Week 34 - Bid om Liefde!

‘En ú moge de Heere doen toenemen en overvloedig maken in de liefde tot elkaar en tot allen, zoals ook wij dat zijn tot u, opdat Hij uw harten zou versterken om onberispelijk te zijn in heiliging voor het aangezicht van onze God en Vader, bij de komst van onze Heere Jezus Christus met al Zijn heiligen.’
1 Thessalonicenzen 3:12,13

Het is dit Bijbelvers in het Dagboek dat mij terugbracht bij mijn blogje over ‘Een Lied van Liefde’.
Jezus is hét Lied van Liefde en vraagt ons om ook ‘een lied van liefde’ te zijn.
En hier, met dit Bijbelvers, word ik geconfronteerd met mijn onvolmaaktheid, doordat Gods Woord mij hier aangeeft dat ik moet groeien in de liefde en daarin overvloedig worden.
En dat niet alleen, als ik Paulus goed begrijp, dan zal het ook nódig zijn dat ik God hierom bid, omdat Liefde de sleutel is in het proces van heiliging en ik van mijzelf daar nooit genoeg van bezit, of zal bezitten, en zeker niet voor en tot iedereen.
Hij is de Enige Die dit in mij kan doen toenemen en overvloedig maken, zodat mijn hart versterkt wordt om mij te blijven richten en uitstrekken naar een heiliger leven, net zolang totdat de Here Jezus terugkomt.
De Liefde van God versterkt mijn hart om heiliger te willen worden voor Hem, tot Zijn eer, dat is hoe ik het dan lees.

En zo komt de volgende gedachte in mij op:
Om een lied van Liefde te kunnen zijn, zullen we ons hart dagelijks moeten richten op de Liefde van God, en Hem vragen de Liefde in ons hart te doen toenemen en in ons overvloedig maken.
Ik bedenk mij daarbij dat het dan ook heel hard nodig is Hem te vragen of Hij onze harten steeds opnieuw wil richten op de volharding van de Here Jezus, want dit zal ons niet alleen helpen om vol te houden, maar ons ook daartoe aansporen.

‘En de Heere moge uw harten richten op de Liefde van God

en op de volharding van Christus.’

2 Thess. 3:5

Liefde en Gehoorzaamheid …
Dit alles, een hart gericht op de Liefde van God, gebed om die Liefde te doen groeien in ons, ons daarin overvloedig te maken, brengt mij -het kan niet anders, bij het niet graag gehoorde ‘Gehoorzaamheid aan God’.
Gehoorzaam zijn is voor ons mensen maar een moeilijk ding; hoe meer ons wordt opgelegd dat we bepaalde dingen moeten of niet mogen, des te meer zijn we van nature geneigd om daartegenin te gaan.
Een 50-80-100-km bord?
Ja, da-àg …
Een leugentje om bestwil …?
Te veel geld teruggekregen bij de kassa, of juist te weinig betaald …?
Iets beloofd …?
Een paar kleine voorbeeldjes die we vast allemaal wel kennen, herkennen of ons zelfs aan schuldig hebben gemaakt.
Het laat ons zien hoe moeilijk gehoorzaamheid is, en als gehoorzaamheid in deze kleine dingen al zo moeilijk is, hoeveel te meer niet in de grotere dingen.
En toch: Gehoorzaamheid is de praktijk van onze Liefde tot God!

Murray zegt in een ander hoofdstuk: ‘Bidt u om heiligheid? Laat dit dan zien door een hartelijke liefde voor de broeders en zusters. (-laatste woord mijn aanvulling)
Niemand heeft meer Liefde getoond dan Jezus, Die in gehoorzaamheid aan Zijn Vader Zijn leven gaf tot in de dood voor ons!
Nee, vanuit onszelf zullen wij niet in staat zijn tot deze gehoorzaamheid uit liefde, en dat wist de Heer ook, daarom heeft Hij Zijn Geest van Kracht, Liefde en Bezonnenheid aan ons gegeven! (2 Tim 1:7)
Het is de Kracht van Zijn Geest in ons, Die ons in staat stelt om te doen wat Hij zegt en vraagt!

‘Geloof dat de Heilige Geest zal maken

dat de Liefde van Christus

met zulk een kracht in uw hart zal werken

dat u in staat zult zijn om de gehele dag

in de Liefde van Christus te blijven

en Zijn Woorden met grote blijdschap te houden.

…

Geloof slechts dat de Heilige Geest

u met kracht zal aandoen

om dit leven

van volmaakte Liefde

te leven.’

Andrew Murray

Liefde en Gebed …
‘En het einde aller dingen is nabij; zijt dan nuchter, en waakt in de gebeden. Maar vooral hebt vurige liefde tot elkander; want de liefde zal menigte van zonden bedekken.’
1 Petr. 4:7,8 (SV)

Zo mooi hoe al die verschillende hoofdstukjes van het Dagboek met elkaar verbonden zijn, hoe de het ene Bijbelvers uitkomt bij het andere.
‘Maar vooral, heb vurige liefde tot elkaar!’
‘En ú moge de Heere doen toenemen en overvloedig maken in de liefde tot elkaar en tot allen, …’
Maar Petrus zegt ons ook ‘nuchter en waakzaam te zijn in onze Gebeden’.

In het hoofdstukje ‘Bid om Liefde’ roept Murray ons, samen met Paulus, op om voor elkaar te bidden om deze Liefde, voor onze Gemeente/Kerk,
En in de Bijbel zien we dat Paulus dit bidt voor de Gemeente in Thessalonica, maar ook voor de gemeente in Filippi (Fil. 4:4-11), Laodicea en voor vele anderen die hem niet eens in levende lijve hebben gezien. (Kol. 1:1,2)
En is het gezien de tijd waarin we leven niet ontzettend belangrijk dat wij dit -gaan- doen?
Hoeveel scheuringen zijn er niet de laatste jaren in kerken en gemeenten.
Wat zou er gebeurd zijn als er gezamenlijk om de Liefde van God voor elkaar en allen was gebeden?
Wat zou er gebeuren als we dit gingen doen met een oprecht verlangend hart en in gehoorzaamheid Zijn Woord in praktijk brengen?
Zou dit ook niet getuigen van nuchter en waakzaam zijn, van inzien dat de duivel rondgaat als een brullende leeuw op zoek naar wie en wat hij kan verslinden?
En zou dit dan ook niet gelden voor vele andere facetten van het leven?

Het brengt mij bij een citaat uit dit hoofdstuk van Murray.
‘Doch waar het hart vol is van vurige liefde voor anderen, zal het gebed voortdurend opstijgen naar God voor hen die wij liefhebben en zelfs voor hen met wie wij het niet eens zijn.’
Met andere woorden, in de Liefde neemt Gebed een belangrijke plaats in!
Waar is ons hart vol van?
Is vol van vurige Liefde of …?
Murray wijst erop dat Gebed voor onze ‘broeders en zusters’ één van de voornaamste kenmerken van de Liefde is.

‘Liefde beweegt tot Gebed;

aan gelovig Gebed wordt de Liefde van God verleend.’

Andrew Murray

Liefde en Heiligheid …
Het brengt mij weer terug naar waar ik begon.
Eigenlijk blijft de cirkel rondgaan.
Je leest iets in Gods Woord, en het brengt je bij het volgende en het volgende en …, en uiteindelijk kom je weer terug bij waar je begon, zo verweven is Gods Woord met elkaar, zulk een waarheid is Zijn Woord.

‘O Heere,

ik buig mij voor U neer;

vervul mijn groot verlangen,

hetgeen ook Uw verlangen is,

dat mijn hart vervuld moge zijn

met Uw Liefde.’ 

Andrew Murray

Bidden om Liefde, om te groeien in Liefde tot elkaar en tot allen, omdat Hij op deze manier ons hart sterk kan maken tot een heiligere levenswandel en wij volmaakt zullen zijn als onze Here Jezus Christus terugkomt.
Bidden we om meer heiligheid, laten we dan ook bidden om meer Liefde, zodat we in gehoorzaamheid aan Zijn Woord alles in praktijk brengen en door Zijn kracht straks onberispelijk zullen zijn.
Want Liefde maakt Sterk!
Liefde geeft Kracht!
Liefde Beweegt.

‘Zoals de zon zondermeer haar licht en warmte geeft

aan het gras en het graan opdat dit gewas zal groeien en vrucht voortbrengen,

zo is God nog veel meer bereid om ons Zijn Liefde te geven in steeds toenemende mate.

…

Hij zal u doen overvloeien van Liefde

en Uw hart versterken

om voor Zijn aangezicht te leven

in heiligheid en liefde

tot de broeders (en zusters).’

Andrew Murray

Bid om Liefde …
Mattheüs 7:7
‘Bid, en u zal gegeven worden; zoek, en u zult vinden; klop, en er zal voor u opengedaan worden.’

Mattheüs 21: 22
‘En alles wat u in het gebed vraagt, in geloof, zult u ontvangen.’

Johannes 14:13 –
‘En wat u ook zult vragen in Mijn Naam, dat zal Ik doen, opdat de Vader in de Zoon verheerlijkt zal worden.’

1 Johannes 3:22
‘Geliefden! Als ons hart ons niet veroordeelt, hebben wij vrijmoedigheid om tot God te gaan; en wat wij ook maar bidden, ontvangen wij van Hem, omdat wij Zijn geboden in acht nemen en doen wat Hem welgevallig is.’

1 Johannes 5:14 
'En dit is de vrijmoedigheid die wij hebben in het toegaan tot God, dat Hij ons verhoort, telkens als wij iets bidden naar Zijn wil.’

1 Korinthe 13:13
‘En nu blijven geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde.’

Op grond van dit laatste Woord ben ik er van overtuigd, dat bidden om Liefde voor en tot elkaar, ja, om vurige Liefde, een gebed naar Zijn wil is, naar Zijn hart en dus verhoord zal worden!

Bid om Liefde …
Gebed

Heer, ik kom bij U om U te bidden
om meer liefde in mijn hart.
Door alles wat er gebeurt, o Heer,
in de wereld, maar ook dichtbij,
raakt het zo makkelijk verhard.

Ik belijd U, Heer, ik schiet te kort
in mijn liefde voor en tot de ander.
Hoe snel gebeurt het niet dat ik
door een verkeerd woord, een broeder (zuster)
in U, maakt tot een tegenstander.

Vergeef, o Heer, en vul mijn hart,
ja, vul de harten van al Uw kinderen,
met vurige Liefde voor en tot elkaar.
Doe het groeien, maak het overvloedig,
opdat het ons hart versterkt, en U ons
onberispelijk tot Uw komst bewaart.

- Amen -

‘De liefde doet de naaste geen kwaad.
Daarom is de liefde de vervulling van de wet.’
Rom. 13:10

‘Want u allen die in Christus gedoopt bent,
hebt zich met Christus bekleed.’
Galaten 3:27

‘Kleedt u zich dan, als uitverkorenen van God, heiligen en geliefden,
met innige gevoelens van ontferming,vriendelijkheid, nederigheid,
zachtmoedigheid, geduld.
Verdraag elkaar en vergeef de een de ander,
als iemand tegen iemand anders een klacht heeft;
zoals ook Christus u vergeven heeft,
zo moet ook u doen.
En kleedt u zich boven alles met de liefde,
die de band van de volmaaktheid is.’
Kol. 3:12-14

Mag de Heer ons rijkelijk zegenen met Zijn Liefde, ons daarin doen groeien en overvloedig maken tot eer en glorie van Zijn Naam.

