopen weekend toch wel even helemaal.
Na zaterdags bij de HAP gezeten te hebben met mijn man in de ene plaats, zaten we zondags op de spoedeisende hulp in een andere plaats, en als ik aan het einde van die lange dag thuis kom, ben ik alleen, omdat mijn man werd opgenomen in een zorgcentrum.
Ik weet, het is maar tijdelijk, om te herstellen en op krachten te komen, maar toch, zal hij ooit nog kunnen werken?
Ik zag hem de laatste maanden steeds verder achteruitgaan, maar ja, met een eigen winkel …

Mijn oog valt op wat ik al eerder had opgeschreven; - mijn schrijven is namelijk soms een van hier naar daar gaan voor ik ervaar dat ik daar ben waar ik moet zijn, maar ik bewaar alles wat ik eerder heb opgeschreven voor het geval ik het toch nodig heb, en pas aan het eind wis ik alles wat ik toch niet heb gebruikt.
En zo gebeurt het dat ineens de woorden ‘De HEERE nu is het Die voor u uit gaat. Hij zal met u zijn. Hij zal u niet loslaten en u niet verlaten’, in mijn zichtveld komen.
Ja, de Heer ging duidelijk met mij mee; ja, meer nog: Hij ging voor mij uit!
Hij was erbij, Hij heeft mij -ook nu weer- nooit verlaten!
De Bijbelteksten, één op zaterdagmorgen en één op zaterdagavond; bijna identiek en uit dezelfde Psalm.
Precies het juiste boekje pakken om even iets te lezen, waardoor een klein gedichtje in de inleiding mijn gebed wordt (ik heb het uit mijn hoofd geleerd) in deze hectische dagen.
‘Heer, geef mij een rustig hart
dat ondanks vele vragen
vertrouwend voortgaat aan Uw hand
ook in donk’re dagen.’*

God is goed!
Ja, God is goed, ook in deze donkere dagen!
Later die week voeg ik in gedachten ook het woord ‘standvastig’ toe aan het gebed; ‘Heer, geef mij een rustig en standvastig hart’.  (zie vorige blogje)

Maar dan is daar ineens die terugslag als ik door mijn gedachten meegezogen word naar allerlei doemscenario’s, die zouden kunnen gebeuren, en hoewel het gedichtgebed mij zeker wel wat rustiger maakt, krijg ik het neerslachtige gevoel niet van me afgeschud en ik stap die dag vroeg in bed.
Midden in de nacht word ik wakker, en in plaats van weer lekker in slaap vallen, is daar ineens een ander probleem dat zich in mijn hoofd probeert te nestelen.
Het is nog lang geen tijd om op te staan, en juist nu heb ik mijn slaap zo hard nodig, en dus besluit ik om eruit te gaan en een beker warme melk voor mezelf te maken en dat bewuste boekje er even bij te pakken om iets te lezen.
Als ik weer mijn bed in stap, voel ik me rustiger, maar het is slechts van korte duur, want … ja, daar zijn ze weer, die gedachten.
Maar dit keer weiger ik er in mee te gaan en dwing mijn gedachten naar het gedichtgebed en naar een paar dingen die ik net nog heb gelezen, terwijl ik me op mijn zij draai en me in mijn gedachten als het ware ‘dicht tegen de Here Jezus aan nestel’.
Ja, die gedachten blijven het proberen, maar ik wil niet, en herhaal keer op keer het gedichtgebed, terwijl ik Hem zeg dat ik aanvaard dat wat nu is, wetende dat Hij erbij is en ons helpen zal.
Het is kwart voor zeven als ik gewekt word door mijn wekker.

De wil …
Ik ervaar dat het goed is voor mezelf om deze dingen op te schrijven, maar ook om ze hier op dit blog te delen, en niet alleen voor mezelf te houden.
Is het niet voor wie het misschien lees en er iets aan heeft, dan wel voor mezelf, omdat ik weet dat de Heer, mij met regelmaat terugbrengt bij mijn eigen schrijfsel, als van: Weet je nog?!
Ja, het is goed om in herinnering te brengen, de wonderlijke, en mooie dingen die de Heer in ons leven heeft gedaan.

Met dat ik deze dingen schrijf, komt het woordje ‘Terugdenken’ in mijn gedachten.
‘Terugdenken’ is de titel van een gedichtje dat ik jaren geleden schreef bij een paar verzen uit Psalm 77 en gaat over het gedenken van dingen die de Heere in ons leven heeft gedaan.
We moeten zeker niet in het verleden blijven hangen, maar het is wel goed om af en toe onszelf in herinnering te brengen wat de Heere allemaal voor ons heeft gedaan.

'Ik zal de daden van de HEERE gedenken,
ja, ik zal denken aan Uw wonderen van oudsher.
Ik zal al Uw werken overdenken en over Uw daden spreken.
O God, Uw weg is in het heiligdom.
Wie is een God zo groot als God?
U bent de God Die wonderen doet,
U hebt Uw macht bekendgemaakt onder de volken.
U hebt Uw volk door Uw sterke arm verlost,
de nakomelingen van Jakob en van Jozef.’
Psalm 77:12-14

Heer,
vandaag zet U mij even stil door Uw woord,
dat mij oproept om terug te denken
aan hetgeen U voor mij hebt gedaan.

In gedachten ga ik terug in de tijd
en kijk naar de lange, moeilijke weg
die we reeds met elkaar zijn gegaan.

In die weg, Heer, was U steeds nabij,
geen moment liet U ons alleen;
U hebt ons steeds weer bijgestaan.

U was het, die tranen droogde,
hoop gaf en bemoedigde,
de Kracht om door te kunnen gaan.

U was het, die spaarde en bewaarde,
wonden en striemen genas,
zonden en ongerechtigheden hebt weggedaan.

U schonk bevrijding en genezing,
verloste; nooit was Uw hand te kort,
in alles bleef U altijd naast ons staan.

Groot was, en is Uw liefde en trouw,
wonderlijk waren, en zijn soms Uw wegen;
in alles zijn Uw ogen die ons immer gadeslaan.

Ik loof de Heer, want Hij is goed;
eeuwig duurt Zijn liefde en trouw.
Ik loof de Heer, de Allerhoogste God,
Hij is het op wie ik in vertrouwen bouw.

‘Loof de HEERE, want Hij is goed,

want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig.

Loof de God der goden,

want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig.

Loof de Heere der heren,

want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig.

Die grote wonderen doet, Hij alleen,

want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig.’

Psalm 136:1-4

De wil ...
Een bijzonder iets.
De Heer eenieder van ons een eigen wil gegeven; Hij verlangde geen marionetten, geen mensen die alleen maar meelopen en overal ja en amen op zeggen, en domweg doen wat Hij zegt en vraagt.
Hij verlangde naar mensen die bewust kiezen om Hem als hun Schepper te erkennen en Hem te eren, Die in Hem geloven en op Hem vertrouwen; Hem willen volgen, gehoorzaam willen zijn.
Niet omdat ze niet anders kunnen, in de zin van 'zo geprogrammeerd zijn', maar om Wie Hij is!
Niet omdat ze Hem en alles wat Hij heeft gezegd en gedaan begrijpen, maar omdat ze geloven dat Hij is Wie Hij zegt dat Hij is, en doet wat Hij belooft, en ervoor kiezen om Zijn Woord als waarheid aan te nemen, ook al begrijpen ze er niets, of niet veel van.
Maar om Wie Hij is, willen zij Hem met hun hele hart volgen.
Om wie Hij is, willen ze Hem met hun hele hart willen dienen.
Om Wie Hij is, willen ze Hem met hun hele hart gehoorzaam zijn.
Om Wie Hij is, willen zij Hem met hun hele hart willen leren kennen, -voor zover het hier op aarde mogelijk is, en hebben daar alles voor over, en gaan daarin vastbesloten en vastberaden op weg.

Wie Mij zoekt, zal Mij vinden!
Maar willen wij dat?
En zo ja, hoe graag?

'Onrustig is het hart, tot het rust vindt in U!'
(Augustinus)

Een Gezegende zondag,
en een liefdevolle Groet,
Rita

* >> Een Vlinder van God - Nel Benschop

* >> Stilte in mijn hart - Elisabeth Elliot

* >> 'Terugdenken …'

Week 9 - De Wil ...

Afgelopen donderdag begon ik in het Dagboek aan het hoofdstukje getiteld: ‘De wil’.
Vandaag (zaterdag) ben ik er nog steeds in bezig; er zijn zoveel dingen die tot mij spreken, vooral omdat ik naast dit hoofdstukje ook het hoofdstuk waar de Bijbeltekst uitkomt, induik.
Vervolgens raakt het mij, dat het zo aansluit, voortborduurt op wat ik eerder schreef.* 

En zo vandaag vast enkele Bijbelverzen en citaten van Murray, want ik vermoed dat hier volgende week mijn blogje wel over zal gaan.
De teksten komen deze keer uit de NBG.

‘Zij gingen een verbond aan, dat zij de Heere, de God hunner vaderen, zouden zoeken met hun gehele hart en met hun gehele ziel; …’

‘Geheel Juda verheugde zich over de eed, want met hun geheel hun hart hadden zij gezworen, met geheel hun wil hadden zij de Heere gezocht en Hij had Zich door hen laten vinden; Hij gaf hun vrede aan alle kanten.’

2 Kron. 15:12,15

Voor wie het hele hoofdstuk ook wil lezen:
>> >> 2 Kronieken 15 – NBG/HSV (naast elkaar; ik hoop dat de link het ook doet als je geen account hebt)

‘De wil is het koninklijk vermogen van de ziel;

hij regeert over de gehele mens.’

Andrew Murray

Uw wil, mijn wil …
Heer, wat zijn ze soms
met elkaar in conflict
en wat raken we,
als we niet oppassen,
zo in het web van
de boze verstrikt.

Uw wil, mijn wil …
Niet met heel ons hart
en onze ziel besluiten,
kan ons maken tot een
speelbal in de handen van
de boze en zijn kornuiten.

Uw wil, mijn wil …
Een vaste wil,
een onverdeeld hart,
het is wat U zoekt
maar de boze tart.

Uw wil, mijn wil …
Wat verkiezen wij?
Gebonden zijn,
of in Jezus vrij?

'Vele mensen worden slaven der zonde,
omdat ze niet besluiten
om met vaste wil te luisteren 
naar de stem van het geweten.'

Andrew Murray

Gods zegen van liefde, licht en kracht voor de komende week
en een liefdevolle groet,
Rita

* Week 6 - Vastbesloten

   Week 8 – Zoek en vind; kom en ontvang

Week 3 - God alleen! Neem de tijd ... (25)

‘Doch de God van alle genade, Die u in Christus geroepen heeft tot Zijn eeuwige heerlijkheid, Hij zal u na een korte tijd van lijden, volmaken, bevestigen, sterken en grondvesten.’
(NBG)

‘De God nu van alle genade, Die ons geroepen heeft tot Zijn eeuwige heerlijkheid in Christus Jezus, Hij Zelf moge u na een korte tijd van lijden – toerusten, bevestigen, versterken en funderen.’
(HSV)

1 Petr. 5:10

Murray heeft dit hoofdstukje de titel ‘De God van alle genade’ gegeven, maar met wat hij schrijft beperkt hij zich tot het feit, dat God alleen, -elke dag en in alles, het middelpunt van ons bestaan moet zijn, het enige voorwerp van ons vertrouwen, als ook onze enige hoop, krachtbron, enz.
Ik worstel een beetje met de tekst die hij erbij gegeven heeft, niet om wat er staat, want dat zijn zulke prachtige en bemoedigende woorden, maar omdat ik er niets over kan terugvinden, behalve dat hij de tekst een paar keer aanhaalt.
Toch zegt hij zulke mooie en rake dingen, staat er zoveel in dit hoofdstukje dat ik er over moet schrijven, en verschillende citaten eruit wil delen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om aan het begin
van elke dag je hart te richten
op Degene Die je Krachtbron is,
je hoop en je vertrouwen.
Neem de tijd, en bedenk, dat
alleen Hij je geschikt kan maken
voor het leven en de taken
van die dag.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd aan het begin
van elke nieuwe dag
om te bedenken wie je bent
en waar je staat.
Neem de tijd tot je inziet
dat je vanuit jezelf niets kunt
en Hem werkelijk in alles
nodig hebt.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, totdat je hart
rust in Hem, en de belofte
van Zijn Woord in jou
zijn ingang vindt.
Neem de tijd en hoor:
'Ik, de God des vredes,
bevestige u in alle goeds.'