Een liefdevolle groet,
Rita

Lees ook:
👉 'Love is ...'
Een gedicht over 'De liefde is ... het meest'

>>  All to Jesus I surrender all to Him I freely give

>>  Mijn Jezus mijn Redder

 

Week 25 - De Kracht van Gebed!

Een speciaal blogje voor op een speciaal zondag.

Vandaag is het de Zondag voor de Vervolgde Kerk.
Een jaarlijks terugkerende dag voor alle kerken in Nederland en in Vlaanderen, georganiseerd door OpenDoors.
Deze dag is altijd de eerste zondag na Pinksteren, omdat toen, na de uitstorting van de Heilige Geest, de vervolging begon.
Ik hoop dat jouw gemeente er ook aan mee doet, en zo niet, neem eens een kijkje op de website van Open Doors, lees er over en bespreek het in je gemeente om hier ook één zondag per jaar apart voor te zetten.
Hoe mooi is het om -al is het één dag per jaar, een dag te hebben dat alle verschillen en geschillen wegvallen, omdat we met elkaar maar één doel voor ogen hebben: namelijk samen biddend rond onze broers en zussen staan die vervolgd worden.
Immers, ‘Als één lid lijdt, lijden alle leden mee!’ (1 Kor. 12:26a)
En laat het vervolgens zo binnenkomen, je hart zo raken, dat je waar mogelijk, dagelijks de rugdekking wordt voor hen.

>> Opwekking 471 – Heer, raak mijn hart aan 

                       
Hoeveel jaar het inmiddels is, weet ik niet meer, maar al heel wat jaar komen we met een vast groepje vrouwen iedere laatste vrijdag van de maand bij elkaar om speciaal te bidden voor de Vervolgde Vrouwen.
Voorheen waren er vijf verhalen, tegenwoordig nog drie, en hoewel we er na zoveel jaar even aan moesten wennen, is het goed zo, want de ochtenden waren soms heel erg zwaar, zo schrijnend, afschuwelijk huiveringwekkend waren -en zijn, vaak de verhalen.
Er waren met vijf verhalen soms vrijdagen bij dat ik echt zo moe thuiskwam, dat er niets meer uit mijn handen kwam.
Maar ook de drie verhalen hebben soms nog genoeg impact om je de rest van de dag van slag te maken, zo schokkend is het soms.
De prijs die onze vervolgde zusters (en broers) betalen voor hun geloof is heel hoog; vooral als zij zich van de Islam bekeerd hebben tot een volgeling van Jezus.
Daarom bij deze ook een oproep om er eens over na te denken om je aan te sluiten bij één van de Gebedsgroepen voor de Vervolgde Vrouwen, of start er zelf één.
Via de hier onderstaande link kun je er alles over lezen:
>> VrouwenGebedsGroepen

De afgelopen week las ik het boek ‘Undercover voor God’ van Dick Langeveld en Ben Hobrink.
Het is goed om dit soort boeken, boeken over de Vervolgde Kerk/Vervolging te lezen, vooral gezien de tijd waarin we nu leven.
In de laatste jaren komen er steeds meer Kerken/Gemeenten bij waar lijden geen plaats heeft, soms zelfs niet mag zijn; waar men doet alsof ziekte niet hoeft te bestaan en dat iedereen maar genezen wordt.
Ooit heb ik zelfs een bekende buitenlandse voorganger met trots horen verkondigen dat hij nog nooit ziek was geweest; ja, op één keertje na dan, maar dat was zijn eigen schuld, hij had niet goed om zichzelf gedacht.
Ik vraag me werkelijk af hoe al deze kerken kijken en omgaan met de Vervolgde Kerk, met het lijden waarmee deze mensen hebben te maken; met de ziektes en trauma’s die zij oplopen doordat zij voor Jezus hebben gekozen en daarom gevangengenomen worden, gemarteld en ziek worden van de omstandigheden waar ze in verkeren.
Mijn hart huilt hierom, en niet alleen mijn hart, soms lopen de tranen om hun verhalen, om hun pijn en lijden over mijn gezicht, en kijk ik naar boven: ‘Oh God, hoe kunt U dit aanzien? Hoe … …’, om vervolgens mijn hoofd te buigen in verootmoediging en gebed voor hen.

Maar er is ook nog een andere kant, een ander gevaar aan deze kerken en gemeenten met wat ze verkondigen, namelijk dat als de vervolging hier komt, en die gaat zeker komen, is er al een klein beetje, vele mensen het spoor en hun houvast misschien wel kwijtraken, omdat ze niet weten hoe om te gaan met lijden.

In het boek ‘Undercover voor God’ vertelt Dick ook veel over zijn reizen naar Roemenië en Bulgarije nog voor dat ook daar een einde kwam aan het communisme.
Hij zegt het volgende: ‘Na de omwenteling ben ik nog menig keer in Roemenië en twee keer in Bulgarije geweest. In de jaren na de omwenteling kreeg de kerk in die landen te kampen met nieuwe uitdagingen en nieuwe verzoekingen. Veel christenen waren niet voorbereid en daardoor niet opgewassen tegen de verzoekingen die vrijheid met zich meebrengt.
Zijn wij voorbereid en opgewassen tegen de verzoekingen die vervolging met zich mee brengt?
…
We zullen de lessen van de Vervolgde Kerk hard nodig hebben om te kunnen standhouden als ook hier vervolging komt.’

Wat kunnen de verhalen van onze vervolgde broers en zusters ons helpen om onze ogen op God te richten, onze hulp van Hem te verwachten, zelfs in de moeilijkste omstandigheden.
Zelfs nu er hier nog nauwelijks vervolging is, kunnen hun verhalen en hun getuigenissen ons helpen en bemoedigen.
Laten we toch onze ogen niet sluiten voor de Vervolging die gaande is en die al vele mensenlevens heeft geëist!
Laten we onze ogen toch niet sluiten voor hen die onze broers en zusters in de Heer zijn!
Laten we opstaan en onze plaats naast hen -ook al is dit niet fysiek, innemen door hen te brengen bij de troon van Genade.

‘Denk aan de gevangenen alsof u zelf ook gevangen bent,
en denk aan hen die slecht behandeld worden,
alsof u ook zelf lichamelijk slecht behandeld wordt.’
Hebreeën 13:3

‘En de Koning zal hun antwoorden:
Voorwaar, Ik zeg u:
voor zover u dit voor een van deze geringste broeders
 van Mij gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan.’
Mattheüs 25:36,40

Vervolgde en Biddende Kerk

Laten wij die in vrijheid leven
een Biddende Kerk zijn,
die de rugdekking is
voor de Vervolgde Kerk.
Laten wij onze ogen niet sluiten,
dan alleen om te bidden,
opdat zij kunnen volharden,
standvastig zijn en sterk.

Laten wij doen wat Jezus gebood,
en omzien naar hen die lijden;
die vervolgd worden om hun
geloof in ónze Geliefde Heer.
Laten we niet vergeten dat alles
wat we voor hen hebben gedaan,
we vóór Hém hebben gedaan, en
dat dit alles strekt tot Zijn glorie en eer.

‘Hoe zwak is een regendruppel als die op de aarde valt.
Maar als vele druppels verenigd zijn in één stroom
en aldus één lichaam worden,
hoe snel wordt de kracht dan onweerstaanbaar!
Van dien aard is de Kracht van ware eenheid in Gebed.’

Andrew Murray

Mag de Heere ons zegenen met een hart dat hoort, ziet en meelijdt, dat net als het Zijne met ontferming bewogen raakt, en dat zich automatisch buigt en verootmoedigt voor Hem om te bidden voor hen in nood.
‘Heer, raak ons hart aan en maak ons bereid!’

Een gezegende week,
en een liefdevolle groet,
Rita

👉 Open Doors

Je kunt ook de speciale Petitie 'Breek de Stilte' tekenen om een stem te geven aan de miljoenen christenen die door bruut geweld uit Africa zijn verdreven.
Volg de link hieronder en bekijk het filmpje en lees er meer over.
👉 Teken de Petitie

Aanbevolen om te lezen:
👉 Gods smokkelaar
👉 Undercover voor God
👉 Een leven op het Altaar

Indrukwekkende romans om te lezen zijn ook o.a.:
👉 Oog in oog met Jezus
Samaa Habib (met Bodie Thoene)

En de boeken van:

👉 C. Hope Flinchbaugh

Week 32 - Door alle gelovigen, voor alle gelovigen ... Bidden ... (4) Neem de tijd ... (33)

Als ik deze week weer verder ga met het Dagboek, word ik al heel snel weer stilgezet.
Waar ik met mijn vorige blogje onverwacht bepaald werd bij de opdracht van de Heer dat we voor alle heiligen moeten bidden, vindt het deze week door bepaalde dingen die ik in het Dagboek lees, zijn voortgang.
Als ik dan ook nog in mijn Stille Tijdschrift van 2022 een ‘Neem de tijd-stukje’ vindt, dat op de een of andere manier van mijn radar was verdwenen, -het was nergens terug te vinden, niet in mijn map, noch op mijn laptop, ervaar ik dat ik niet anders kan dan verder nadenken over dit wonderlijk ‘Bidden voor alle Heiligen’ en het belang daarvan.
Ik hoop dat je meeleest, er met mij over nadenkt en dat het ons in beweging brengt.

‘terwijl u bij elke gelegenheid met alle gebed en smeking bidt in de Geest en daarin waakzaam bent met alle volharding en smeking voor alle heiligen.’
Efeze 6:18 

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om eens stil te staan
en te bedenken dat je tot
het Lichaam van Christus behoort.
Neem de tijd om in te denken
wat en hoe dat is.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en spiegel het
aan je eigen lichaam en
al haar leden.
Neem de tijd, beeld je in
spiegel en bedenk.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd tot je bewust bent dat,
zoals je lichaam één is, je in Christus
één bent met alle heiligen.
Neem de tijd, en sta eens stil bij
de diepte en reikwijdte ervan.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

Alle heiligen, één lichaam …
Zoals ik al zei, werd ik met mijn vorige blogje stilgezet bij Gods opdracht om niet alleen de wapenrusting die Hij ons heeft gegeven aan te trekken, maar om óók bij elke gelegenheid te bidden voor alle heiligen, mét waakzaamheid én volharding.
Het staat er al jaar en dag; ik heb het ook al tig keer gelezen, en toch was het pas sinds vorige week dat het echt binnenkwam.
Maar dit herken je misschien zelf ook wel; je kunt nog zo vaak een bepaalde Bijbeltekst(gedeelte) lezen, en dan ineens …
Maar wat mij nu nog meer verbaast, is dat ik hierover ook al een 'Neem de tijd...-stukje' blijk te hebben geschreven, en toch heeft het mij destijds niet zo geraakt en in beweging gebracht als nu.
Echter met de dingen die ik deze week lees in het Dagboek en daarbij het vinden van het ongebruikte ‘Neem de Tijd-stukje, ervaar ik dat het Gods ernst is, dit bidden voor alle heiligen.
Het is niet iets waar even in de kerk -of met de bidstond, voor gebeden dient te worden, maar door iedere gelovige; het volgt immers direct op de wapenrusting aantrekken, en dat geldt voor eenieder van ons persoonlijk.
En het is ook méér dan alleen even in het algemeen in je gebed bidden voor Gods wereldwijde Gemeente.
Als het om de Gemeente gaat, gaat het om het geheel, om de Bruid van Christus, maar als het alle Heiligen betreft, komt het dichterbij, gaat het om de gelovigen, eenieder op zijn of haar eigen plek, en met zijn of haar eigen taak; betreft het onze broeders en zusters, dichtbij en ver weg.
Oftewel: De Gemeente vormt het Lichaam van Christus, en de Heiligen zijn de gelovigen, ‘alle onderdelen’ van dit Lichaam.
Tenminste, zo lees, zie, ervaar ik het.

‘Want zoals het lichaam één is en veel leden heeft, en al de leden van dit ene lichaam, hoewel het er veel zijn, één lichaam zijn, zo is het ook met Christus.’
1 Korinthe 12:12

‘Van Hem uit wordt het hele lichaam samengevoegd en bijeengehouden door elke band die ondersteuning geeft, overeenkomstig de mate waarin ieder deel werkzaam is. Zo verkrijgt het lichaam zijn groei, tot opbouw van zichzelf in de liefde.’
Efeze 4:16 

‘Want zoals wij in één lichaam vele leden hebben en de leden niet alle dezelfde functie hebben, zo zijn wij, hoewel velen, één lichaam in Christus, maar ieder afzonderlijk leden van elkaar.’
Romeinen 12:4,5

Gebed door alle heiligen voor alle heiligen!
'En Ik bid niet alleen voor dezen, maar ook voor hen die door hun woord in Mij zullen geloven, opdat zij allen één zullen zijn, zoals U, Vader, in Mij, en Ik in U, dat ook zij in Ons één zullen zijn, opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden hebt. En Ik heb hun de heerlijkheid gegeven die U Mij gegeven hebt, opdat zij één zijn, zoals Wij Eén zijn; Ik in hen, en U in Mij, opdat zij volmaakt één zijn en opdat de wereld erkent dat U Mij gezonden hebt en hen liefgehad hebt, zoals U Mij hebt liefgehad.'
Johannes 17:20-23

Zullen we ons aansluiten bij dit gebed van de Here Jezus, daarvoor met z’n allen dagelijks gaan bidden? Dat we toch één mogen worden/zijn zoals Hij en de Vader één zijn, zodat de wereld zal zien en geloven?
En er naar streven om dit zichtbaar maken in de manier waarop we als gelovigen, als HEILIGEN, met elkaar omgaan?
Als ook Zijn Woord biddend in praktijk brengen?

‘Als er dan enige bemoediging is in Christus, als er enige troost is van de liefde, als er enige gemeenschap is van de Geest, als er enige innige gevoelens en ontfermingen zijn, maak dan mijn blijdschap volkomen, doordat u eensgezind bent, dezelfde liefde hebt, één van ziel bent en één van gevoelen. Doe niets uit eigenbelang of eigendunk, maar laat in nederigheid de een de ander voortreffelijker achten dan zichzelf.’
Filippenzen 2:1-3

‘Heb elkaar hartelijk lief met broederlijke liefde. Ga elkaar voor in eerbetoon.’
Rom. 12:10

‘Laat ieder de anderen dienen met de genadegave zoals hij die ontvangen heeft, als goede beheerders van de veelsoortige genade van God.’
1 Petrus 4:10

Heer, ik vraag me af hoe het eruit zal/zou zien als alle heiligen dagelijks hun handen zouden vouwen en zouden bidden om die eenheid, zoals U en de Vader één zijn; om meer kracht van Uw Geest in ons aller leven, om het meer zichtbaar worden van Uw Liefde, die door Uw Geest in ons hart is uitgestort.
Hoe zal, en zou het zijn, Heer, als we ons hoofd voor hoofd meer bewust zouden zijn dat eenieder van ons deel is van Uw Lichaam, van Uw leger, en daarmee verantwoordelijkheid hebben voor en naar elkaar, om er voor elkaar te zijn, om voor elkaar te zorgen, om ook elkaars rugdekking te zijn.
Hoe zou, en zal het zijn, Heer, als deze bewustwording ons in beweging brengt en we gaan bidden?
Maak ons bewust, Heer, breng ons in beweging, opdat Uw Naam wordt grootgemaakt!

In Jezus’ Naam.
- Amen -

Tot eer van Uw grote Naam!

Bidden …
Door gelovigen,
voor gelovigen;
daarmee Zijn Woord
in praktijk brengen.

Bidden …
Door heiligen,
voor heiligen;
daardoor verandering
teweegbrengen.

Bidden …
Als broers en zussen
door, en voor elkaar;
in eenheid Zijn zegen
voortbrengen.

Gods zegen voor de komende week,
en een liefdevolle groet,
Rita

Week 31 - Een Voorbidder/Bemiddelaar zijn ... Bidden ... (3) Neem de tijd ... (32)

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en de moed
om alleen met God te zijn.
Neem de tijd om stil te zijn,
Zijn Woord te lezen
en Hem aan te roepen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, bid, vertel Hem
wat je bezighoudt, wat in je leeft.
Neem de tijd, deel alles met Hem,
ja, je diepste roerselen, want
niets is te groot of te klein.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om te bidden,
om een bemiddelaar te zijn.
Neem de tijd om voorbede te doen,
om een voorbidder te zijn zoals
ons gezegd wordt in Zijn Woord.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en breng hen
die ziek zijn voor Gods troon.
Neem de tijd en bid voor allen
die in diepe nood verkeren
en geen uitkomst zien.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en bid voor allen
die je lief en dierbaar zijn.
Neem de tijd, maar bid ook voor
een ieder die de Heer op je hart,
als ook voor alle heiligen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en bid ook voor
je land, volk en kerk.
Neem de tijd en bid ook,
onder Zijn aansporing,
voor alle hooggeplaatsten

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om op de bres te staan
voor je vervolgde broers en zussen.
Neem de tijd om te bidden,
om voorbede te doen, ook
voor de vrede van Jeruzalem.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om op de bres te staan.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

Neem de tijd!
Neem de tijd en de moed om bij Hem te zijn, Zijn Woord te lezen en te bidden.
Neem de tijd om een voorspraak, een bemiddelaar te zijn; om voorbede te doen, om een voorbidder te zijn.
Neem de tijd om in de bres te springen, op de bres te staan!
Neem de tijd, en bid!

Zijn ze aansporend deze bovenstaande woorden, of ervaar je ze als dwingend?
Ik kan het me helemaal voorstellen als je ze als dwingend ervaart, maar het Dagboek neemt me mee naar elk denkbaar onderwerp waar we voor zouden moeten bidden, en soms overweldigt mij deze veelheid zodanig dat het mij eerder lam legt dan doet bidden.
Hoewel ik geloof dat een bepaalde mate van druk niet verkeerd is, -soms hebben we dat inderdaad nodig om iets te gaan doen, om in beweging te komen, maar ik heb ook gemerkt dat het me soms juist lam legt, en dus het tegenovergestelde in de hand werkt.
Waar sommige dingen uit dit Dagboek mij in beweging hebben gebracht, -en brengen, zijn er ook hoofdstukjes die mij ontmoedigen, en juist hinderen om ook maar iets te gaan doen.
En vaak komt dat, ja precies, door de dwingende toon als de veelheid van waarvoor ik zou moeten bidden.
Als ik teruglees in mijn Stille Tijdschriften is dit ook iets dat ik steeds weer tegenkom, en vaak ook precies bij dezelfde hoofdstukjes.
Het zet mij ook wel even stil bij het feit dat ik merk dat ik me als mens dus niet echt graag iets laat gezeggen als het op een behoorlijk dwingende toon wordt gezegd, of zo wordt uitgemeten dat ik het voor mijn gevoel niet meer kan overzien.

Iemand of niemand?
Ezechiël 22:30 toont ons hoe de Heere zocht naar voorbidders, maar niemand vond.
'Ik (de Heere) zocht naar iemand onder hen die een muur kon optrekken en voor Mijn aangezicht in de bres kon staan voor het land, zodat Ik het niet te gronde hoefde te richten, maar Ik vond niemand.’
Als de Heer nu zou zoeken naar voorbidders, hoe velen zou Hij er dan vinden?

In het eerste stukje over Gebed in deze serie staat de vraag ‘Hoe belangrijk is gebed voor ons?’ centraal.
Ik heb best getwijfeld over de titel voor dit blogje, maar toch geloof ik dat alles staat en valt met hoe belangrijk iets voor ons is.
Immers, als iets belangrijk is voor ons, dan is het niet zo moeilijk om daar tijd voor vrij te maken en aandacht aan te geven, maar hoe lager op de lijst van belangrijke zaken, hoe minder aandacht en tijd iets van ons krijgt.
Daarom vind ik dit Blogje ook een best lastige.
Nee, niet als het gaat om regelmatig, of zelfs dagelijks te bidden voor hen die mij lief en dierbaar zijn, noch voor mensen die ziek zijn, of in nood verkeren, noch voor de Vervolgde Kerk of Israël, lastiger wordt het al met gebed voor kerken, gemeenten, voorgangers(in het algemeen), maar voor mijn land, volk, dorp/stad, regering, vorstenhuis en voor mensen met hoge functies …, en wat te denken voor alle heiligen waartoe Paulus ons oproept, tja, daar trouw in zijn om regelmatig zelf voor te bidden en niet alleen met anderen in een bidstond, dat is wel een dingetje.
En toch, als ik Gods Woord lees, dan wordt het wel van mij -van ons, gevraagd, en laat Zijn Woord ook zien hoe belangrijk het is.

Jacobus 5:13-16
‘Is iemand onder u in lijden? Laat hij bidden. Heeft iemand goede moed? Laat hij lofzingen. Is iemand onder u ziek? Laat hij dan de ouderlingen van de gemeente bij zich roepen en laten die voor hem bidden en hem met olie zalven in de Naam van de Heere. En het gelovige gebed zal de zieke behouden en de Heere zal hem weer oprichten. En als hij zonden gedaan heeft, zal hem dat vergeven worden. Belijd elkaar de overtredingen en bid voor elkaar, opdat u gezond wordt. Een krachtig gebed van een rechtvaardige brengt veel tot stand.’ 

2 Kor. 1:11 (NBG)
‘…, terwijl ook gij ons te hulp komt met uw voorbede, opdat uit veler mond voor de genade, ons geschonken, veelvuldig dank gebracht worde voor ons.’

1 Timotheüs 2:1-4
‘Ik roep er dan vóór alles toe op dat smekingen, gebeden, voorbeden en dankzeggingen gedaan worden voor alle mensen, voor koningen en allen die hooggeplaatst zijn, opdat wij een rustig en stil leven zullen leiden, in alle godsvrucht en waardigheid. Want dat is goed en welgevallig in de ogen van God, onze Zaligmaker, Die wil dat alle mensen zalig worden en tot kennis van de waarheid komen.’

Efeze 6:18-20
‘…, terwijl u bij elke gelegenheid met alle gebed en smeking bidt in de Geest en daarin waakzaam bent met alle volharding en smeking voor alle heiligen. Bid ook voor mij, opdat mij het woord gegeven wordt bij het openen van mijn mond, om met vrijmoedigheid het geheimenis van het Evangelie bekend te maken, waarvan ik een gezant ben in ketenen, opdat ik daarin vrijmoedig mag spreken, zoals ik moet spreken.