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, en hoor:
‘Ik, de God van alle genade,
zal je na een korte tijd van lijden,
volmaken, toerusten, sterken
en vast doen staan.’

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

‘Elke nieuwe dag zou de eerste en voornaamste gedachte moeten zijn -God,
God alleen kan mij geschikt maken om deze dag te leven zoals Hij het zou willen.’

Andrew Murray

Opnieuw klinkt vandaag de oproep en de aansporing om toch elke dag met de Heer te beginnen.
Hoewel het belangrijkste is, en blijft, dat we elke dag tijd met de Heer hebben -ongeacht het tijdstip, tóch is er heel wat voor te zeggen om de dag, élke dag, met Hem te beginnen.
In het tijdstip op zich ligt dan al het teken van het ons afhankelijk weten van Hem; dat we beseffen, dat we niets kunnen, niets zijn, zonder Hem.
Dat we Hem nodig hebben als we thuis zijn, maar ook op ons werk; onderweg in de auto, op de fiets, lopend, bus of trein …; maar ook in onze ontmoetingen en contacten met anderen.
Dat we ons vertrouwen op Hem stellen, Zijn leiding verlangen voor de dag die voor ons ligt, en niet in eigen kracht de nieuwe dag die voor ons ligt in willen gaan.
Hoewel wat Murray zegt vaak makkelijker gezegd is dan gedaan, toch zijn het ware woorden, en geloof ik dat het ons streven mag zijn om ons daar naar uit te strekken.

‘God Zelf moet het enige voorwerp
van ons vertrouwen zijn,
van dag tot dag;
wanneer wij denken aan ons werk,
onze noden, ons leven,
en alle verlangens van ons hart
- moet God Zelf onze enige hoop
en ons vertrouwen zijn.’

Weet je …
Er ligt Rust in het beginnen van de dag met Hem.
Niet gelijk rennen en vliegen, je koffie of ontbijt naar binnen schrokken, of overslaan, maar vanuit de rust bij Hem aan de taak die wacht beginnen.
Er ligt Vrede in het beginnen van de dag met Hem.
De dag beginnend met Hem, in de rust en stilte die er ’s morgens nog is, en vrede vinden in het bij Hem zijn, door te bidden en Zijn woord te lezen.
Vrede, helende vrede, Shalom, om de dag tegemoet te treden in de zekerheid, dat Hij met je meegaat, en je geen moment alleen zult zijn.
Er ligt Hoop en (nieuwe) Moed in het beginnen van de dag met Hem.
Het leven is niet makkelijk, er komt steeds meer op ons af, er wordt steeds meer van ons verlangt, en er is steeds meer dreiging om ons heen.
De berichten die ons dagelijks overspoelen, kunnen zo ontmoedigend werken, en hoop ontnemend zijn, maar de dag beginnend met Hem, betekent de dag beginnen met de Hoop die we hebben door de Here Jezus Christus, en houden we moed, óf ontvangen we nieuwe moed als we dat nodig hebben,
Er ligt Kracht in het beginnen van de dag met Hem.
En waar het ons aan kracht ontbreekt, ligt nieuwe kracht klaar bij Hem, en Hij verlangt zo ons te geven wat we nodig hebben of wat ons ontbreekt.
Het ligt immers iedere dag opnieuw klaar voor ons (Klaagl. 3:22,23), maar hoe kan Hij het ons geven als we niet bij Hem komen om het in ontvangst te nemen?

'Indien Gijzelf niet meegaat, doe ons van hier niet optrekken’, woorden van Mozes uit Exodus 3:15; woorden die met regelmaat in mijn gedachten komen als ik de dag in Zijn handen leg.
Ik weet dat Hij in mij woont, ik weet dat Zijn Heilige Geest in mij is, ik weet dat ik nooit alleen ben, dat Hij altijd bij mij is, en toch … de woorden geven weer wat in mijn hart leeft, het verlangen dat ik de dag niet zonder Hem wil ingaan.’

‘Gezegende God en Vader,

met het oog op het leven en werken

van deze nieuwe dag,

rust mijn hart in U,

mijn hoop is in Uw Woord,

‘De God des vredes

bevestige u in alle goeds’;

‘De God van alle genade

zal u volmaken,

bevestigen,

sterkten

en grondvesten’. 

Andrew Murray

Dit gebed van Murray raakt mij.
Het is een kort gebed, maar het geeft onze diepe afhankelijkheid van Hem in alles weer, en het maakt daarbij ook gebruik van Gods eigen Woord.
Wat ik ook zo mooi vind met dit gebed is, dat zelfs als het je niet lukt, of er geen mogelijkheid is om eerder op te staan om de dag met Hem te beginnen, -omdat je bijvoorbeeld een druk gezin hebt met heel jonge, of kleine kinderen, je nachten gebroken zijn (en jij daardoor ook), er altijd wel even een momentje is om dit gebed te bidden, en zo heb je toch, al is het maar even, dat contact met de Heer gehad, heb je even naar Hem opgekeken en uitgesproken, 'Heer, ik heb u zo nodig, ook vandaag (of misschien wel júist vandaag) weer.'

Ja, het kan ons moeite kosten om ons dit eigen te maken.
Ja, het betekenen dat we wat eerder uit bed moeten komen.
Dus ja, het vraagt wat van ons, kost ons wat, maar als je er eenmaal een gewoonte van gemaakt hebt, wil je niet anders meer; kun je je haast niet meer voorstellen dat je het niet eerder deed, en mis je het als het een keer door omstandigheden toch niet kan.

Dat de Heer een diep verlangen en een niet te stillen honger naar Hem en Zijn Woord in ons hart mag leggen, zodat Hij werkelijk, elke nieuwe dag, de eerste is aan wie wij zullen denken en bij Wie we willen zijn.

Gezegende eeuwige Vader,
laat mij elke morgen ontwaken
met een hart dat altijd en
als eerste op U is gericht,
omdat zij weet, en beseft,
dat alles wat zij nodig heeft
voor de taken van die dag,
alleen bij U voor haar klaarligt.

Gezegende eeuwige Vader,
U bent mijn Bron van Kracht,
mijn Hoop en mijn Vertrouwen,
mijn Gids voor elke dag.
Mijn leven ligt in Uw handen,
het behoort toe aan U alleen;
U wil ik dienen en eren, in alles
wat ik mag doen, met diep ontzag.

Zegen, Shalom
en een Liefdevolle groet,
Rita

Week 3 - Heb je Mij waarlijk lief? Neem de tijd (9)

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, en sta eens even stil
bij je liefde voor de Heer.
Neem de tijd en overdenk eens
hoe het met je geloof,
met je liefde voor Jezus is gesteld.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, en vraag jezelf eens af:
Is in jou die onuitsprekelijke vreugde?
Neem de tijd, overdenk het eens;
ken je het, heb je het gekend,
of is het allemaal ver weggezakt?

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om toch dagelijks
samen met Jezus te zijn.
Neem de tijd, want alleen daar,
in die momenten van samenzijn,
kun je Zijn liefde volledig indrinken.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, zodat Zijn liefde in jou
kan worden tot een bron, een fontein.
Neem de tijd, opdat je liefde voor Hem
zichtbaar wordt in je dagelijks leven;
onzelfzuchtig en zelfopofferend.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, want liefde voor Jezus
is toch alles als je in Hem gelooft!
Neem de tijd, iedere dag weer,
opdat de liefde van Christus dagelijks
in je hart kan worden uitgestort.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, opdat Hij je
gevangen kan nemen in Zijn liefde.
Neem de tijd, het zal je kracht
en vreugde geven,
je geloof doen groeien.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

‘Hem (Jezus Christus) hebt gij lief, zonder Hem gezien te hebben; in Hem gelooft gij, zonder Hem thans te zien en gij verheugt u met een onuitsprekelijke en verheerlijkte vreugde, …’ 

1 Petr. 1:8

In mijn Stille Tijd van afgelopen vrijdag werd ik door Murray stilgezet bij de liefde van Christus voor ons, voor mij; je kunt hierover lezen op mijn Blog >> ‘Into Your Hands’.
Vandaag, -het is zaterdag als ik dit schrijf, neemt hij me mee naar onze/mijn liefde voor Hem.
En net als gister lees ik even terug in mijn schrift van vorig jaar, en ik word stil van het verschil dat ik zie.
Waar mijn hart vandaag nog vol vreugde is om wat de Heer gisteren gaf, vorig jaar was dat wel anders.
Als ik vervolgens nog even iets na wil lezen, stuit ik op een blogje op dit Blog van vorig jaar.
Het gaat precies over het hoofdstuk waar ik gister over heb geschreven*, alleen vanuit een heel andere invalshoek.   
Maar als ik beide dingen teruglees, zie ik hoe de Heer klaarmaakt, hoe Hij naar iets toe leidt.
En ik zie hoe de Heer aan een verlangend, zoekend, bereidwillig hart niet voorbijgaat, want dat is wat ik in mijn schriftje teruglees, dat verlangen naar, dat zoeken, dat ‘opnieuw’ willen ontvangen.
Met het lezen besefte ik, dat ik de liefde van God voor mij, als ook mijn liefde voor Hem, en daarmee ook vreugde en geloof, gedeeltelijk had laten roven en overschaduwen door alles wat er gebeurd was en gebeurde.

Ik lees over belijden van, over verlangen naar herstel en opnieuw gevuld willen worden tot overstromen toe, en als ik terugkijk naar het jaar dat achter mij ligt, dan heeft de boze niet bepaald stilgezeten en er voor mijn gevoel alles aan gedaan om dat te verhinderen.
Maar welk een machtig en liefdevol God hebben wij; hoe groot is Zijn genade en trouw!
Als Hij zegt dat Zijn ogen over de ganse aarde gaan om krachtig bij te staan wiens hart volkomen naar Hem uitgaat, dan doet Hij dat!
Als Hij zegt dat dat we vrijmoedig mogen naderen tot de troon van genade en op het juiste moment hulp zullen ontvangen, dan is dit zo.
Als Hij zegt dat Hij bij ons zal zijn, in welke omstandigheid dan ook, dan is Hij daar ook.
Zo mag ik zien, als ik terugkijk en nadenk over de bovenstaande woorden, dat alles wat er is gebeurd is, er alleen maar toe heeft geleid dat ik dichter tot Hem ben gegroeid; Zijn liefde was sterker dan alles wat gebeurd is, ja, Zijn liefde werd mijn kracht.
En ook al zie ik dit nu pas, achteraf, zoals meestal, het ontneemt niets van die waarheid.