Psalm 122:6a
‘Bid om vrede voor Jeruzalem, laat het goed gaan met hen die u liefhebben.’

Deze Bijbelteksten roepen ons niet alleen op tot voorbede, maar laten ons ook zien waarom het zo belangrijk is.
En toch, toch blijkt het vaak heel moeilijk, tenminste dat vind ik voor mijzelf wel, om dagelijks tijd apart te zetten om voor deze zaken te bidden, en vooral om daarin óók te volharden.
Ik heb wel gebeden: ‘Heer, leg het toch als een last op mijn hart, zodat ik …’, maar steeds weer bemerkte ik dat er vaak andere dingen waren die mijn tijd en aandacht opslokten, waardoor ook deze gebedsvraag stilletjes naar de achtergrond verdween.
Toch laat het me niet los, dat merk ik wel; steeds opnieuw komt het op de één of andere manier terug, zo ook weer door het nadenken over en schrijven van deze stukjes.
Opnieuw word ik hierdoor stilgezet bij het belang en de waarde van voorbede, van op de bres staan, ook voor die dingen die -gevoelsmatig- verder van mij afstaan.
En hoe erg zou het zijn als de Heer tegen ons zou zeggen: ‘Ik (de Heere) zocht naar iemand onder hen die een muur kon optrekken en voor Mijn aangezicht in de bres kon staan voor …, maar Ik vond niemand.’

Wapenrusting en bij elke gelegenheid … 
Ik was met dit blogje niet van plan om in te gaan op elk onderwerp die de Bijbelteksten geven, maar met één onderwerp maak ik een uitzondering, namelijk het bidden voor alle heiligen.
Met dat ik afgelopen week de laatste hoofdstukjes uit het Dagboek nog eens doorlas, er zit door omstandigheden immers inmiddels aardig wat tijd tussen de blogjes, kwam ik ook bij Efeze 6:10-20; -ik lees namelijk eigenlijk altijd een bepaalde tekst in de context.
Een overbekend gedeelte waarin vooral de wapenrusting van God er uitspringt.
Maar als ik het deze week lees, word ik abrupt stilgezet bij de eerste twee woordjes van vers 18: ‘terwijl u’.
Als een schok gaat het door mij heen: het is niet een kwestie van alleen dagelijks Zijn wapenrusting aandoen, nee, er wordt daarnaast tegelijk van mij gevraagd om bij elke gelegenheid te bidden voor alle heiligen.
‘…, terwijl u bij elke gelegenheid met alle gebed en smeking bidt in de Geest en daarin waakzaam bent met alle volharding en smeking voor alle heiligen.’
Niet eerder werd ik er zo bij bepaald hoe belangrijk het is om voor alle heiligen, voor al Gods kinderen, ja, voor al mijn broers en zussen in de Heer te bidden.
En in mijn geest begonnen allerlei radertjes te draaien.

‘Bidden voor alle heiligen, voor al mijn broers en zussen in de Heer, met wie ik samen één Lichaam vorm: het Lichaam van Christus.
In mijn gedachten hoor ik Jezus’ woorden: 'Opdat ze allen één zullen zijn zoals U, Vader, en Ik één zijn.’
O Heer, hoe belangrijk is dit bidden voor elkaar als kinderen van U.
Als nooit tevoren komt het belang van bidden voor al mijn broers en zussen bij mij binnen.
Bidden om eenheid!
Bidden om waakzaamheid daartoe.
Bidden om een bewustzijn van de strijd waarin we ons als broers en zussen bevinden.
De scheuringen die in de afgelopen paar jaar alleen al in mijn directe omgeving hebben plaatsgevonden, als waar wij ook mee te maken kregen, komen in mijn gedachten.
Zoveel beschadigde mensen, zoveel beschadigde broers en zussen, zoveel pijn en verdriet.
'Vechtend' met elkaar, tegen elkaar, zoveel hardheid, boosheid en bitterheid, zoveel onvergevingsgezindheid; zo weinig liefde.
Staan op ons gelijk in plaats van in alle nederigheid de handen vouwen met en voor elkaar.
O Heere, vergeef ons, vergeef mij!
We hebben een wapenrusting gekregen om stand te kunnen houden en om te strijden, niet als individuen, maar als één Leger in dienst van de Heere, die onze kracht en sterkte is, en niet tegen elkaar, maar tegen onze gezamenlijke Vijand met zijn listige verleidingen en leugens.

Heer, wat is er overgebleven van Uw Geest van Liefde Die U met Uw Heilige Geest in onze harten hebt uitgestort?'

Tot slot:

‘Bid zonder ophouden.’
1 Thess. 5:17

‘En Hij sprak ook een gelijkenis tot hen met het oog daarop dat men altijd moet bidden en niet de moed verliezen.’
‘Luc. 18:1

‘Verblijd u in de hoop. Wees geduldig in de verdrukking. Volhard in het gebed.’
Rom 12:12

‘Houd sterk aan in het gebed, en wees daarin waakzaam met dankzegging.
‘Kol. 4:2

Afgelopen week had ik het er nog met een vriendin over, over Paulus’ woorden dat we zonder ophouden moeten bidden, hoe we dit toch moeten zien.
Zelf geloof ik niet dat Paulus bedoelde dat we nu allemaal 24/7 op onze knieën moeten liggen, of met gevouwen handen zitten.
Kijkend naar zijn leven, dan zie ik een man wiens leven zo met Christus was verweven, dat alles wat hij deed en sprak, voortkwam uit het diepe besef dat hij zich ín alles volkomen afhankelijk wist van Hem.
Zijn leven was een leven gericht op het doen van Zijn wil; een leven gericht op wat is tot Zijn eer en glorie, zich daarbij 100 % bewust zijn dat alleen Christus hem daartoe in staat kon stellen om dat ook te doen.

‘Doch zo diep is zijn overtuiging
van zijn eigen onvolkomenheid en zwakte,
zó absoluut is zijn afhankelijkheid
van Goddelijk onderricht en Goddelijke kracht,
dat hij voelt dat hij zonder de directe hulp van God
het werk niet kan doen
zoals het gedaan zou moeten worden.
Het besef van zijn algehele en onveranderlijke
afhankelijkheid van God,
Die met hem was,
hem lerend wat en hoe te spreken,
is de basis van al zijn vertrouwen
en de grondtoon van zijn gehele leven.’

Andrew Murray

‘Bid zonder ophouden’ is denk ik een levenshouding van volkomen afhankelijk van God en in alles gericht op gehoorzame toewijding aan Zijn wil, en tot Zijn eer en glorie.
Het is een leven zo verweven met dat van Christus dat het maar één ding belangrijk is: Hij, en Hij alleen!

Christus inademen, Christus uitademen.

Hoezeer is mijn leven
met U verweven;
hoezeer is het op U gericht?
Hoe groot is mijn verlangen
Uw wil te vangen;
gehoorzaam te leven in Uw licht?

Hoe groot is mijn afhankelijkheid,
in al zijn onvolkomenheid,
van U, mijn Koning en Heer?
Hoe diep is mijn vertrouwen,
dat ik volledig durf te bouwen,
hoe de boze ook manoeuvreert?

In hoeverre adem ik U in
voor ik ergens aan begin?
In hoeverre adem ik U uit
na elk genomen besluit?

Gods rijke zegen voor de komende nieuwe week
en een liefdevolle groet,
Rita

Week 22 - Bid voor ons! Bidden ... 2 Neem de tijd ... (31)

Blog in het teken van de Zondag voor de Vervolgde Kerk.

‘Deze eerste zondag na Pinksteren is een bijzondere dag, want na de uitstorting van de Heilige Geest begon ook de vervolging.’
Open Doors

Vandaag wordt in vele kerken en gemeenten stilgestaan bij het lijden van onze vervolgde broers en zussen.
Hoewel ik het inmiddels een beetje te ver vind gaan, al die verschillende speciale dagen voor van alles en nog wat – het lijkt wel of er tegenwoordig voor alles een speciale dag is, vind ik deze dag één van de belangrijkste.
Want hoe makkelijk worden we niet door eigen beslommeringen, of door de drukte van de gewone gang van zaken meegenomen in een dagelijks ritme waarin we maar weinig -of misschien wel helemaal niet, stilstaan bij het lijden wat onze vervolgde broers en zussen iedere dag opnieuw hebben te doorstaan.
Waar we met sommige dingen misschien zeggen van ‘het zou niet nodig moeten zijn’, weten we vanuit Gods Woord dat de Here Jezus dit 2000 jaar geleden al had voorzegd dat het zou gebeuren.

‘Als de wereld u haat, weet dat zij Mij eerder dan u gehaat heeft. Als u van de wereld zou zijn, zou de wereld het hare liefhebben, maar omdat u niet van de wereld bent, maar Ik u uit de wereld heb uitverkoren, daarom haat de wereld u. Herinner u het woord dat Ik u gezegd heb: Een dienaar is niet meer dan zijn heer. Als zij Mij vervolgd hebben, zullen zij ook u vervolgen; als zij Mijn woord in acht genomen hebben, zullen zij ook het uwe in acht nemen. Maar al deze dingen zullen zij u aandoen omwille van Mijn Naam, omdat zij Hem niet kennen Die Mij gezonden heeft.’
Johannes 15:18-21

Maar Gods woord zegt nog iets heel duidelijk:

‘En als één lid lijdt, lijden alle leden mee. Als één lid eer ontvangt, verblijden alle leden zich mee.
Samen bent u namelijk het lichaam van Christus, en ieder afzonderlijk Zijn leden.’
1 Korinthe 12:26,27

Hoewel de eenheid van dit Lichaam zoals de Heer het heeft bedoeld ver te zoeken is (lees 1 Korinthe 12 maar eens in zijn geheel), en we nauwelijks nog een voorbeeld zijn voor de wereld, doet dit niets af aan het feit dat we wel één Lichaam zijn, en daarmee dat als één lid lijdt, wij allen meelijden!
Wat zou het mooi zijn als deze zondag ons (opnieuw of voor het eerst) doet beseffen dat alle heiligen -en dat is ieder mensenkind die Jezus heeft aangenomen als Heer en Redder, één Lichaam vormen en dat we daardoor voor en naar elkaar verantwoordelijkheid hebben.
In het bijzonder om voor elkaar te bidden!
Gebed, door en voor elkaar, is de sleutel die grenzen doet verdwijnen en het Lichaam van Christus bij elkaar brengt en één maakt.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om op de bres te staan
voor je vervolgde broers en zussen.
Neem de tijd om te bidden,
om voorbede te doen,
een bemiddelaar te zijn.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om op de bres te staan.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd  ….

En zo kom ik vandaag tegelijk uit bij enkele dingen die ik afgelopen week heb gelezen in mijn Dagboek.
Nee, er was niets dat over Gebed en de Vervolgde Kerk ging, maar ik werd daar zelf door de Zondag voor de Vervolgde Kerk, wel naar toe geleid.

Bewustwording
Een woord dat ik afgelopen week als sleutelwoord had opgeschreven was bewustwording.
Pas als we ons bewust worden van dingen, ontstaat de mogelijkheid om iets te gaan doen.
We moeten ons goed realiseren dat bewustwording niet wil zeggen dat daarmee dingen automatisch gaan veranderen, maar dat hier het begin ligt om stappen te zetten die verandering gaan brengen.
We kunnen ons van iets bewust worden, maar als we daar niets mee doen, verandert er nooit iets.
Dat gebeurde in eerste instantie bij mij, toen ik in een gemeente kwam waar iedere zondagavond een Bidstond was.