Al deze dingen doen mij opnieuw een paar belangrijke dingen beseffen, namelijk het belang van ‘waakzaam zijn’, van ‘tijd met de Heer hebben’, van ‘prioriteiten stellen en keuzes maken’, van ‘volledige overgave’, iedere dag weer.
Het doet mij beseffen hoe satan werkt, geniepig, alles in het werk stellend om ons oog van God en Zijn Woord af te houden, zodat hij kan roven wat de Heer ons heeft gegeven, als ook trachten te voorkomen dat we ontvangen wat Hij wil geven.

Voor mijzelf weet ik dat mijn kracht ligt in het lezen en bezig zijn met Zijn Woord, niet alleen ’s morgens in mijn Stille Tijd, maar vooral eigenlijk door te spitten, te overdenken, te schrijven, dat houdt mij dicht bij Hem en maakt mij sterk.
Ik bemerkte vorig jaar heel sterk dat, wat ik ’s morgens gelezen had, en zelfs met al het schrijven in mijn schrift erbij, vaak nog voor de middag bijna allemaal vergeten was, zo werd ik in beslag genomen door dat wat speelde.
Achteraf gezien lijkt het wel dat, zodra ik mijn kamertje verliet, ik in een andere wereld terechtkwam, een wereld vol zorgen en problemen, een wereld waar van alles van mij gevraagd en verwacht werd (dacht ik), een wereld die mijn gedachten en gevoelens beheerste, simpelweg door alles wat er gebeurde en op mij afkwam.
Hoe kostbaar waren dan die momenten op mijn kamertje, hoe belangrijk waren die momenten, hoe kort soms ook.
Even een tekst uit dat bekertje, het Bijbelleesrooster, of soms gewoon alleen even zitten achter mijn bureau, een lied luisteren, …

Het werd mij op een gegeven moment heel duidelijk dat het echt tijd was  het was om keuzes te maken.
Keuzes zodat ik niet overvraagd zou kunnen worden, of mezelf zou overvragen, maar ook keuzes om de dingen anders aan te pakken.
Dan alleen zou ik meer kunnen gaan leven vanuit Zijn dichte nabijheid, vanuit Zijn kracht, liefde en vreugde, en terugnemen wat mij was geroofd, en de schaduwen afwerpen.
Van hieruit kwam ook o.a. de keuze om hetzelfde Dagboek als vorig jaar weer te nemen, vanuit het verlangen naar nog eens, naar dieper, naar meer.
Het betekende, -en betekent, hoe moeilijk en pijnlijk soms ook, kiezen om los te laten en op Hem te vertrouwen; zelfs toen het mijn moederhart brak.
Hoezeer hebben we toch, vooral als we met dit soort dingen te maken hebben, tijd met Hem nodig!
Het is een proces van sterven aan onszelf, van verliezen om te behouden, van geloof en vertrouwen, van overgave!
Iedere dag opnieuw!

Opdat
‘de vleugels van geloof en liefde
ons naar de hemel doen rijzen
en we met onuitsprekelijke vreugde
zullen worden vervuld’.  

‘O, minnaars van de Here Jezus,
neem dagelijks tijd in de Binnenkamer met Hem
om Zijn hemelse liefde steeds opnieuw in te drinken.
Het zal u sterk maken in geloof
en uw blijdschap zal volkomen zijn.
Liefde, vreugde, geloof, deze zullen,
door de genade van onze Here Jezus,
iedere dag ons leven uitmaken.’

Andrew Murray

‘Wordt nuchter en waakzaam. Uw tegenpartij, de duivel, gaat rond als een brullende leeuw, zoekende wie hij zal verslinden.’
1 Petr. 5:8

‘Onderwijs mij, Here, de weg Uwer inzettingen, dan zal ik die bewaren ten einde toe.’
Psalm 119:33

‘…, kies voor u heden wie u zult dienen, …’
Jozua 24:15b

'Want ik ben door de wet voor de wet gestorven, opdat ik voor God zou leven.
Ik ben met Christus gekruisigd; en niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij; en voor zover ik nu in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, Die mij heeft liefgehad en Zichzelf voor mij heeft overgegeven.’
Galaten 2:19,20

Waakzaam zijn,
alert op wat er gebeurt.
Oplettend zijn, opdat
je niet wordt verscheurd.
Leven, dicht bij Hem;
aandachtig luisterend
naar Zijn stem.

Samenzijn,
iedere dag weer.
Verlangend Zijn stem
te horen, keer op keer.
Om te kunnen groeien,
vrucht te dragen,
tot Zijn eer te bloeien.

Kiezen: Hem volgen,
Zijn weg willen gaan,
of met één been in
de wereld blijven staan.
Gehoorzaam aan Zijn Woord,
of doen wat je hart
het meest bekoort?

Kiezen: gevoelens,
mijn gedachten,
of alles van Hem
verwachten?
Ik of Hij,
gebonden
of vrij?

Overgave, niet meer ik,
maar Christus leeft;
Hij is het, die het in mij
voor het zeggen heeft.
Winst of verlies,
leven of sterven,
aan jou wat je verkiest.

‘Heb je Mij waarlijk lief?’,
de vraag klinkt zacht.
Laat ons antwoord eerlijk zijn,
weloverwogen en doordacht.

👉 >> 'Gevangen in Zijn liefde' 

Week 28 - With all I am

Vandaag is een speciale dag (jarig, en precies 60 jaar geworden), dus daarom een voor mij heel speciaal nummer in de uitvoering zoals ik hem voor het eerst heb gezien en gehoord.
Een nummer waarbij ik vanaf het eerste moment het gevoel heb alsof iemand in mijn binnenste had gekeken en vandaaruit dit nummer maakte.
Luister en lees je weer mee?

     >> With all I am – Hillsong Worship
                               >> Lyrics 

Into Your Hands
(In Uw handen)
Met het zingen van dit lied spreken we uit dat we opnieuw de keuze maken om ons leven met Hem te verbinden, ons opnieuw aan Hem toe te wijden, vanuit het diepe besef wie Hij is en waarom je Hem wilt volgen.
Vanuit het besef dat Hij je wereld vast in handen heeft, dat je volledige leven -met alles wat er gebeurt en speelt, rust in de palm van Zijn hand.
Dat je van Hem bent, Hem toebehoort.
De keuze om met Hem mee te lopen op elke weg die Hij gaat; of die weg nu vreugde betekent, of verdriet.
Dat je Hem zal vertrouwen, en dat je zal leven op de manier dat Hij dat wilt, vanuit Zijn beloften en wel voor altijd!
Belijdend, dat je niet alleen in Hem gelooft, maar ook toebehoort, dat je thuishoort bij Hem!
Dat Hij de reden is dat je leeft en de reden dat je zingt -tot Zijn eer, met alles wat in je is.
En dan niet alleen nu als je je goed voelt, omdat alles goed en voorspoedig gaat, maar ook als alles donker en duister is, er geen lichtpuntje lijkt te zijn.

Zingend belijden:
Jezus, ik geloof in U!
Om wie U bent: de Christus, Messias, de Zoon van God, en mijn Redder en Verlosser, mijn Heiland, mijn vriend.
Om wat U heeft gedaan: de prijs voor mijn zonden betaald aan het kruis op Golgotha, mij vrijgekocht met Uw vergoten  bloed, de relatie met de Vader herstelt, en de toegang tot de troon van Genade vrijgemaakt en een eeuwig thuis bij Hem bereid.
Jezus, ik hoor thuis bij U, ik ben van U!
Ik ben Zijn kind, Zijn dochter (of zoon) van de Allerhoogste, erfgenaam.
U bent de reden dat ik leef
de reden dat ik zing,
met alles wat ik ben.
Zonder Hem is mijn leven zinloos en doelloos, leef ik alleen maar voor mezelf; zou ik zingen alleen omdat ik het leuk vind, voor mijn eigen eer en niet tot Uw eer, om U groot te maken en te eren.
Hij is mijn adem, mijn lied, mijn alles.

‘You’re the reason that I sing …’
(U bent de reden dat ik zing!)
De woorden van het lied zijn de woorden van mijn hart, en nog steeds springt mijn hart vooral op bij de woorden van het refrein en vooral de laatste regels:
Jesus, I believe in You
Jesus, I belong to You
You're the reason that I live
The reason that I sing
With all I am

Ach, zolang ik me kan herinneren heb ik van zingen gehouden, zolang ik me kan herinneren heb ik dit ook gedaan, van kleins af aan.
Nog zie ik mezelf al zingend op de schommel zitten; schommelen zonder zingen was geen optie: schommelen betekende tegelijk ook zingen.
Kostbaar zijn ook mijn herinneringen aan de zaterdagmiddagen samen met mijn vader in de kerk.
Hij was organist en speelde vaak zaterdagmiddag alvast even ‘in’ voor de zondag.
Hoe heerlijk was het om mee te gaan en in die lege kerk te zingen!
Ach, waar zong ik eigenlijk niet; op de fiets, tijdens mijn werk, op mijn kamer in de zusterflat, voor de bewoners, in de kerk, met de WorshipAvonden (ach, wat mis ik die) …
En nog steeds zing ik; als ik mijn hondje uitlaat, mijn huis schoonmaak, mijn man begint te spelen achter zijn keyboard …
Samen of alleen, het maakt niet echt uit, al is samen zingen en elkaar ontmoeten in het Hem aanbidden wel heel kostbaar.

Maar er zijn ook perioden geweest dat ik nauwelijks zong, soms omdat ik het gewoon niet kon, en soms omdat ik niet wilde, en soms met een gebroken hart en stem; het leven kan immers zo zwaar zijn, zo vol moeiten, pijn en verdriet, met zoveel zorgen, dat alles duister is en geen enkel lichtpuntje zichtbaar.
Ik heb echter gemerkt dat juist dan zingen -van Hem en tot Zijn eer, al lopen de tranen je over de wangen, en breekt je stem continue, een genezende uitwerking heeft op je ziel, en soms ook de hemel in beweging brengt en er bijzondere dingen gebeuren.
Is het niet in de omstandigheden, dan zeker in onszelf.

With all I am …
Met alles wat ik ben …

Vanuit de diepten trok U mij,
gaf mij weer grond onder de voeten
en nieuwe wegen om te gaan.
Mijn leven is in Uw handen;
ja, U behoor ik toe, voor altijd:
U bent het doel van mijn bestaan!

Ú bent de reden dat ik leef!
Ú bent de reden dat ik zing,
ja, van kleins af aan!
Ú bent de reden dat ik schrijf,
vanuit mijn hart, tot eer van U:
Het Doel van mijn bestaan.

Jezus, ik geloof in U, ja,
op U is mijn vertrouwen;
U bent de Rots waarop ik sta!
U zal ik volgen, me vasthoudend
aan de beloften door U gegeven;
elke dag, en op elke weg die ik ga.

Ja, Jezus, met alles wat ik ben
wil ik U eren en aanbidden,
Uw Naam loven en prijzen.
Met heel mijn leven, - in wie
ik ben en in wat ik doe, zal ik
U de glorie en eer bewijzen. 

1 Petrus 1:17-19
‘En als u Hem als Vader aanroept Die zonder aanzien des persoons naar ieders werk oordeelt, wandel dan in de vreze des Heeren, gedurende de tijd van uw vreemdelingschap, in de wetenschap dat u niet met vergankelijke dingen, zilver of goud, vrijgekocht bent van uw zinloze levenswandel, die u door de vaderen overgeleverd is, maar met het kostbaar bloed van Christus, als van een smetteloos en onbevlekt Lam.'

Efeze 1:3-6
‘Gezegend zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegen in de hemelse gewesten in Christus, omdat Hij ons vóór de grondlegging van de wereld in Hem uitverkoren heeft, opdat wij heilig en smetteloos voor Hem zouden zijn in de liefde.
Hij heeft ons voorbestemd om als Zijn kinderen aangenomen te worden, door Jezus Christus, in Zichzelf, overeenkomstig het welbehagen van Zijn wil, tot lof van de heerlijkheid van Zijn genade, waarmee Hij ons begenadigd heeft in de Geliefde.’

Kolossenzen 3:1-3
‘Als u nu met Christus opgewekt bent, zoek dan de dingen die boven zijn, waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit. Bedenk de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn, want u bent gestorven en uw leven is met Christus verborgen in God.’

Romeinen 12:1
‘Ik roep u er dan toe op, broeders, door de ontfermingen van God, om uw lichamen aan God te wijden als een levend offer, heilig en voor God welbehaaglijk: dat is uw redelijke godsdienst.’

Heb jij ook zo’n speciaal lied, zo’n lied waarbij je het gevoel hebt dat het speciaal vanuit, of voor jou, is geschreven?
Ik hoor graag ook jouw verhaal, zodat Zijn Naam wordt groot gemaakt en tot bemoediging en opbouw van elkaar.

Gods rijke zegen voor de komende week
en een liefdevolle groet,
Rita

Week 1 - Spirit, Lead me!

Er zijn van die liederen die je direct raken, en dit is er is één van, want dit lied is echt een gebed van mijn hart.
Het sprak me zo aan, dat ik het lied heb gebruikt om er een gedicht van te maken om het zo als het ware ‘van mezelf’ te maken.
Qua tekst komt het gedicht heel dicht bij de tekst van het lied, dat was ook echt mijn streven, maar het is geen (letterlijke) vertaling van het lied.
Het bijzondere is dat ik het gedicht al langere tijd geleden geschreven heb, maar op de één of andere manier is het in de vergetelheid geraakt.
Aan de andere kant, het is wel een prachtig lied, en gedicht om het nieuwe jaar mee te beginnen, dus misschien moest het ook allemaal wel zo zijn en lag het hierop te wachten.
Zegt Prediker immers niet dat er voor alles een tijd is? 

Het is een lied waarin we ons ‘eigen ik’ als een offer (geschenk), een teken van onze toewijding, als  aanbidding aan de Heer geven.
Als er iets is dat in dit lied heel duidelijk naar voren komt, dan is het wel dat aanbidding heel wat meer is dan alleen het zingen van liederen om Hem te verheerlijken.
Luister maar eens goed naar de woorden van dit lied, lees ze mee als je het kunt.
(*Voor wie het Engels niet machtig is, scroll even helemaal naar beneden)

 >> 'Spirit, lead me' van Michael Ketterer & Influence Music 

 Ik weet niet welke gevoelens en/of gedachten dit lied bij jou oproept, maar bij mij was, en is het, nog steeds best wel dubbel.
Het is een gebed van mijn hart, en tegelijk huiver ik, want het is zoveel wat ik hier zing, zeg, bid.
Ja, het is wel een gebed van mijn hart, wel mijn verlangen, maar ik ken mijzelf ook, en daarmee gaan mijn gedachten dan ook gelijk naar de woorden van Paulus, als hij zegt: het goede dat ik doen wil, doe ik niet, en het verkeerde dat ik niet wil, dat doe ik. (Rom. 7:19 in eigen woorden)
De wil is er wel, maar de uitvoering ….
Het lied brengt mij dan ook bij het proces van ‘sterven aan jezelf’.

Johannes 12:23-26

‘Maar Jezus antwoordde hun: Het uur is gekomen dat de Zoon des mensen verheerlijkt zal worden. Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Als de tarwekorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft hij alleen, maar als hij sterft, draagt hij veel vrucht. Wie zijn leven liefheeft, zal het verliezen, en wie zijn leven haat in deze wereld, zal het behouden tot het eeuwige leven. Als iemand Mij dient, laat hij Mij volgen, en waar Ik ben, daar zal ook Mijn dienaar zijn. En als iemand Mij dient, zal de Vader hem eren.’

De Here Jezus Zelf is ons hierin voorgegaan.
Hij heeft Zijn leven afgelegd, zodat wij kunnen leven.
Hij heeft Zijn wil afgelegd, en is Zijn Vader gehoorzaam geworden, letterlijk tot in de dood.
In alles is de Here Jezus volledig toegewijd aan Zijn Vader; elk moment dat Hij leefde was Hij gericht op de wil van de Vader, opdat Hij verheerlijkt zou worden.
Gods Geest was op Hem, niets van wat Hij gedaan heeft kwam voort uit Zichzelf, maar alles kwam voort uit wat Hij Zijn Vader had zien doen.

Wat ik ook altijd heel erg bijzonder vind, is dat de Bijbel ons vertelt dat de Here Jezus gehoorzaamheid heeft geleerd door(uit) wat Hij heeft geleden. (Hebr. 5:8)
Gehoorzaamheid is dus ook iets dat we moeten leren, en de vraag die daar onlosmakend aan verbonden is, is: willen we dat ook?

Sterven aan jezelf, als de graankorrel in de grond, juist om vrucht te dragen.
Je eigen leven overgeven in Zijn handen; Uw wil geschiede.
Misschien gehaat worden in en door de wereld, maar het eeuwige leven ontvangen.
Hem volgen en altijd mogen zijn waar Hij is.
Hem dienen, en daarvoor geëerd worden door de Vader.

Willen wij Hem echt volgen, dienen, alles geven?
Mag Zijn Geest ons leiden, ook als dat indruist tegen wat we denken of voelen, of willen?
Vertrouwen we Hem volledig?

Spirit, lead me!

Heer, dit is mijn aanbidding; dit is het offer dat ik U geef.
Niets wil ik U onthouden van elk moment dat ik leef.

Ik leer U te vertrouwen, ook als ik niets zie of ervaar.
En ook in elk lijden wil ik geloven: U bent daar!

Als U zegt dat iets verkeerd is, wil ik met U ‘nee’ daartegen zeggen.
Als U zegt dat ik los moet laten, wil ik alles in Uw handen leggen.

Ik wil pas ergens aan beginnen als U daarin aanwezig bent.
Ik wil pas ergens in duiken als ik Uw stem daarin hoor en herken.

Ik wil wachten als U mij maant om stil te zijn.
En als U mij zegt te vertrouwen, wil ik ook daarin gehoorzaam zijn.

Heer, soms voelt het als een last, te moeilijk en te zwaar om te dragen.
Maar nu ik het eenmaal begrepen heb, verlang ik ernaar meer met U te wagen.

U brengt mij verder, verder dan ik U vraag, en het is mij het allemaal waard, om U maar te zien.
Laat Uw vuur maar vallen op het altaar van mijn leven, opdat ik U toegewijd en vol vuur en passie dien.

Ja, ook als alle hoop is vervlogen, en alleen Uw woord overblijft,
ook dan wil ik blijven geloven dat U dicht bij mij bent, en blijft.

U blijft mij geven van Uw levend water en lest zo mijn dorst steeds weer.
En ook op mijn zwakste en ergste momenten blijft U van mij houden, Heer.

U blijft mij eraan herinneren dat ik van grote waarde ben.
Juist op die momenten als ik mijzelf totaal niet meer herken.

Och Heer, ik vertrouw mijn eigen wegen niet; hoe vaak berokkenen mijn keuzes immers geen schade?
Daarom Heer, leg ik alles, ja alles, voor U neer; en ruil al mijn fouten in voor Uw genade.

Ik wil niet meer mijn eigen wegen volgen; ik ben er klaar mee mijn gevoelens na te jagen.
Leid mij, Heer, leid mij door Uw Heilige Geest, dat is wat ik U met heel mijn hart wil vragen.

Uw wegen verlang ik te gaan, o Heer, en leren in alles gehoorzaam te zijn.
Leid mij door Uw Heilige Geest, in dagen van vreugd, in dagen van pijn.

Leid mij, Heer, ja, leid mij door Uw Geest; U bent de weg, de waarheid, het leven.
Leid mij, Heer, ja, leid mij door Uw Geest; Uw liefde en genade houden mij omgeven.

- Amen - 

Gods rijke zegen voor dit nieuwe jaar.
Laat je leiden door Zijn Geest;
je kunt Hem vertrouwen!

Liefdevolle groet,
Rita

* Ik besef dat niet iedereen het Engels even machtig is, al geven mijn gedichten wel vaak de strekking van een lied weer.
Vanwege copyright wil ik hier niet de volledige teksten plaatsen maar geef bij een Engels lied een link naar de teksten.
Soms staat er onderaan ‘Meer weergeven’, als je hierop klikt, komt de rest van de tekst in beeld.
Verder staat er onderin ‘Naar het Nederlands vertalen’; als je dit aanklikt, komt de Nederlandse vertaling van het lied in beeld.
Ik wil er wel bij zeggen dat de vertaling een beetje gebrekkig kan zijn, maar wel voldoende om het lied te kunnen begrijpen.

Link naar de tekst + vertaling: >> 'Spirit, lead me'

Moed ...

Heb Ik het u niet geboden?
Wees sterk en moedig, schrik niet en wees niet ontsteld, want de Heere, Uw God, is met u, overal waar u heen gaat.
Jozua 1:9 (HSV)

‘… vrees niet, want Ik ben met u; zie niet angstig rond, want Ik ben uw God.
Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun Ik u met Mijn heilrijke rechterhand.'
Jesaja 41:10 (NBG)


Moed is mijn nieuwe One word* voor het komende jaar.
Moed, oftewel courage, durf, dapperheid, sterkte, kracht, onversaagdheid, flinkheid, fermheid, kranigheid, …
Moed, de bereidheid de confrontatie met lichamelijke pijn, tegenslag en levensbedreiging, onzekerheid, angst en intimidatie aan te gaan en te doorstaan.
Moed, niet de afwezigheid van angst, maar deze overwinnen.


Dit jaar heb ik weer eens een agenda van Max Lucado, en hoe wonderlijk mooi past het citaat van week 1 van deze agenda bij mijn One word voor 2019.
Het citaat in mijn agenda zegt dat God ons voor meer heeft gemaakt dan een leven vol verstikkende angst en zorgen die hoofdpijn veroorzaken; dat Hij voor ons een nieuw hoofdstuk in gedachten heeft en dat Hij niet kan wachten om te beginnen met schrijven.

Moed.
God heeft een nieuw hoofdstuk voor ons in gedachten en kan niet wachten om te beginnen met schrijven …
Zijn gedachten en wegen zijn hoger dan die van mij; moedig, dapper en met durf en opgeheven hoofd voorwaarts gaan, ook als ik er niets van begrijp.
Moed; gehoorzaam zijn, luisteren, gaan waar Hij zendt; over de bergen en door de dalen.
Confrontaties niet uit de weg gaan, maar in Zijn kracht alles in de ogen kijken en er samen met Hem door heen gaan.


Jozua 1:9 begint met: ‘Heb Ik het u niet geboden’.
Heb Ik u niet geboden om sterk en moedig te zijn, om niet te schrikken of ontsteld te zijn.
O, hoe moeilijk is dat niet als je een diagnose krijgt die het leven onzeker maakt.
Hoe moeilijk als je te horen krijgt dat je niet meer op je werk hoeft terug te komen.
Hoe moeilijk als je kind op welke manier dan ook in gevaar is, je afhankelijk bent van wat instanties beslissen, uitkeringen worden stopgezet ...
Niet schrikken, niet ontsteld zijn?
Sterk en moedig zijn!
Niet vrezen, of angstig rondzien?