Het begint bij het feit dat ik niet ben opgegroeid, en dus ook niet bekend was met Bidstonden, en toen ik later in een gemeente kwam waar dit elke zondagavond gewoon was, vond ik het ook maar ‘eng’; ik kon me er gewoon niets bij voorstellen dat je samen een uur of langer aan het bidden was, en daarbij zag ik ook de noodzaak er niet zo van in.
Ook had ik (vond ik toen) genoeg redenen waarom ik vaak niet zou kunnen.
Hoewel er met de tijd vaak wat begon te knagen rond het tijdstip dat de bidstond was, de vrees voor het onbekende zorgde er altijd wel voor dat de tijd verstreek en het moment voorbij ging.
Totdat … totdat ik het Dagboek van Murray, dat ik al jaren daarvoor gekocht had omdat het ‘iets’ had, af en toe begon te lezen.
Ik kwam er toen nog niet aan toe om dit iedere dag te doen, en vond toen het taalgebruik -dat wat oubollig is, ook wel een beetje lastig (inmiddels niet meer).
Maar zo af en toe pakte ik het, sloeg de juiste dag open en las wat er voor die dag stond.
Zo ook die ene keer.
Ik las het gedeelte en hoewel mijn binnenste zich beroerde, wilde ik er toch niet aan, tot de laatste zin van dit gedeelte; die woorden haakten zich diep in mijn binnenste.
Nee, ik ging niet vanaf dat moment direct naar elke bidstond toe, maar het werd de aanzet tot nadenken over de betekenis, het doel en de uitwerking van de bidstond.
Het werd als het ware alsof het God Zelf was Die door deze woorden heen tegen mij sprak.
Pas toen ik op een zondagavond door gezinsomstandigheden stuk dreigde te lopen, en alleen nog maar kon huilen, gaf ik gehoor aan de zachte drang van Gods Geest die ik van binnen ervoer, en Die mij aanspoorde: Ga naar de bidstond, ga naar de plaats waar je hoort te zijn, de enige plaats tot vertroosting.
Ik had nog ongeveer een half uur voor het zou beginnen, dus ik ben gegaan.
En ja, ik kon alleen maar huilen, praktisch de hele bidstond door, maar het gebed van de gemeenteleden die er waren, werden mij tot een genezende balsem; een warme, beschermende deken over en om mij heen.
Na de bidstond heb ik kunnen spreken en bidden met een paar vrouwen die ik goed ken en de ommekeer kwam uit deze avond voort, zowel ten opzichte van bidstonden als mijn geestelijke gesteldheid.
Nog twee dagen streed ik mijn strijd met wat er speelde en wat ik moest doen, maar de gebeden omringden mij en brachten mij daar waar God mij hebben wilde.
Nee, de omstandigheden in ons gezin waren niet veranderd (toen nog niet), maar ik wel.
God liet mij de kracht van de bidstond zien en het belang van deze Gebedssamenkomst.
En zo was het verlangen naar de Gebedssamenkomst geboren, en de gang daar naartoe ontstaan.

Bewustwording, bewust worden, bewust zijn, van het feit dat de Heer ons in Zijn Woord keer op keer aanspoort om te bidden, zowel voor alle heiligen, als voor vele mensen en dingen (ga ik nu even niet verder op in).
Bewust worden, bewust zijn, van de noodzaak ervan.
Bewust worden, bewust zijn, van de uitwerking daarvan.
En daarmee kom ik bij het citaat uit het Dagboek dat mijn leven heeft veranderd ten aanzien van een bidstond.

‘Zoals de wortels van de boom, diep in de aarde ingegraven,
en de takken uitgestrekt naar de hemel, één zijn,
zo is het verborgen gebedsleven onafscheidelijk verbonden met verenigd gebed.’

De Heilige Geest opende mijn ogen en liet mij de diepte en reikwijdte van deze woorden zien, en het werd mij duidelijk, dat mijn eigen persoonlijke gebedsleven -Het Verborgen Gebedsleven zoals de schrijver het noemt - samen hoort te gaan met het samen bidden met mijn broeders en zusters, hetzij uit de gemeente of elders.
En ik zag de boom voor mij; ik zag zijn wortels diep in de grond en ik zag hoe de wortels overgingen in de stam en de stam zich verspreidde in takken; alles is zo met elkaar verbonden.
En ik begreep wat Andrew Murray bedoelde.
Met broers en zussen samen bidden hoort gewoon voort te komen uit ons persoonlijke gebedsleven.
Verborgen wortels, -mijn gebedsleven, door de Stam, onze Here Jezus Christus, verbonden met de takken, -onze broers en zussen, wijd uitgespreid naar de hemel, naar Hem, Die ons altijd hoort en ziet.
Niet alleen ‘ik bid’, maar ‘wij bidden’ samen, -voor elkaar als dat nodig is, voor onze eigen gemeente, voor alles wat daarin en vanuit gebeurt en plaatsvindt; samen voor ons land, ons dorp, onze stad; samen bidden voor alle heiligen, voor Israël, voor …; samen bidden voor onze Vervolgde broers en zussen!

‘Neem daarom de hele wapenrusting van God aan,

opdat u weerstand kunt bieden op de dag van het kwaad,

en na alles gedaan te hebben, stand kunt houden.

…

…, terwijl u bij elke gelegenheid

met alle gebed en smeking bidt in de Geest

en daarin waakzaam bent

met alle volharding en smeking voor alle heiligen.

Bid ook voor mij,

opdat mij het woord gegeven wordt

bij het openen van mijn mond,

om met vrijmoedigheid

het geheimenis van het Evangelie bekend te maken,

waarvan ik een gezant ben in ketenen,

opdat ik daarin vrijmoedig mag spreken,

zoals ik moet spreken.’

Efeze 6:13, 18-20

‘Op Hem hebben wij de hoop gevestigd

dat Hij ons ook verder verlossen zal,

terwijl u ons ook mede te hulp komt door het gebed,

opdat door velen dankzegging voor ons gedaan wordt

voor de genadegave die door velen tot ons is gekomen.’

2 Kor. 1:10^b,11

Door alle heiligen voor alle heiligen  
En zo komen eigenlijk meerdere hoofdstukje bij elkaar; -‘De Gebedssamenkomst’, -‘Gebed voor alle Heiligen’, -‘Gebed door alle Heiligen’, als ook -‘Paulus’ verzoek om Gebed’.
Waar bewustwording heel belangrijk is, heeft het echter alleen waarde als het gevolgd wordt door handelen.
We kunnen ons bewust zijn van wat de Heer zegt in Zijn woord, maar als we er niets mee doen, zal het ook weinig tot niets uitwerken.
Paulus was zich bewust van zowel de kracht van Gebed, als van de noodzaak van Gebed, en dan evenzeer voor alle christenen (zie Ef. 6:18 hierboven) als ook voor hemzelf.
Romeinen 15:30  - ‘En ik roep u ertoe op, broeders, door onze Heere Jezus Christus en door de liefde van de Geest, om samen met mij te strijden in de gebeden tot God voor mij,’
Door en voor.
In deze Bijbelverzen komt heel duidelijk naar voren dat Paulus zich voor de taak die hij had gekregen, afhankelijk wist van het gebed van zijn broeders en zusters.
Als iemand als Paulus dit al zo nodig had, wij niet te meer?
En bovenal, wat te denken van onze Vervolgde broers en zussen!
Hoe velen van ons voelen zich getrokken en gedrongen tot -dagelijks- gebed voor hen?
Vanuit de verhalen van Open Doors, als ook de ‘Women to Women-dagen’ weet ik, dat er door de Vervolgde christenen juist ook voor ons wordt gebeden.
Waar wij bidden voor hen die vervolgd worden, bidden zij voor ons, omdat zij vaak de verleidingen waar wij hier mee te maken hebben een groter gevaar achten dan hun eigen vervolging.

Daarbij, vervolging mag dan nu nog redelijk ver van ons bed zijn, maar de Here Jezus zegt ons Zelf dat wij er allemaal mee te maken zullen krijgen als we Hem in Zijn voetspoor volgen.
Is het niet genade dat wij er nu nog weinig mee te maken hebben, en hebben we dan niet de grote plicht om voor onze Vervolgde broers en zussen op de bres te gaan staan in gebed?!
Laten we toch nooit vergeten: ‘Het gebed van een rechtvaardige vermag veel, doordat er kracht aan verleend wordt.’  - Jacobus 5:16b

'De onzichtbare hand van God 

wordt in beweging gebracht door gebed.'

Gods onzichtbare hand …
Met het oog op de zondag voor de Vervolgde Kerk sluit ik af met een gedicht dat ik jaren geleden geschreven heb nadat ik op een ‘Women to Women-dag’ was geweest.
Een van de spreeksters van de Vervolgde Kerk die daar haar verhaal deed, zei iets, dat mij tot de dag van vandaag is bijgebleven, en n.a.v. deze uitspraak en de verhalen die ik die dag hoorde, schreef ik dit gedicht.

In gedachten zie ik haar staan; ze trekt
haar omslagdoek dichter om zich heen.
Haar ogen staan vol tranen,
waar, o waar moet ze nu toch heen?

Geschopt, geslagen en uit huis gezet;
er is in huis geen plaats meer voor haar.
Ze heeft schande over haar familie gebracht
toen Jezus tot leven kwam in haar.

O, ze kan niet en wil niet meer zonder Hem leven,
maar de prijs is hoog en wordt duur betaald.
Maar Hij gaf voor haar Zijn leven,
de grootste prijs heeft Hij reeds betaald.

Zo loopt ze ontredderd door de straten, 
op zoek naar een veilig onderkomen.
Ergens heel ver weg klinkt een zacht gebed;
een deur gaat open, ze mag daar binnen komen.

De warmte van vuur en liefde
omarmen haar gebroken hart en leven.
Hulp, gezonden door God op een uitgesproken gebed,
brengen nieuwe hoop en nieuwe kansen om te leven.

Gods onzichtbare hand in beweging gebracht door een gebed.
O Heer, maak mijn hart gevoelig voor de stem van Uw Geest;
opdat ik in beweging kom en er een verschil wordt gebracht
door een door mij gebeden gebed.


Laten we onze vervolgde broers en zussen niet vergeten, maar trouw en met volharding voor hen blijven bidden, in het besef dat Gods onzichtbare hand in beweging wordt gebracht door een gebed.

Gods rijke zegen
en een liefdevolle groet,
Rita

Lees ook het blog waar dit gedicht uit voortkomt.
👉 ‘De onzichtbare hand van God …’

👉 ‘Het verhaal van Gulmira’

Week 21 - Hoe belangrijk is Gebed voor Ons? Bidden ... (1) Neem de tijd ... (30)

Het Dagboek van Murray van waaruit ik deze stukjes schrijf, is een boek over gebed.
Hoewel niet ieder hoofdstuk echt specifiek over bidden gaat, heeft het vaak toch op de een of andere manier mee te maken.
Soms kan ik hem heel goed volgen, soms kost het me wat moeite, en soms kan ik hem helemaal niet volgen.

De afgelopen tijd (als ook nog de komende) zijn er echter een aantal hoofdstukjes die heel specifiek over gebed gaan.
In wat ik reeds heb gelezen waren soms dingen die me bijna de moed ontnamen, maar er waren ook dingen die mijn hart diep raakten.
Als ik hem niet kon volgen, had dat vaak te maken met het feit dat ik de link niet kon leggen tussen wat hij zei en Gods Woord, maar er waren ook momenten dat vreugde mijn hart vulde.
Soms wilde ik alles maar laten voor wat het was, ik kon immers toch niet voldoen aan wat hij zei, om vervolgens mezelf maar weer toe te spreken en voor te houden dat niet zijn woorden mij moeten leiden, maar wat de Heer zegt en van mij vraagt,  en dat daarin voor alles een tijd is.
Maar te midden van dit alles zijn er zoveel mooie en goede dingen die hij schrijft die de moeite van het overdenken waard zijn en waar ik van kan leren, dat ik toch de komende weken hier schrijvend mee bezig wil zijn.

Als ik mijn ‘Neem de tijd-stukje’ over bidden erbij pak1), kom ik echter bij een heel ander hoofdstukje uit dan ik had gedacht.
De vraag ‘waar ik eigenlijk moet beginnen’, werd daarmee gelijk van mij afgenomen, want het werd me meteen duidelijk dat hier het begin ligt van alles wat ik wil overdenken en schrijven, namelijk hoe belangrijk onze gebeden voor de Heer zijn.
Ik heb werkelijk geen idee waar alles mij gaat brengen, of hoeveel blogjes eruit voort zullen komen, en het doet er ook niet toe voor mij; ik wil gewoon de vele prachtige dingen die ik heb gelezen nogmaals overdenken, een plekje geven en er van leren.
Als je meeleest, dan bid ik dat het ook jou tot nadenken stemt en je er zegen van mag ontvangen.
Ik zou het fijn vinden als je je gedachten weer met mij deelt.
Immers: ‘Zoals men ijzer met ijzer scherpt, zo scherpt de ene mens de ander.’  (Spr. 27:17 - NBG)

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en de moed
om alleen met God te zijn.
Neem de tijd om stil te zijn,
Zijn Woord te lezen
en Hem aan te roepen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, bid, vertel Hem
wat je bezighoudt, wat in je leeft.
Neem de tijd, deel alles met Hem,
ja, je diepste roerselen, want
niets is te groot of te klein.

Een halfuur stilte …
‘En toen het Lam het zevende zegel geopend had, kwam er een stilte in de hemel van ongeveer een halfuur.
…
En er kwam een andere engel, die met een gouden wierookvat bij het altaar ging staan. Aan hem werd veel reukwerk gegeven, opdat hij dat samen met de gebeden van alle heiligen op het gouden altaar vóór de troon zou leggen. En de rook van het reukwerk steeg, met de gebeden van de heiligen, uit de hand van de engel op tot vóór God.’
Openb. 8:1,3,4

Murray verbindt het half uur stilte in de hemel aan de gebeden van de heiligen om die voor Gods aangezicht te brengen, vóórdat de eerste engel zijn bazuin deed klinken en aan de noodzaak van stilte en terugtrekking van de dingen van de aarde die vele van Gods kinderen hebben gevoeld om gedurende een half uur hun gebeden voor God te brengen, om in gemeenschap met Hem te worden gesterkt voor hun dagelijks werk.
Zelf geloof ik niet helemaal dat dit halfuur stilte specifiek alleen is voor de gebeden van de heiligen, maar voor het geheel, de gebeden én de grote dingen die te gebeuren staan.
Maar het neemt niet weg dat dit gedeelte ons wel heel duidelijk de waarde van onze gebeden laat zien, en dat is waar het om gaat.
Onze gebeden zijn belangrijk voor God, hebben onnoemelijke waarde en stijgen op als een reukwerk tot Zijn aangezicht.
(zie ook de verwijzing naar Openb. 5:8, en Psalm 141:2)

Door te bidden eren we Hem, bewíjzen we Hem de eer, doordat we daarmee aangeven dat we Hem nodig hebben, dat we het zelf niet kunnen.
Door te bidden onderhouden we onze relatie met de Heer; immers, komt elke groeiende en goede relatie niet voort uit contact hebben met elkaar, samen dingen doen, door met elkaar te praten?
En worden relaties niet juist hechter als we onszelf geven aan elkaar, dingen delen, waardoor we er voor elkaar kunnen zijn?
En is het niet juist in zo’n relatie dat we elkaar tot steun en bemoediging kunnen zijn, we opgebeurd worden …?

De Heer verlangt naar ons!
De Heer verlangt ernaar dat we bij Hem komen om van hart tot hart met ons te spreken.
Hij verlangt ernaar dat we ons hart met Hem delen, dat we Hem deelgenoot maken van wat in ons leeft, zowel onze vreugde als onze pijn, zowel dat waar we blij van worden, als waar we het moeilijk mee hebben, zowel onze vragen als onze strijd.
Ja, de Heer weet alles, Hij weet precies wat we denken of willen zeggen (Ps. 139), niets is voor Hem verborgen, maar Hij wil gebeden zijn!
Hij wil onze stem horen!

‘Het geheim van kracht kan slechts gevonden worden

in levende gemeenschap met God.’

Andrew Murray

Geen tijd …
Ik ben door alles wat er gebeurd is de afgelopen tijd, en eigenlijk zelfs al daarvoor, een beetje mijn gewone dagelijkse ritme kwijtgeraakt.
Waar ik eerst in alle rust en stilte mijn dag met de Heer kon beginnen zonder op de klok te hoeven letten (vroege afspraken uitgezonderd), moet ik nu de klok in de gaten houden, omdat ons hondje wel uit moet, zeker nu zij wat ouder wordt, en ik vind dat lastig, en voel me daardoor soms onrustig en opgejaagd.
Het probleem zit hem voor mij niet in het feit dat het niet op een ander tijdstip zou mogen, maar meer in het feit, dat ik gewoon mijn dag met Hem wil beginnen.
Al met al is het daarmee voor mij gewoon geen optie om een ander moment te kiezen.
Daarnaast heb ik ook gemerkt dat het me op een ander tijdstipt vaak ook niet lukt om in diezelfde rust en stilte te komen als ’s morgens.
Dus ligt er voor mij de komende tijd de uitdaging om mijn weg daarin te vinden, zodat ik weer in alle rust, zonder op de tijd te hoeven letten, bij Hem kan zijn, want het is mijn kracht om door te gaan, om vol te houden, maar bovenal om te groeien in mijn realtie met Hem.

Hoe kostbaar zijn daarom (Dag)boeken als deze van Murray naast de Bijbel, boeken die ons iedere keer weer aansporen en aanmoedigen om tijd te maken voor de Heer; het belang van Bijbellezen, bidden en voorbede doen voorhouden.
Tijd met Hem moet het belangrijkste zijn van elke dag, als ook tijd om te bidden, voor onszelf, ons gezin/familie, als ook voorbede voor zovele andere mensen en dingen; en ook sámen met anderen, er gebeurt immers zoveel, en de nood is zo groot.
Maar hoe lastig is het om die tijd te nemen, te pakken.
Hoe zeer worden we niet meer en meer in beslag genomen door van alles en nog wat.
Hoe vaak gebeurt het niet dat ik het idee had dat ik geen tijd had gehad om bijvoorbeeld extra te bidden, terwijl als ik het eens op een rijtje zette wat ik dan precies had gedaan, ik er vaak achter kwam dat het in wezen te maken had met waar ik voor gekozen had om te doen.
Eén ding is zeker, de boze wil niet dat wij tijd voor de Heer maken, dat we Bijbellezen, bidden en voorbede doen.
Er is een prachtige uitspraak van Corrie ten Boom over bidden die heel duidelijk is:
‘Gebed heeft grote kracht!
De duivel glimlacht als wij plannen maken.
Hij lacht als hij ons druk bezig ziet.
Maar hij beeft als wij bidden.’

Misschien goed om onszelf eens af te vragen: welke plaats heeft Tijd met God, Tijd voor Gebed/Voorbede in ons leven, in onze dagplanning?
Zijn we dan ook in alle rust bij Hem, of voelen we ons opgejaagd door allerlei zaken?
En, hoe eerlijk zijn we als we zeggen dat we geen tijd hebben om Bijbel te lezen of te bidden, om met Hem alleen te zijn?

Terug naar dat Halfuur …
Wat is een halfuur van onze tijd op een hele dag?
Okay, voor de één vast heel wat meer dan voor de ander, maar toch.
Elke dag die we van de Heer krijgen heeft 24 uur, hoeveel daarvan spenderen we aan tijd met Hem?
Murray zegt in het hoofdstukje:
‘O mijn broeder (lees ook zuster 😊), indien u slechts Christus wilde gehoorzamen als Hij zegt: “Sluit uw deur en bid tot uw Vader in het verborgene” en de moed zou hebben om alleen met God te zijn gedurende een halfuur.’2)

En aan het eind van het hoofdstukje zegt hij het volgende:
‘Broeder (zuster), God verlangt ernaar u te zegenen. Is het niet de moeite waard om een halfuur alleen met God te zijn? In de hemel zelf was er behoefte aan een halfuur stilte om de gebeden van de heiligen voor Gods aangezicht te brengen. Als u volhardt, zult u ondervinden dat het halfuur dat eerst het moeilijkste schijnt van de hele dag, op den duur de meest gezegende tijd wordt in uw gehele leven.’

Moed hebben om een half uur alleen met God te zijn …
Ja, soms vraagt dat om moed, moed om nee te zeggen tegen andere dingen, dingen die we misschien veel leuker of fijner vinden om te doen, of dingen die eigenlijk nodig zijn, of dingen die in eerste instantie óns een goed gevoel geven, of … vul zelf maar in welke dingen dat voor jou zijn.
Ja, soms vraagt het om moed om met Hem alleen te zijn, misschien weet je niet goed wat te moeten lezen, of wat je moet zeggen, of moet bidden.
Niet voor iedereen is het even vanzelfsprekend om speciaal tijd met de Heer te hebben, om bij Hem te zijn en te delen wat je zo bezighoudt, wat je fijn vindt, of juist moeilijk; een persoonlijke relatie met de Heer hebben is niet in elke gezindte iets natuurlijks.
Misschien ben je wel heel boos op God om wat Hij toelaat in je leven, en voel je je door Hem in de steek en aan je lot overgelaten, hoeveel moed is er dan soms niet voor nodig om over je eigen gevoelens heen te stappen en toch naar Hem toe te gaan en bij Hem te zijn.
Misschien heb je wel allerlei vragen, en begrijp je helemaal niets van Hem, en staat dit als een berg tussen jou en Hem in; hoeveel moed is er dan soms niet nodig om Hem toch te bestormen met al je vragen, daarbij accepterend dat sommigen vragen onbeantwoord zullen blijven; dat Hij tegen je zegt: Mijn genade is jou genoeg!
Misschien …, ach, er kunnen zovele redenen zijn dat het om moed vraagt om alleen met Hem te durven zijn.
Dus: hoe moedig zijn we?
Hoe moedig ben jij?