Ik weet, God spreekt deze woorden tegen Jozua als hij op het punt staat om Kanaän in te nemen, maar ik geloof dat God ze ook tegen ons zegt.
Wat ons angst in kan boezemen of schrik aan kan jagen mag dan anders zijn, maar Hij is nog steeds Dezelfde God.
En zegt God door de Heere Jezus heen niet een zelfde soort woorden?
Mattheüs 6:34 – ‘Wees dan niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal voor zichzelf zorgen; elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.’
Mattheüs 10:19 – ‘Maar wanneer zij u overleveren, moet u niet bezorgd zijn hoe of wat u spreken moet, want het zal u op dat moment gegeven worden wat u spreken moet.’
Johannes 16:33 – ‘In de wereld zult u verdrukking hebben, maar heb goede moed: Ik heb de wereld overwonnen.’
En door Paulus:
Filippenzen 4:6 – ‘Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.’
En Petrus:
1 Petrus 5:7 – ‘Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u.’

Moed, om de dag van vandaag te leven, zonder je zorgen te maken over wat morgen eventueel kan gebeuren.
Moed, als vervolging – in welke vorm dan ook, steeds dichterbij komt.
Moed, om over verdrukking heen te kijken naar Hem Die alles heeft overwonnen.
Moed, om Hem al dankend alles te vertellen wat je bezighoudt.
Moed, om alles los te laten en in Zijn handen te leggen.


Het is alsof de Heer (mij - jou?) met dit alles het volgende voor dit nieuwe jaar wil zeggen:
Mijn kind, wees sterk en moedig, schrik niet en wees niet ontsteld; vrees niet, zie niet angstig rond.
Ik, de Heere, jouw God, gebied je dit!
Niet omdat Ik jouw omstandigheden en alles onderschat, maar omdat Ik -de Heere, jouw God, met je mee gaat, elke stap, elk moment, door elk dal, hoe diep ook.
Omdat Ik je de kracht zal geven die je nodig hebt, je zal helpen, en waar nodig is je zal ondersteunen met Mijn heilrijke rechterhand.
Ik, de Schepper van hemel en aarde, jouw Schepper; de Almachtige, de Heere der heren.
Ik, Degene, die jou beter kent dan wie dan ook, want Ik heb je gemaakt.
Jouw nieren zijn door Mij gevormd; Ik weefde je in de schoot van je moeder.
Ik zag jouw vormeloze begin, en al je dagen zijn opgeschreven in Mijn boek.
Nog voor je iets zegt, weet ik al wat je zeggen wilt.
Ik omgeef je van achter en van voren; Mijn hand ligt op jou.
Het goede werk dat Ik in jou begonnen ben, zal Ik voltooien.
Daarom, Mijn kind, wees sterk en moedig en laat Mij een nieuw hoofdstuk schrijven.
Vat moed, zie op Mij, op wie Ik ben en op wat Ik heb beloofd, en niet op alles wat je belaagt, zorgen baart of angstig maakt.
Heb moed en vertrouw Mij!


Lieve Vader in de hemel, opnieuw gaan mijn gedachten met het schrijven van dit stukje naar het gedicht van  Nel Benschop, naar de laatste zin van elk coupletje: ‘maar geef mij toch een heel klein beetje moed’.
Ik bid U echter niet om een beetje moed, Vader, maar om moed, voor mezelf en voor een ieder die het nodig heeft; moed om met opgeheven hoofd dit nieuwe jaar te begroeten en in te gaan.
Ik bid U om moed, Vader, om wat er ook gebeurd of op ons pad komt, niet uit de weg te gaan, maar om het recht in de ogen te kijken en er door heen te gaan, wetende dat U naast ons gaat, ons ondersteunt, ons de kracht geeft die we nodig hebben.
Geef moed, om vol vertrouwen omhoog te kunnen blijven kijken.
En laat Uw woord ons dag in, dag uit bemoedigen en aanmoedigen.
Open ons hart en onze ogen voor de rijkdom van Uw woord, zodat we sterk en moedig kunnen zijn.
Schrijf maar, Vader, schrijf Uw nieuwe hoofdstuk.

- Amen - 


Wees sterk en moedig,
schrik niet en wees niet ontzet,
want Ik ben met je;
je bent geen moment alleen.

Ik zal je sterken en helpen,
je ondersteunen met Mijn hand.
Wees dus niet bang, en kijk
maar niet angstig om je heen.

Zie op Mij, en vat moed;
geloof en vertrouw.
Zie op Mij, en wees dapper;
houd vast aan Mijn liefde voor jou.


Gods rijke zegen voor het komende jaar.
Dat Zijn liefde ons moedig zal maken.

Een liefdevolle groet, 
Rita

* >> One Word - You Version
   >> One Word - Blog

Ik reken op Uw kracht!

God, ik reken op Uw kracht,
want U bent voor mij een burcht.
GNB

- mijn sterkte, op U blijf ik wachten,
ja, God is mijn vaste burcht.
NB

Psalm 59:10


Al een tijdje lag dit vers op mijn bureau en in het raamkozijn naast mijn stoel en eindelijk heb ik even de rust en de tijd (het werden nog twee dagen) om mij over dit vers te buigen, want het raakt mij diep in mijn hart.
Ik had dit vers nog niet nagelezen in de andere vertalingen, maar de woorden maakten heel wat in mij los, want je zegt hier nogal niet wat.
‘Ik reken op …’, niet ‘ik hoop dat …’ of misschien dat …’, nee: ‘Ik reken op …!’
Er klinkt zoveel vertrouwen uit, zoveel zekerheid!
Het laat een bijzonder hechte en dichte relatie zien.
Een verbondenheid, een verbinding met.
De persoon die deze woorden schrijft kent duidelijk Degene naar wie hij deze woorden uitspreekt heel goed.
Hij weet wie Hij is, hoe Hij is, wat hij kan en mag verwachten.
‘God, ik reken op Uw kracht, want U bent voor mij een burcht.’
En diep binnen in mij bespeur ik een lichte jaloezie om zoveel vertrouwen, om zoveel zekerheid, om deze relatie, om waar die persoon staat en dit durft te zeggen.
Er gaan heel wat gedachten rond in mijn hoofd als ik nadenk over deze dingen, over deze woorden, en over dit lichte gevoel van jaloezie.
Een gevoel dat eigenlijk helemaal niet op z’n plek is, want ik kan en mag immers dezelfde woorden uitspreken.
En toch is het er, heel ver weg en heel vaag …


De schrijver van deze Psalm is David en hij heeft dit geschreven toen Saul een aantal mannen bevolen had zijn huis te bewaken en hem ’s morgens te doden. (1 Sam. 19:11)

David, een herdersjongen.
David, die vocht met leeuwen en beren om een lam en/of zichzelf te redden.
De jongste van acht zonen uit het gezin van Isaï, maar wiens oprechte hart door God was gezien.
Die door Samuël tot koning werd gezalfd, terwijl Saul nog koning was.
Die, zo jong en klein als hij was, vocht met de reus Goliath, terwijl geen enkele soldaat aan het front een wapen op durfde te nemen.
Wiens muziek koning Saul tot rust bracht, maar die tegelijk ook zijn grootste bedreiging vormde.
Die door Saul keer op keer met de dood werd bedreigt, maar nooit met gelijke munt terugbetaalde, terwijl hij meer dan eens de kans had om  hem te doden.
David, vergeten door zijn vader, maar gezien door God.
Vervolgd en naar het leven gestaan door Saul, maar verzekerd van een toekomst als koning door Gods plan voor hem.

God, die hij zo lief had.
Wiens Naam hij keer op keer bezong.
Wiens geboden hij in acht nam.
In Wiens kracht hij voortging.
‘God, ik reken op Uw kracht!’

God, bij wie hij keer op keer zijn toevlucht zocht als hij in nood was.
God, Die zijn burcht was, zijn schuilplaats, zijn rots.
Wiens vriendschap hem boven alles ging.
In Wiens liefde hij zich koesterde.
Bij Wie hij zich veilig wist.
Bij Wie hij zijn rust vond.
Tegen Wie hij alles durfde zeggen.

‘God, ik reken op Uw kracht; mijn sterkte, op U blijf ik wachten!
 God, U bent mijn vaste burcht!’


Elk vaag gevoel van jaloezie dat er ook maar was, is verdwenen, en heeft plaats gemaakt voor gevoelens van diepe rust en vrede, van liefde, van verbondenheid, van blijdschap.
Och, David was immers ook niet altijd even sterk.
Hoeveel zwakke momenten kende zijn leven wel niet.
En toch,  …
… en toch noemde God hem een man naar zijn hart.
… en toch zei hij: ‘God, ik reken op Uw  kracht, want U bent voor mij een burcht.’
Het geheimenis van David’s relatie met God ligt verborgen in het feit dat David als hij gezondigd had altijd openstond voor correctie, berouw had, tot inkeer kwam en zich afkeerde van zijn verkeerde wegen.
Hij had God lief boven alles en wilde Zijn wegen bewandelen.
En God?
God zag en kende zijn hart …


‘God, ik reken op Uw kracht, want U bent voor mij een burcht.’


‘Toen scheurde het tempelgordijn middendoor en Jezus riep uit: ‘Vader, in Uw handen leg Ik Mijn geest.’ Toen Hij dat gezegd had, stierf Hij.’
Lucas 23:45,46

‘Waarom zoekt u Hem die leeft bij de doden?’ vroegen de twee mannen. ‘Hier is Hij niet; Hij is door God opgewekt.’
Lucas 24:5,6

‘… en hoe allesovertreffend Zijn macht is in ons die geloven. Die macht is dezelfde sterke kracht die Hij ontplooid heeft in Christus: Hem heeft Hij opgewekt uit de dood en …’
Efeziërs 1:19,20

In de tijd dat ik bezig ben met deze tekst, erover nadenk, schrijf, en herschrijf omdat wat ik van binnen voel en ervaar niet altijd gelijk in de juiste woorden te pakken is, verbaas ik mij steeds meer over mijn eigen ‘domheid’.
Ik weet even niet hoe ik het anders zou moeten zeggen.
Het zijn ook niet echt de juiste woorden; eigenlijk moet ik zeggen dat met het bezig zijn met dit woord, mij meer en meer een gevoel bekruipt, dat een mengeling is van spijt, schaamte, frustratie en onmacht.
Want, waarom, waarom, leef ik zo weinig vanuit die kracht die in mij is?
Waarom laat ik me zo vaak beheersen door wat ik voel of wat ik denk, door wat er gebeurt, door …
Waarom vergeet ik zo vaak dat ‘Hij die in mij is, machtiger is, dan hij die de wereld bezielt?’
(1 Joh. 4:4b)
Eigenlijk, eigenlijk …
Eigenlijk zou ik iedere dag ‘ongeveer’ moeten leven als David toen hij de strijd aanging met de reus Goliath.
David trad hem tegemoet met de woorden: ‘Maar ik kom op u af vertrouwend op de almachtige Heer, de God van de slagorden van Israël.’  (1 Sam. 17:45)

Proef je ook de allesovertreffende kracht die in deze woorden doorklinkt?
Voel je ook de kracht en sterkte in David op dat moment?

Het zijn deze woorden ‘…, maar ik kom op u af vertrouwend op de almachtige Heer, de God van …’ die mij (opnieuw) doen beseffen, dat dat hetgeen is wat ik zo makkelijk vergeet.
Ik vergeet door … (wat voor reden of gevoel of gedachte dan ook) vaak in Wiens kracht ik dit leven zou kunnen (moeten?) leven.
Als ik deze woorden diep in mijn hart proef, besef ik opnieuw dat ik veel krachtiger kan leven, dan dat ik nu vaak doe.
O, ja, de zorgen, problemen, moeiten, pijn verdriet, …  het kan allemaal zo overweldigend zijn.
Of  de vermoeidheid, of, …   ach, we kunnen denk ik allemaal wel duizend en één reden aandragen waardoor ons leven krachtelozer is dan dus eigenlijk nodig is.