De meesten van ons zullen niet als Cornelius uit Handelingen (10:3) een visioen krijgen, waarbij een engel gezien wordt en die een boodschap voor ons heeft.
Maar op grond van Gods Woord mogen we weten dat de woorden van de engel tot Cornelius, eigenlijk ook voor ons gelden.
‘Uw gebeden en uw liefdegaven zijn als gedachtenis opgestegen naar God.’
Op grond van Wie Hij is, en wat Zijn Woord zegt, weten we dat Hij ons hoort en ziet, en dat onze gebeden opstijgen naar Zijn troon.

‘En toen Het de boekrol genomen had, wierpen de vier dieren en de vierentwintig ouderlingen zich vóór het Lam neer. Zij hadden elk een citer en gouden schalen vol reukwerk. Dit zijn de gebeden van de heiligen.’
Openb. 5: 8

‘Laat mijn gebed als reukwerk voor Uw aangezicht staan, laat mijn opgeheven handen als het avondoffer zijn.’
Psalm 141:2 

‘Roep tot Mij, en Ik zal u antwoorden, Ik zal u grote en onbegrijpelijke dingen bekendmaken, die u niet weet.’
Jeremia 33:3

God verlangt naar ons en Hij verlangt ernaar om ons te zegenen!
(en dan heb ik het niet over materiële zegeningen)
‘Het is de goedertierenheid van de HEERE dat wij niet omgekomen zijn, dat Zijn barmhartigheid niet opgehouden is! Nieuw zijn ze, elke morgen; groot is Uw trouw!’ (Klaagliederen 3:22,23)
Hoe groot is ons verlangen om bij Hem te zijn?
Hoe groot is ons verlangen om door Hem gezegend te worden?
Wat hebben we daarvoor over?
Is ons verlangen als dat van die koopman uit Mattheüs 13:44-46?

‘Maar zoek eerst het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen u erbij gegeven worden.’
Mattheüs 6:33

Ik verlang naar jou,
naar ons samenzijn;
Ik ben immers je Vader,
Ik heb je gemaakt!
Ik verlang ernaar
om bij elkaar te zijn;
dat Mijn Vaderhart
jouw leven raakt.

Ik verlang naar jou,
naar ontmoeting,
naar samen delen,
naar verbondenheid.
Ik verlang ernaar
deelgenoot te zijn
van al jouw vreugde,
als ook je strijd.

Ik verlang naar jou!
O Mijn kind, Mijn hart
gaat zo vol verlangen
en hunkering uit naar jou!
Kom toch bij Mij, elke dag;
geloof Mij als Ik zeg dat
er niemand is als Ik,
Die zoveel van je houdt.

Ik verlang zo naar jou,
verlang jij ook zoveel naar Mij?
Ik zie zo uit naar ons samenzijn,
dit uitzien maakt Mijn hart al blij.
Ik verlang zo naar jou;
kom je spoedig, Mijn lieve kind?
Ik wil zo graag van hart tot hart zeggen
hóezeer je door Mij wordt bemind.

Gods rijke en onmisbare zegen voor de komende week!
Onthoudt de woorden maar van dit oude liedje:
Zoek Jezus veel, zoek Jezus vroeg.
Wie Jezus heeft, die heeft genoeg.

Een liefdevolle groet,
Rita

1) In 2022 ben ik gewoon in één jaar door dit boek gegaan, waardoor ik wel stukjes heb geschreven, maar niet altijd de kans heb gehad om er een blogje van te maken. Daarom begon ik in 2023 opnieuw met het boek, daar er nog zoveel instond waar ik gewoon voor mijn gevoel niet genoeg tijd voor had gehad om goed te overdenken. Maar met het opnieuw beginnen van het Dagboek, realiseerde ik mij na een paar maanden, dat het weer opnieuw lezen van dit boek niet de oplossing was, het probleem lag in het feit dat sommige hoofdstukjes gewoon meer tijd vroegen dan één dag, en dus besloot ik om voortaan gewoon alle tijd te nemen die ik nodig had.
En wat heeft dat voor mij al vele kostbare momenten met de Heer opgeleverd en zegen gebracht, maar ook terugslagen; de weg terug van de top van een berg is soms knap lastig en moeilijk en gaat soms gepaard met struikelen, vallen en weer opstaan.
Maar één ding is zeker, het boek brengt mij en doet mij nadenken over dingen waarover ik anders zo over zou zijn heen gestapt.

2) De hele tekst (Mattheüs 6:6) zegt: ‘Maar u, wanneer u bidt, ga in uw binnenkamer, sluit uw deur en bid tot uw Vader, Die in het verborgene is; en uw Vader, Die in het verborgene ziet, zal het u in het openbaar vergelden’, dus Murray laat wel een stukje weg, dat van ‘wanneer u bidt’, maar we mogen er immers vanuit gaan dat elk kind van God bidt? Dat hebben we toch nodig!
Er staat duidelijk ook niet áls u bidt, maar wánneer u bidt.
Er ligt dus weldegelijk een opdracht in de woorden van de Here Jezus om ons terug te trekken in de stilte en te bidden.

Week 31 - In de stilte ...

‘O God, Gij zijt mijn God, U zoek ik, mijn ziel dorst naar U, mijn vlees smacht naar U, …’
‘Mijn ziel is aan U verkleefd, …’
Psalm 63:2a, 9a

‘Als een appelboom onder de bomen des wouds, zo is mijn geliefde onder de mannen.
In zijn schaduw verlang ik te zitten, en zoet is zijn vrucht voor mijn verhemelte.’
…
‘Mijn geliefde is van mij en ik ben van hem.’
Hooglied 2:3 en vers 16a

‘Ik zoek U met mijn ganse hart, …’
Psalm 119:10a

‘Sluit de wereld buiten, trek u terug
van alle wereldse gedachten en bezigheden
en sluit uzelf af, alleen met God,
om tot Hem in het verborgene te bidden.'

Andrew Murray

In de stilte van de morgen
mag ik U ontmoeten en
in vrijheid bij U zijn.
In het verborgene van mijn hart
ervaar ik het voorrecht,
dat ik mijn zonden kan belijden en
bij U neerleggen mijn nood en pijn.

In de stilte van dit moment
mag ik tot U komen
en rusten in Uw aanwezigheid.
Daar, ver weg van de wereld
met al haar beslommeringen,
word ik door Uw liefde en kracht
gesterkt en toegerust voor de strijd.

In de stilte
van het verborgene
U ontmoeten.
Verlangend
ontvangend
aan Uw voeten.

Gods zegen voor de komende week
en een liefdevolle groet,
Rita

Week 39 - Laat los!

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.
HSV

Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat u nodig hebt en dank hem in al uw gebeden. 
Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren.
NBV

Filippenzen 4:6,7


Wees in geen ding bezorgd, …
‘Want ik ben daar toevallig heel erg goed in. In me zorgen maken bedoel ik. Als er iets te piekeren valt: ik ben er als de kippen bij. En als het even kan, zoek ik meteen het ‘worstcasescenario’ uit om ’s nachts lekker over wakker te liggen.’*

In deze uitspraak van de schrijfster van de overdenking herkennen velen van ons zich vast wel.
Misschien dat velen van ons van zichzelf ook wel denken, dat ze zelfs kampioen zijn als het gaat om zich zorgen maken.
Ik weet wel, dat ik dit regelmatig van mezelf heb gedacht (en soms nog denk).
Net als de schrijfster ben ik erg goed in het bedenken van ‘worstcasescenario’s’, alhoewel, het is nog niet eens zozeer bedenken, want het ‘plopt’ gewoon zo maar in mijn hoofd, daar hoef ik eigenlijk helemaal niets voor te doen.
Vooral toen onze kinderen nog klein waren en ze aan het buiten spelen waren en ik ze niet kon vinden; o, wat er dan allemaal niet in mijn hoofd omging …
Of als ze nu met de auto weggaan en ze veel later thuiskomen dan gepland; of mijn man die maar niet thuiskomt terwijl hij er al lang had horen te zijn, of …
Om nog maar niet te spreken over de tijden toen depressiviteit ons huis was binnengekomen en daarmee suïcidegedachten en –poging, en automutilatie; telefoontjes van ‘mam, ik sta bij de trein en ik heb de neiging om …’.
En wat als er ineens mensen in beeld komen die je dochter tegen je opzetten en haar bij hun in huis proberen te halen …
Zaken die minder gaan lopen en waarin je keuzes moet maken; de dreiging dat je je huis kwijtraakt en …
En zoals nu, de gezondheid van mijn man, bij wie RA is gediagnosticeerd …
Ach, zo zullen we allemaal wel in meer of mindere mate onze eigen dingen kunnen op noemen waarin zorgen ons beroofden van onze vrede, van onze nachtrust, en waar we misschien zelfs soms gedacht hebben (of denken), dat we er nooit doorheen zullen komen, en dat ze ons (straks) op kunnen vegen en opsluiten, omdat we er aan onderdoor zullen gaan.
Ik moet zeggen, ‘het wees in geen ding bezorgd’ heb ik me (nog steeds) niet eigen kunnen maken, maar ik heb wel in deze perioden het één en ander ontdekt, en geleerd, waaronder ook meer en meer loslaten (al gaat dat proces –leren loslaten- nog steeds door).


Zorgen – bezorgdheid – vrees
Net als ik de Bijbelteksten over bezorgd zijn nog eens opzoek en nalees, is het alsof God zegt: ‘Zie je, Mijn kind, Ik ken je, ik jullie mensen; Ik ken de mens. Ik weet hoe jullie in elkaar zitten en dat zorgen maken, bezorgd zijn iets is, dat met de zonde jullie leven is binnen gekomen. Daarom heb Ik deze woorden gegeven en op schrift gesteld. Ik veroordeel je niet met deze woorden, maar wil je laten weten dat Ik ervan op de hoogte ben dat het er is en Ik wil je helpen. Ik wil je in de eerste plaats laten weten dat het niet nodig is om je zorgen te maken, want Ik zorg voor je, maar Ik wil je ook laten weten wat je moet doen als je je wel bezorgt maakt.’

Ik heb grote moeite met mensen die zo simpel zeggen: je zorgen maken is zonde; je moet alles bij Hem neerleggen en daar laten. Klaar.
Met de zondeval zijn zorgen ons menselijk leven binnengekomen; dit is gewoon een realiteit.
De één maakt zich eerder en meer zorgen dan de ander, maar over het algemeen gesproken kun je gewoon zeggen dat zorgen in meer of mindere mate deel uit maken van ons menselijk bestaan.
Zelfs Paulus, van wie de Bijbeltekst voor deze week is, (er)kent dit.

2 Korinthiërs 7:5:
‘Want ook toen wij in Macedonië gekomen waren, heeft ons vlees geen rust gehad, maar waren wij in alles verdrukt: van buiten waren er conflicten, van binnen vrees.’

(De NBV en de GNB spreken van zorgen.
Zorgen, bezorgdheid, vrees, ze zeggen allemaal hetzelfde: bekommering om iets dat al dan niet zal of kan gebeuren)
Maar ook in Filippenzen 2:26 (25-28) en Galaten 4:20 wordt er over ‘zorgen maken - gesproken.

Persoonlijk geloof ik niet dat bezorgdheid of zorgen maken op zichzelf zonde is, maar dat het net als boosheid een menselijke emotie is.
Echter zoals met vele dingen het geval is, draait het om wat wij er mee doen; en dat dit hetgeen is wat tot zonde kan leiden.
Boosheid op zich is geen zonde, echter boos blijven en wat daar weer uit voort kan komen wel.
Zo is het denk ik ook met bezorgdheid of zorgen maken; op zichzelf geen zonde, maar als we er op de verkeerde manier mee omgaan, kan het wel zonde worden of tot zonde leiden.