‘Ik reken op Uw kracht …’

Op dit cruciale moment in zijn leven, het moment waarop hij met recht voor zijn leven vreest, ziet hij op naar God en spreekt David deze woorden.
‘Ik reken op Uw kracht, want U bent voor mij een burcht!’
Ik reken op U, God!
Ik reken erop, dat U voor mij zorgt, over mij waakt, mij beschermt!
Ik geloof!
Ik vertrouw!
Ik weet het zeker!

Ik sluit voor een moment mijn ogen en laat alles nogmaals door mijn gedachten gaan.
Ik reken op Uw kracht …
U bent voor mij een burcht …
‘… maar ik kom op u af vertrouwend op de almachtige Heer, de God van …’

Ik reken op Uw kracht …
‘Hij, die in mij is, is machtiger dan hij die de wereld bezielt!’

Ik reken op Uw kracht …
‘… en hoe allesovertreffend Zijn macht is in ons die geloven. Die macht is dezelfde sterke kracht die Hij ontplooid heeft in Christus: Hem heeft Hij opgewekt uit de dood en …’
Efeziërs 1:19,20


David, een man naar Gods hart.
David, die kon rekenen op Gods kracht, op Zijn bescherming, om de relatie die hij had met God.
En ik?
Ik ben Zijn kind.
Hoeveel te meer zal ik niet kunnen rekenen op Zijn kracht, op Zijn bescherming!


Lieve Vader in de hemel, …
Dank U wel, dat ik U zo mag noemen.
Dank U wel, Heer Jezus, dat U dit mogelijk hebt gemaakt.
Dank U wel, voor alles wat U mij hiermee hebt gegeven.
Dank U wel, voor dit ongekend grote genadegeschenk.
Ik belijd U, Vader, dat ik zo vaak vergeet wat U mij heeft gegeven en geeft, en dat ik daardoor vaak zo krachteloos leef.
Ik belijd U, dat ik me zo makkelijk laat leiden door wat ik voel, denk of zie, in plaats vanuit Uw kracht.
U leeft in mij, Uw Geest is in mij, Uw opstandingskracht is in mij, en toch …
Dank U, Vader, voor Uw vergeving telkens weer, voor Uw genade, Uw liefde, Uw geduld.
Dank U, dat ik mag weten dat U het goede werk dat U in mij begonnen bent, af zal maken.
Ik bid U, Vader, laat toch de woorden van David in mijn hart staan en me iedere dag vergezellen.
Laat het toch zo mogen worden, dat met dat mijn voet ’s morgens de grond raakt, deze woorden mijn leidraad zullen zijn voor de dag die voor me ligt: ‘Maar ik ga deze dag tegemoet vertrouwend op de almachtige Heer en God; op Jezus, mijn Redder en Heer, die mij in alles is voorgegaan en op de kracht van de Heilige Geest die in mij is.’
Leer mij, Vader, leer mij, opdat mijn leven steeds meer zal zijn tot eer en glorie van U en tot zegen voor mijn naaste.

In Jezus’ Naam.

- Amen -


Als ik verder wil gaan met het schrijven van een gedicht, ervaar ik  dat er allerlei woorden en gedachten van binnen aanwezig zijn, maar er (nog) niet uitkomen.
In plaats daarvan word ik getrokken naar een gedicht dat ik eerder heb geschreven: ‘Opstandingskracht’.


Opstandingskracht

Heer Jezus,
met Uw opstanding uit de dood
werd zichtbaar,
de overweldigende grootheid
van Gods macht.
Zonde en dood waren overwonnen,
Uw Licht scheen en toonde ons
Gods allesovertreffende kracht.
       

Heer, ik weet,
ook in mij
is Uw opstandingskracht;
elke dag mag ik leven
vanuit deze kracht
die in mij werkt
en getuigt van Gods macht.

Maar ik weet ook, Heer,
dat ik meestal
handel en wandel
vanuit eigen kracht.
En dat, als ik bijna
niet meer verder kan, besef,
o ja, er is een God
die op mij wacht.
Dan bid ik om Uw hulp,
Uw sterkte en Uw kracht,
en vraag ik U om vergeving
omdat ik weer niet eerder
aan U had gedacht.


O Heer,
ik verlang zo
naar een ander leven.
Een leven vanuit de Kracht
die U mij heeft gegeven.
Een leven met meer van U
en minder van mij,
een leven waarbij U
tot de hoogste plaats
bent verheven.

Ik weet, Heer,
om vanuit deze kracht
te kunnen leven,
moet mijn leven
meer en meer
met U zijn verweven.
Leer mij, Heer, om U
in alles te volgen.
Mijzelf geheel,
met heel mijn hart en ziel,
met al mijn kracht,
aan U te geven.        

Ik leg mijn leven zo
voor U neer;
dat niet meer ik,
maar U leeft in mij.
Door Uw Kracht
ben ik meer dan overwinnaar.
Het nieuwe is gekomen,
het oude is voorbij.


Gods rijke zegen voor de komende week
en een liefdevolle groet,
Rita

Week 44 - Door U sta ik sterk!

Heer, U heb ik lief,
door U sta ik sterk.

Psalm18:2
(GNB)


In de tijd die achter mij ligt zijn mijn gevoelens, gedachten en emoties voor een poosje even wisselend als de seizoenen geweest, alleen dan in een sneller tempo elkaar opvolgend.
Een opeenstapeling van allerlei verschillende factoren zorgde ervoor dat het een wirwar in mijn hoofd werd en daarmee eenzelfde wirwar in mijn gevoelens en emoties.
Voor iemand als ik, die graag alles op orde heeft, vaak heel lastig om mee om te gaan, omdat het me soms behoorlijk kan overweldigen en zelfs lam kan leggen.
Orde scheppen in die chaos van gedachten en de daaruit voortvloeiende gevoelens en emoties valt niet altijd mee en kan een behoorlijk proces zijn.
Soms kwam ik er totaal niet uit en kon ik niets anders doen dan bidden en smeken dat God in zou grijpen en dingen van me af zou nemen, en wel datgene waar ikzelf nooit toe in staat zou zijn om te doen.

Tegelijk worden dit dan momenten waar ik vervolgens niets begrijp van wat er precies gebeurd, maar waarvan ik alleen kan getuigen dat Hij daadwerkelijk ingrijpt en ‘datgene’ van mij afneemt, waar ik niet mee verder kan en uiteindelijk op stuk zou lopen.
Daarmee blijven er nog steeds allerlei gedachten, gevoelens en emoties over, maar daarna ben ik ben wel in staat om dan bepaalde keuzes te maken waardoor deze mij niet meer overweldigen en/of overheersen.
Bijzonder vind ik in deze processen van mijn leven, dat ik ook in die tijden momenten heb waarin Hij door Zijn woord tot mij spreekt.
Hetzij door mijn gedachten bij een woord te brengen, door een preek die ik hoor op YouTube, een kaartje met een tekst …
Momenten, waardoor ik weet: Hij is erbij en gaat met mij mee; Hij zal al deze dingen, zolang ik ze bij Hem breng en met Hem doorleef en doorworstel, ten goede uitwerken in mijn leven.
Het is ook om deze reden dat mijn wekelijkse stukjes er even niet zijn; ik ben namelijk iemand die niet wegloopt voor deze processen in het leven, maar er dwars door heen gaat, omdat ik ervan overtuigt ben dat ze mij sterker zullen maken, doen groeien in geloof en vertrouwen op Hem, en dat mijn liefde voor Hem alleen kan toenemen.

Een wirwar van gevoelens en gedachten
nemen me mee en brengen me in het nauw.
Het lukt me maar niet om het van me af te schudden,
en mijn wereld wordt mistig, kil, en grauw.

Ik dreig meegesleurd te worden in een poel van onzekerheden, 
van pijn en verdriet, moeiten en zorgen, en vele vragen.
Antwoorden of oplossingen zijn er niet, en zullen misschien ook niet komen,
maar ik weet, als ik niet oppas kom ik vast te zitten in klagen.

En zo strijden gevoelens en gedachten om het hardst met wat ik zeker weet;
soms nemen mijn emoties de overhand, en soms wordt hen het zwijgen opgelegd.
In alles is echter steeds de keuze aan mij, aan wat ik besluit:
luister ik naar wat ik denk of voel, of naar wat er in Gods woord wordt gezegd?


Enige tijd geleden bracht een klein kaartje uit mijn ‘medicijnbekertje’ mij bij Psalm 18.
Even waren mijn gedachten ‘alweer …’, maar gaandeweg met het ‘opnieuw’ lezen van deze Psalm werd ik al snel getroffen door de rijkdom aan kracht en sterkte die in deze Psalm ligt.


‘Heer, ik heb U lief, door U sta ik sterk!’
(GNB)

Soms vergeet ik hoe sterk ik eigenlijk sta door Hem, hoe sterk ik eigenlijk ben in Hem.
‘Door U sta ik sterk!’; het is alsof ik met het lezen en uitspreken van deze woorden, opsta vanuit de situatie waarin ik verkeer en alles onder mijn voeten breng.
Niet de situatie, alles wat er gebeurt heerst over mij, maar ik heers door Zijn kracht.
Nee, niet in de zin van dat ik daarmee de dingen onder controle heb en naar mijn hand kan zetten, maar wel mijn gedachten en gevoelens daar over.
Het lezen en uitspreken van de woorden ‘Door U sta ik sterk!’ maken dat ik mijn rug opnieuw recht en de positie inneem die ik van Hem heb gekregen.
Ze brengen mij in herinnering wie mijn God is, en herstellen daarmee mijn kracht.
Ze laten mij weten dat Hij de overwinning heeft behaald en dat ik deel in deze overwinning, waardoor ik in staat ben om verder te gaan.
Ik wil je heel graag meenemen in de rijkdom die in deze Psalm voor het oprapen ligt.
Dat het ook jou mag bemoedigen, en je de kracht geven die jij nodig hebt.


Ik weet niet hoe het met jou is, maar zoals je merkt, ik sta niet altijd even sterk in het geloof.
Ik zou willen dat het wel zo was, maar helaas …
Wel merk ik dat naar mate ik groei in mijn geloof ik ook sterker wordt en gedachten en gevoelens minder snel vat op mij krijgen, en ik ook minder lang in een dip zit.
Worstelen met gedachten en gevoelens en met de dingen die ik weet vanuit Gods woord en uit ervaring, horen er bij, maar ze zijn tegelijk kostbare bouwstenen in mijn persoonlijk geloofsleven.

Psalm 18, een Psalm die afgelopen tijd onder mijn aandacht werd gebracht, is zo’n Psalm die je uit een ‘geloofsdip’ kan halen, je op kan beuren en weer sterk doen staan.
Simpelweg omdat deze Psalm je weer terug brengt bij de Bron van onze hulp en kracht, namelijk bij God, bij Jezus, bij Zijn Geest in ons.
Nu beperk ik me alleen tot vers 2 en 3, want alleen deze verzen al bevatten een schat aan waarheden waardoor als we ze lezen en herlezen, of wat naar mijn ervaring nog krachtiger werkt, uitspreken, zeg maar proclameren, onze kracht wordt opgebouwd en/of herstelt.
Zo sterk en krachtig is Gods woord!


David zegt in vers 2 ‘… door U sta ik sterk’, dan somt hij in vers 3 op wat hij onder andere bedoelt met dat ‘door U’.
Je zou het dan ook zo kunnen lezen:

‘Doordat U mijn God bent, mijn rots, en mijn vesting, en mijn redder, sta ik sterk.
Doordat U mijn God bent, de rots bij wie ik kan schuilen, sta ik sterk.
Doordat U mijn God bent, mijn schild, en mijn bolwerk, en mijn machtige bevrijder, sta ik sterk.’

Een eerste vereiste is wel dat we God liefhebben, daar begint David mee.
‘Heer, U heb ik lief’ en dan pas komt de rest.
Maar goed, dit is ook wel logisch, want liefhebben omvat vertrouwen en dat is de benodigde basis voor alle woorden die hij vervolgens spreekt.
Woorden die je niet kunt uitspreken als je iemand niet vertrouwd.
David zegt:
‘De Heer is mijn rots, mijn vesting,
Hij is mijn redder.
Mijn God, mijn rots, bij U kan ik schuilen,
U bent mijn schild, mijn bolwerk,
mijn machtige bevrijder.’

Alle aspecten die David hier noemt, wil ik eens plaatsen in het licht van het eerste vers, om zo de diepte en reikwijdte van deze verzen nog meer eigen te maken.


‘Heer, U heb ik lief; en ik sta sterk doordat U, mijn God, mijn rots bent …’
Mijn rots …

Een rots is het symbool van iets dat onwrikbaar is, iets vast, iets blijvends.
Iets waarvan je op aan kan, wat er altijd zal zijn en niet aan het wankelen te brengen is.
Waarop je kunt leunen, je aan vast kunt houden zonder dat je bang hoeft te zijn dat het instort.
Als God onze rots is, dan steunen we op Iemand die onwankelbaar is en onwrikbaar.
Hij is er en Hij zal er altijd zijn.
Als wij van onszelf niet meer staande kunnen blijven en we leunen op Hem, zullen we verder kunnen gaan, omdat Hij het is die ons ondersteunt.
God: onze Rots in de branding; onze Steun en Toeverlaat.


‘Heer, U heb ik lief; en ik sta sterk, doordat U, mijn God, mijn vesting bent.’
Mijn vesting …

Een vesting is een versterkte stad, een versterkte nederzetting en heeft vaak hoge muren of aarden wallen, en ook vaak een gracht en gedeelten die uitsteken waardoor het middengedeelte beter verdedigd kan worden.
Als God onze vesting is, dan vinden we in Hem de plaats waar we veilig zijn.
We kunnen sterk staan, omdat Hij ons als een beschermende muur omgeeft.


‘Heer, U heb ik lief; en ik sta sterk, doordat U, mijn God, mijn Redder bent.’
Mijn redder …

Een redder is iemand die redt, heel simpel, maar er zijn meer omschrijvingen.
Helper, bevrijder, behoeder; hulp in nood/uit de nood; een cryptische omschrijving: reikt aan alle kanten de helpende hand; iemand die de ander bijstaat; maar ook Heiland, Verlosser en Zaligmaker.

Als God onze Redder is, dan kunnen we sterk staan omdat we dan weten dat Hij ons altijd zal helpen in welke omstandigheid we ook komen.
De ene keer zal Hij ons de helpende hand bieden, een andere keer ons bijstaan met Zijn kracht en sterkte, of ons bevrijden uit een situatie of van iets ….
Soms kan het misschien lijken dat Hij ons niet redt, maar laten we niet vergeten dat redder ook betekent Heiland, Verlosser en Zaligmaker, en daarmee komen we bij het verlossende werk van de Here Jezus.
Bij Zijn lijden en sterven aan het kruis voor onze zonden en ongerechtigheden.
Dan worden we misschien niet gered van wat ons belaagd, benauwd, teistert, of ons naar het leven staat, maar wel redt Hij onze ziel voor de eeuwigheid.
En dat is altijd het allerbelangrijkste!


‘Heer, U heb ik lief; en ik sta sterk, doordat ik bij U, mijn God, kan schuilen.
Mijn schuilplaats …

Een schuilplaats een plaats is waar je je verborgen kunt houden, een toevluchtsoord, een veilige plaats, een schuiladres; het is een plaats waar je bescherming en beschutting vindt.
Het is een onderkomen, een plaats waar je onderdak vindt en waar het veilig is.
David is in zijn leven heel wat keren naar die schuilplaats gevlucht; in de Psalmen lezen we er steeds over.
Lees maar eens mee:

Psalm 7:2
‘Heer, mijn God, bij U zoek ik mijn bescherming, …’

Psalm 11:1
‘Bij de Heer ben ik veilig.
Hoe kunnen jullie dan zeggen: ‘Vlucht naar de bergen, als een vogel!’

Psalm 17:8
‘Bewaar mij als Uw liefste bezit,
verberg mij onder Uw veilige vleugels.’

Psalm 27:5
‘Word ik bedreigd, 
Hij verbergt me in Zijn huis;
op de rots waar Hij woont,
laat Hij mij schuilen.’

Psalm 91:1,2
‘Wie bescherming zoekt bij de Allerhoogste,
in de nabijheid van de Almachtige verblijft,
hij kan zeggen:
U bent mijn schuilplaats, mijn vesting.
Mijn God, ik vertrouw op U.’

In Johannes 10:28,29 zegt Jezus, dat niets en niemand iets kan roven uit Zijn hand en uit de hand van de Vader.
Als God onze schuilplaats is, ons toevluchtsoord, dan snellen we naar Hem toe iedere dag opnieuw.
En niet alleen als we in nood verkeren, pijn of verdriet hebben, of … vul maar in, maar ook om tot rust te komen, gewoon om er onderdak te vinden en ons te koesteren in de warmte en geborgenheid van Zijn liefde.
Om Hem beter te leren kennen, dan zullen we ook weten dat we echt veilig zijn bij Hem in onze dagen van nood.

Ach, er staat zoveel geschreven in de Bijbel over God als onze schuilplaats, als onze toevlucht; het geeft wel aan hoe God er naar verlangt dat wij bij Hem onze beschutting zoeken.
In Psalm 8:11 zegt David: ‘Heer, wie U zijn toegedaan, kunnen op U rekenen; wie bij U hun toevlucht zoeken, laat U niet in de steek.’
Waarom zouden we onze toevlucht nog elders zoeken?


‘Heer, U heb ik lief; en ik sta sterk, doordat U, mijn God, mijn schild bent.’
Mijn schild …

Een schild is een afweermiddel, iets dat je gebruikt ter bescherming.
Het was het voornaamste verdedigende wapen van de oudheid en de middeleeuwen en kon verschillen in grootte, vorm en materiaal.
Een schild ving de slagen op van een zwaard van de vijand, of pijlen, of stenen, of …
Het was een heel belangrijk verdedigingsmiddel, daar je het alle kanten kon opdraaien; je kon het boven je houden, voor je, hoog, laag, …
Het schild is ook een onderdeel van de wapenrusting die God ons heeft gegeven.

Efeziërs 6:16
‘Draag daarbij het schild van het geloof; daarmee kunt u alle brandende pijlen van de boze doven.’

Wat de Matthew Henri Verklaring hierover zegt vind ik erg mooi en duidelijk.
‘Het geloof moet ons schild zijn. Dit is noodzakelijker dan al het andere. Geloof is het één en alles voor ons in het uur der verzoeking. De borstplaat(vs.14) beveiligt de vitale delen, maar met het schild kunnen wij alle kanten opdraaien. Geloof is als een schild, een soort universele verdediging. Onze vijand de duivel wordt hier de boze genoemd. Hij is zelf boos en hij tracht ons boos te maken. Zijn  verzoekingen worden vurige(brandende) pijlen genoemd als aanduiding van de giftige pijlen, die gewoonlijk ontstekingen veroorzaken in die delen die gewond waren. Hevige verzoekingen waardoor de ziel in brand wordt gezet, zijn de pijlen die de satan op ons afvuurt. Geloof is het schild waarmee wij die vurige pijlen moeten uitdoven, opdat zij ons niet treffen, of ons tenminste niet schaden.’ 

Vurige, brandende, giftige pijlen; verzoekingen in uiteenlopende vormen om ons boos te maken.
Wat mij in het bijzonder treft in de bovenstaande woorden is zijn verwijzing naar de ontstekingen die giftige pijlen gewoonlijk veroorzaken in die delen die gewond zijn.
Ontstekingen, oftewel opstandigheid, boosheid, bitterheid, twijfel, ongeloof, zelfmedelijden, …
Allemaal dingen die in ons binnenste voort kunnen woekeren  als we het schild van het geloof niet gebruiken, en waardoor onze krachten afnemen en we niet langer sterk kunnen staan.

Als God ons schild is zal geen enkele pijl die de boze op ons afvuurt effect hebben; geen enkele pijl zal ons kunnen schaden.
Dit wil niet zeggen dat ons niets zal overkomen, maar we kunnen dan wel in elke omstandigheid sterk staan.


‘Heer, U heb ik lief; en ik sta sterk, doordat U, mijn God, mijn bolwerk, mijn machtige bevrijder bent.’
Mijn bolwerk, mijn machtige bevrijder ...

Ik heb de woorden ‘bolwerk’ en ‘machtige bevrijder’ samengevoegd in één zin.
In andere vertalingen staat namelijk in plaats van bolwerk: ‘hoorn des/mijns heils’ (hoorn van mijn heil) en de NBV spreekt over: ‘kracht die mij redt’.
Hier verschillen de vertalingen dus een beetje van elkaar, maar ik denk dat als je bolwerk en machtige Bevrijder samenvoegt, je uitkomt bij ‘hoorn van mijn heil’.
Daarbij is een bolwerk ook een ander woord voor vesting of burcht, dus je zou eigenlijk kunnen zeggen, dat de GNB met de woorden ‘mijn bolwerk, mijn machtige Bevrijder’, de woorden ‘hoorn van mijn heil’ en mijn veilige vesting/mijn burcht’ samenvat.
(ik hoop dat je me nog kunt volgen)

Een bolwerk is een werk ter verdediging, een verschansing, bastion, vesting.
De hoorn van ‘de hoorn des heils’ is het verweermiddel en hoofdsieraad van os en bok, maar is  is in de Bijbel het symbool van sterkte, macht en overwinning.
Heil betekent naast zegen, geluk en voorspoed, ook verlossing en redding.
Als we nu al deze betekenissen bij elkaar voegen, komt het uiteindelijk op één ding neer:
‘God is Degene bij wie wij ons mogen verbergen, terwijl Hij ons verdedigt en ons door Zijn sterke hand bevrijdt.’

Daarnaast verwijst ‘mijn machtige Bevrijder’ tegelijk naar de Here Jezus, die ons bevrijdt  en redt van onze zonden.
God is dus onze ‘machtige Bevrijder’ in alle opzichten!


‘Heer, U heb ik lief, door U sta ik sterk.’
Mijn God, mijn Jezus, ik houd van U, maar nooit zoveel als nu!


Heer, ik heb U lief, zo lief,
meer dan ik U zeggen kan.

Door U sta ik sterk,
door U mijn God, mijn rots,
mijn steun en toeverlaat.
Door U sta ik sterk,
want U bent mijn Redder,
Degene die dagelijks
voor mij uit gaat.
Door U sta ik sterk,
want U bent mijn schild,
Degene bij wie ik veilig ben.
Door U sta ik sterk,
de almachtige Heer en God,
die van mij houdt
en mij bij name kent.

Heer ik heb U lief, zo lief;
meer dan ik U ooit zeggen kan.


Lieve Vader in de hemel, woorden ontbreken mij om U te zeggen hoeveel het voor mij betekent dat U, ondanks alles, zoveel van mij houdt, dat U zo voor mij zorgt, iedere dag opnieuw.
Vergeef mij, dat ik zo soms vergeet wat het wil zeggen dat U mijn God bent en ik door U sterk sta en dank U wel, dat U niet moe wordt om  mij het telkens opnieuw te laten zien.
Dank U wel, voor zoveel liefde!
Dank U wel, voor zoveel trouw!
Ik houd van U!

- Amen -

Mijn Jezus ik hou van U – Rose Glisten en Marcel MacArthur 

Heer, zo zullen al Uw vijanden te gronde gaan; 

maar zij die U liefhebben, staan sterk; 

zij hebben kracht als de opgaande zon.

Richteren 5:31

Heer, ik heb U lief!

U wil ik danken, loven en prijzen,

voor alles wat U hebt gegeven en gedaan,

voor alles wat U nog gaat doen.

Ja, voor de nieuwe wegen 

die U mij zal wijzen.

Een liefdevolle groet,
Rita

Ps. Het is inmiddels alweer even geleden dat ik dit stukje schreef (van het plaatsen kwam even niets), en ik wil nu dan ook getuigen van het feit dat de woorden die ik hierboven geschreven heb, zijn uitwerking niet hebben gemist op mij.
Ik merk en voel hoe ik dagelijks win (en gewonnen heb sinds ik dit schreef) aan nieuwe, geestelijke kracht.
Ik zal nog niet iedere week een stukje schrijven (en ik weet ook niet of dat ook nog echt terugkomt, ligt eraan wat God in petto heeft voor mij), maar zeker af en toe, want op deze manier bezig zijn met Gods woord vind ik echt heerlijk en geweldig, en ... is broodnodig.
Ik ervaar Zijn zegen, en ik bid, en hoop jij ook.

Week 3 - Elke dag

…; HEERE, ik roep tot U de hele dag,
ik strek mijn handen naar U uit.
HSV

…
Elke dag weer roep ik om U, Heer,
ik strek mijn handen naar U uit.
GNB

Psalm 88:10
>> Psalm 88
>> Psalm 86


Het spreekwoord zegt: ‘Nood leert bidden’, en ik vraag mij af hoeveel gebeden er afgelopen week weer niet vanuit grote nood naar boven zijn opgestegen.
Met welk een schokkende gebeurtenissen zijn we deze week weer niet opnieuw geconfronteerd!
Hoe dichterbij dit soort gebeurtenissen plaatsvinden, hoe meer het ons mensen raakt, iets met ons doet.
Aan de ene kant misschien logisch, maar aan de andere kant …

Gistermorgen hadden wij onze maandelijkse gebedsochtend voor de Vervolgde Vrouwen; hun verhalen zijn geen wereldnieuws, worden nauwelijks gehoord, maar zijn net zo schokkend, zo niet schokkender, omdat dit eigenlijk een dagelijkse realiteit is, maar we horen er weinig tot niets van.
Vrouwen die alleen achterblijven met hun gezin, omdat hun man is vermoord omdat hij voorganger is …
Vrouwen die geslagen en verkracht worden, iedere dag opnieuw, omdat ze geloven in de Here Jezus …
Kinderen die ontvoerd worden omdat hun ouders(of vader, of moeder) geloven in Jezus …
En dan heb ik het nog niet eens over de gruwelijke wijze waarop.
 …
In de gebedsbrieven die we ontvangen komen we de meest schokkende verhalen tegen, waarbij soms de gebeurtenissen in het nieuws verbleken, hoe erg ze ook zijn.
Er is één ding dat deze vrouwen overeind houdt: hun geloof; God, Jezus, de Heilige Geest, die op velerlei manieren werkt, gebed, de gebeden van anderen voor hen, de bemoedigende kaarten die ze ontvangen …


Elke dag weer roep ik tot U, Heer, strek ik mijn handen naar U uit …

De Psalmist verkeert in doodsnood en heeft het gevoel totaal van God verlaten te zijn.
Hij heeft zelfs het gevoel dat God hem straft, dat Zijn hand hem slaat.
Dag en nacht roep ik tot U …
Ik sta aan de rand van het graf …
Diep in het dodenrijk hebt U mij neergelegd …
Uw woede drukt op mij als een last …
Zolang ik me kan heugen, ben ik er ellendig aan toe …
Alleen duisternis is nog mijn metgezel …
(GNB)

Misschien voel jij je ook wel zo.
Misschien, als je de Psalm in haar geheel leest, heb je het gevoel dat het je eigen woorden zouden kunnen zijn.
Misschien heb je best fijne feestdagen gehad, maar heeft de rauwe werkelijkheid van de gewone dag deze plaats weer ingenomen en sleep je je dagelijks voort.
Misschien ben je wel heel bang geworden door de terreuraanslagen van deze week, omdat het ineens allemaal zo dichtbij komt.
Of misschien kijk je het jaar wel in met één groot vraagteken in je hart, omdat je gewoon niet weet welke kant je op moet, wat je moet doen, welke weg je moet gaan.
Knagen gevoelens van onzekerheid, minderwaardigheid, zinloosheid in je diepste binnenste.
Misschien is het ziekte, misschien echtscheiding, werkeloosheid, verlies, gemis …
Misschien geweld of mishandeling binnen je huwelijk, gezin, werk, welke relatie dan ook; verbaal of non-verbaal.
Misschien …; vul je eigen verhaal hier maar in …

Terwijl ik schrijf giert de wind om ons huis; het weer is stormachtig en misschien ervaar je het leven op dit moment ook wel zo, alsof je leven zich in een storm bevindt.
De wind giert en de striemende regen slaat, afgewisseld door de kou van natte sneeuw en geteisterd door hagelstenen.
Misschien heb je ook wel, net als de Psalmist het gevoel dat je overspoelt wordt door water en het je van alle kanten insluit.
De vraag is dan: Wat doe je?
Geef je op en keer je je van God af, of blijf je vertrouwen, blijf je geloven, blijf je zien op de Enige die alles in Zijn hand heeft en een keer kan brengen in je situatie?
De Psalmist maakt hier een heel duidelijke keuze:

‘HEERE, God van mijn heil, overdag en in de nacht kom ik voor U en roep ik.
…
HEERE, ik roep tot U de hele dag, ik strek mijn handen naar U uit.
…
Ik echter, ik roep tot U, HEERE, mijn gebed komt U tegemoet in de morgen.’

Hij kiest ervoor om ondanks de situatie op God te blijven zien, zijn hoop op Hem te vestigen.
Hij kiest ervoor om te blijven bidden, hij kiest ervoor om iedere dag opnieuw tot God te bidden.
Elke dag -ja, overdag en in de nacht- strekt hij zijn handen uit naar Degene, naar de Enige, waarvan hij weet dat Hij de macht heeft om hem te redden; Hij alleen kan wonderen doen.
De Psalmist kiest tegen zijn gevoelens in om op zijn God te zien.

Soms komt het aan op kiezen, op keuzes maken dwars tegen onze gevoelens in.
O, hoe moeilijk is dit soms niet, maar toch, wat groeit ons geloof ervan en worden we standvastige kinderen van God daardoor.
Wat verlangt onze hemelse Vader daar toch naar, dat we standvastig worden in ons geloof.
Dat we niet als speelballen van de wind als golven heen en weer worden bewogen, maar in de stormen van het leven blijven zien, blijven geloven, blijven vertrouwen op Hem.

Ik kwam vanmorgen bij deze tekst uit Psalm 88 via Psalm 86:15.
Vanmorgen las ik namelijk deze tekst (en vervolgens de gehele Psalm) en mijn oog viel op deze, in mijn Bijbel onderstreepte, woorden; ze sprongen me gewoon tegemoet. (GNB)
En weet je wat er staat in Psalm 86:15, daar staat:

‘Maar ik weet, HEER: U bent een milde God, vol medelijden, U bent geduldig, vol liefde, U blijft altijd trouw.’
(HSV - Maar U, Heere,  bent een barmhartig en genadig God, geduldig en rijk aan goedertierenheid en trouw.)

Hoe bijzonder!
Want dit vers, deze tekst, vertelt ons waarom we onze handen iedere dag en in elke omstandigheid zouden moeten uitstrekken naar Hem.
God is barmhartig en genadig, geduldig, rijk aan goedertierenheid en trouw!
Hij is vol medelijden, vol liefde!
Whauw!

Hoewel de Psalm 88 en Psalm 86 niet door dezelfde persoon zijn geschreven, behoren zij beiden God toe en kennen zij Hem.
Ook Heman, de schrijver van Psalm 88, want hij zegt in de verzen 11 t/m 13:

Zou U wonderen doen aan de doden?
Of zouden gestorvenen opstaan en U loven? 
Zou er van Uw goedertierenheid in het graf verteld worden,
van Uw trouw in het verderf?
Zouden Uw wonderen bekend worden in de duisternis,
Uw gerechtigheid in het land van vergetelheid?


Aan dit ‘Elke dag’ zitten eigenlijk meerdere kanten.
Enerzijds is daar het volhouden, standvastigheid, anderzijds ook Hem steeds meer en beter leren kennen, waardoor we standvastig worden.
Want hoe meer en beter we Hem leren kennen, hoe groter ook ons vertrouwen wordt.
En met het groeien van ons vertrouwen, wordt ook onze standvastigheid groter en kunnen we in moeilijke tijden, in tijden dat het stormt in ons leven, zien en vertrouwen op de Enige die alles in de hand heeft.

Elke dag …
Kiezen, keuzes maken; ook voor tijd met Hem.
Elke dag …
Blijven roepen, blijven bidden, tot Hij redt, tot Hij verhoort, tot Hij spreekt …
Elke dag …
Blijven vertrouwen, blijven zien, op Hem, die vol liefde is, genadig, geduldig, betrouwbaar, …
Elke dag, ook dit jaar.


Lieve vader in de hemel.
Dank U wel, voor wie U bent!
Dank U wel, voor Uw woord waarin wij U ontmoeten en kunnen leren kennen.
Dank U wel, dat U door Uw woord tot ons spreekt.
Dank U wel, voor de verhalen, voor de bemoedigingen, voor het vinden van gelijke situaties als waar wij soms in kunnen komen.
Dank U wel, dat U laat zien in Uw woord, dat er niets is waarmee U onbekend bent.
Dank U wel, voor Uw woord, waarin we mogen ontdekken, dat U zelfs mens geworden bent om in alles met ons mee te kunnen voelen en lijden.
En meer nog dan dat …
Ik bid U, Vader, voor hen wiens leven zich in een storm bevindt, of wiens omstandigheden stormachtig zijn.
Help hen om het zicht op U niet te verliezen, maar hun handen uit te strekken naar U, elke dag opnieuw.
Help hen om te zien op U, op wie U bent, en om daaraan vast te houden.
Ik bid dit ook voor mijzelf, Vader, ja, ook voor mijzelf; want ook ik heb dit zo nodig;
de kracht en leiding van Uw Heilige Geest.
Leer ook mij; leer ons allen, en maak ons standvastig in alle omstandigheden. 
In Jezus’ naam.

- Amen - 


Elke dag strek ik mijn handen uit
naar Hem, van wie ik alles verwacht;
hulp, leiding, inzicht en wijsheid,
genade, liefde, sterkte en kracht.
Hem roep ik aan, ja, steeds opnieuw;
op Hem vestig ik al mijn hoop;
want ik weet wie in dit leven
elke dag naast mij loopt.


Gods rijke zegen voor de komende week; dat ook jij iedere dag je handen zult uitstrekken naar Hem, in goede en slechte dagen; Hij zal je vertrouwen niet beschamen.

Een liefdevolle groet,