Dat zorgen als vogels boven je hoofd vliegen dat kun je niet veranderen, maar dat ze nesten bouwen in je haar, dat kun je voorkomen.

(Uit: Valse getuige
Van: Randy Singer)


…, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; …


Loslaten
Werp uw zorg op de HEERE, en Hij zal u onderhouden; Hij zal voor eeuwig niet toelaten
dat de rechtvaardige wankelt. 
(HSV)

De last op je schouders, draag hem over aan de Heer, Hij zal voor je zorgen; wie Hem trouw is, laat Hij niet bezwijken, nooit.
(GNB)

Psalm 55:23

Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u.
1 Petrus 5:7

De sleutel van loslaten -wat denk ik een proces van leren is- is naar Hem toegaan en alles aan Hem geven.
Nu weet ik niet hoe het bij jou is, maar dit vind ik wel simpeler gezegd dan gedaan.
Soms is zelfs het naar Hem toegaan al een proces van worstelen, want als ik boos ben op God (bijvoorbeeld omdat ik vind dat Hij me een veel te zwaar pakje geeft om te dragen, of te veel, of te snel achter elkaar) dan ben ik niet in staat om naar Hem toe te gaan en maar alles bij Hem neer te leggen, want in wezen geef ik Hem de schuld van wat er allemaal gebeurt, en hoe zou Hij dan iets voor mij kunnen betekenen.
Maar als dat niet speelt, dan nog vind ik het nog steeds niet zo simpel.
Het Hem alles vertellen, of dingen vragen is dan nog niet zo’n probleem, maar het bij hem laten wel.
Hoe vaak neem ik niet alles weer met dezelfde vaart terug?

Werp uw zorg op de Heer, gooi het van je af en op Hem!
Draag de last op je schouders over aan Hem!
Niet: en neem het daarna weer mee terug of weer over van Hem.
Lange tijd had ik geen flauw idee hoe ik dit toch moest doen, maar in de moeilijke jaren die achter ons liggen heb ik ontdekt waardoor ik dit toch kan.
Nee, het is niet zo dat ik nu alles heel makkelijk los kan laten, maar ik weet wel wat ik moet doen en wat werkelijk werkt.

De schrijfster van de overdenking ziet het danken uit de gegeven tekst als het aloude ‘tel uw zegeningen’ – principe, maar in die hele donkere dagen was ik vaak niet in staat om te danken, laat staan om zegeningen te ontdekken.
Ja, als ik mijn zoon weer veilig thuis had, dan was mijn hart weer vol van dankbaarheid, maar als zo’n telefoontje kwam …
In de tijd echter dat we dachten onze dochter kwijt te raken en wij soms totaal niet wisten waar zij was, of dat we juist wel wisten waar zij was, maar grote zorgen daarover ons bezighielden, heb ik echter iets geleerd, waardoor ik nu weet hoe ik kan loslaten en ook kan danken.
Makkelijk?
Nee, nog steeds niet, en soms lukt het me ook helemaal niet; het blijft in iedere situatie een keuze die ik moet maken, al ik weet nu wel uit ervaring dat het echt werkt.
Ik heb het al vaker genoemd en er ook over geschreven, maar ik vind het zo belangrijk en kostbaar, en niet alleen voor degenen die meelezen, maar ook voor mijzelf, om me dit weer opnieuw voor te houden, dat ik het weer doe.
Namelijk het proclameren of uitbidden van Gods woord.

Wat we ons namelijk heel goed moeten realiseren, is, dat als we onze zorgen op God werpen, of onze last overdragen aan Hem, er een lege plek ontstaat en de lege plek die dan ontstaat, moet wel gevuld worden met iets anders dan onze zorgen of lasten.
En waar we deze plek mee vullen bepaald hoe we verder gaan of verder kunnen.
Als we niets doen, zal alles wat we aan God gegeven hebben weer heel snel terug zijn.
Aan God geven betekent namelijk niet dat de problemen dan maar weg zijn, maar wel dat het niet meer die zware last is die we meetorsten en onder gebukt gingen.
En als we die lege plek niet vullen met Zijn woord, of met dankzegging, of beide, dan zullen onze gedachten weer heel snel terug zijn bij waar we begonnen en zullen we vermoeid en belast onze weg voort gaan.

Dankzegging en proclameren, - voor mij werkt dit in tijden van zorgen, pijn en verdriet vaak in omgekeerde volgorde- haalt onze aandacht af van de zorgen en moeiten, van onze angsten en vrees, en richt ze op Degene, Die alles vast in handen houdt en iedere dag voor ons zorgt.
Zijn woord proclameren of bidden, brengt ons bij wie Hij is, bij Zijn beloften, bij Zijn woorden van bemoediging en troost.
En door deze woorden hardop uit te spreken, snij ik als het ware de elastieken draden die aan alle zorgen vastzitten, door, waardoor ze bij God blijven en ze niet als weer met dezelfde vaart terugspringen in mijn hoofd.

Op deze manier loslaten wil niet zeggen dat het me niet interesseert, of dat als het gaat om zorgen om hen die me zo lief zijn, dat ik niet genoeg van hen houd, nee, het is eerder het tegenovergestelde.
Juist omdat ik van hen houd, is dit het beste dat ik kan doen, omdat ik hen leg in de handen van Degene die er echt iets aan kan doen.
Loslaten en in Zijn handen leggen is overgave, is erkennen dat ik het zelf niet kan en Hem zo vreselijk hard nodig heb.
Loslaten en in Zijn handen leggen, is geloven dat Zijn woord ja en amen is, dat Hij betrouwbaar is.
Loslaten en in Zijn handen leggen, is vertrouwen op Zijn liefde en genade.
Loslaten en in Zijn handen leggen, is geduldig wachten op wat Hij gaat doen.

Nee, dit wil niet zeggen dat alles zal gebeuren zoals ik het graag wil en op het tijdstip dat ik het wil.
God is God, de Schepper van hemel en aarde, de Almachtige, de Ene, de Ik ben, die Ik ben, Jaweh.
Maar één ding mag ik zeker weten, dat Hij me in alles nabij is, me de kracht zal geven die ik nodig heb, en alles zal uitwerken zoals het het beste is.
Geloof en vertrouwen is al dat Hij van mij vraagt.


Lieve Vader in de hemel, wat zult U ongetwijfeld vaak Uw hoofd schudden omdat ik me weer zoveel zorgen maak.
Toch hebt U zoveel geduld met mij, houdt U zoveel van mij, dat U niet stopt of ophoudt met mij op allerlei manieren te laten zien dat U te vertrouwen bent en dat het allerbeste dat ik kan doen is steeds opnieuw al mijn zorgen bij U brengen.
U zegt het in Uw woord, U legt uit waarom, en U wacht steeds weer geduldig op mij tot ik kom.
O, lieve vader, dank U wel voor Uw liefde en geduld!
Boven alles wil ik U bedanken voor wie U bent en voor wat U allemaal voor mij en mijn gezin doet.
Hoe U ons omgeeft en vasthoudt.
O ja, er zijn een heleboel dingen die ik graag anders zou zien, en ik blijf er om bidden, maar ik wil het ook loslaten en erop vertrouwen dat U weet wat het beste is en ook wil ik mij voegen naar Uw plan.
Ik hou van U, Heer, en hoewel alles in mij soms wrikt en wringt aan vrees en vragen, toch geef ik mij en mijn wil over aan U.
Ik bid U zo, lieve Vader, ook voor hen die door alle moeiten, vrees en zorgen, het leven haast niet meer zien zitten of aankunnen.
Zorgt U alstublieft voor hen, zoals U ook voor mij hebt gedaan en doet, en toon ook aan  hen wie U bent.
Toon hen, maar ook aan mij als ik het vergeet, dat door op U te vertrouwen er vrede in ons hart kan zijn te midden van de stormen van het leven, en hoop en uitzicht te midden van alle onrust en onzekerheden.
Ontferm U, Vader, ontferm U en wees ons genadig.
In Jezus’ Naam.

- Amen –

- Gedicht/gebed 

Vertrouw MIJ!

Vertrouw Mij, Mijn kind,
vertrouw en geloof
dat Ik voor jou zal zorgen.

Leg alles wat je hart
zo bezwaardt en bezighoudt
in Mijn handen en vul je opnieuw met
mijn woorden van troost en kracht.

Laat Mij toch je lasten dragen,
tob toch niet langer voort.
Zie op Mij, op wie Ik ben;
kom en laat los; Ik wacht.

Vertrouw Mij, Mijn kind,
vertrouw toch en geloof
dat Ik voor je zal zorgen.


Gods rijke zegen voor de komende week 
en een liefdevolle groet,

* Citaat kalender


Het is weer een heel lang stuk geworden, maar ik wil toch ook nog graag enkele linken er aan toevoegen die, denk ik, de moeite waard zijn om ook te lezen.

* Loslaten

* Vertrouwen voor angstige dagen
(Vernieuwd blogje, daar het andere domein niet meer bestaat)

* De last op je schouders

* Je binnenkant versterken

Week 25 - De Vader in de hemel

Uw hemelse Vader weet immers dat u al deze dingen nodig hebt.
HSV

Jullie hemelse Vader weet wel dat jullie dat alles nodig hebben.
NBV

Mattheüs 6:32


‘Als jij het Onze Vader bidt, verwacht je dan dat de Vader je verhoort?’
Dit is de allereerste vraag die mij deze week in mijn Stille Tijd werd gesteld.
Een aantal dingen zijn verwarrend deze week, waaronder deze vraag en wat daarop volgt, namelijk, dat dit wel de veronderstelling is van Jezus, dat de Vader ons kan en wil verhoren als we op de juiste manier bidden.
Even verderop wordt aangekaart dat God niet alle gebeden verhoord, ook niet die van de Here Jezus: ‘Vader, als U het wilt, neem dan deze beker van mij weg. Maar laat niet wat Ik wil, maar wat U wilt gebeuren.’ (Luc. 22:42)
Betekent dit dan dat (ook) Jezus op de verkeerde manier bad?

Johannes 5:14 zegt:
‘En dit is de vrijmoedigheid die wij hebben in het toegaan tot God, dat Hij ons verhoort, telkens als wij iets bidden naar Zijn wil.’ 

De juiste manier wil dus zeggen, naar Zijn wil.
Bad Jezus dan niet naar de wil van God, Zijn Vader?
Ja, dat deed Hij wel, dat geloof ik met heel mijn hart (ik geloof dat Hij niet anders zou kunnen: ‘…, maar laat niet wat Ik wil, maar wat U wilt gebeuren.’
En Gods antwoord was ‘nee’.
Soms zegt God ‘nee’ tegen ons.
God zei ‘nee’ tegen Jezus toen Hij vroeg of de beker aan Hem voorbij mocht gaan, God zei ‘nee’ tegen Paulus toen hij vroeg of God de doorn uit zijn vlees wilde halen, God zei ‘nee’ tegen Elia toen hij onder de bremstruik ging liggen en zei: ‘Het is genoeg. Neem nu mijn leven, HEERE, want ik ben niet beter dan mijn vaderen.’
En als God ‘nee’ zegt, betekent het dan dat we niet op de juiste manier gebeden hebben?
Of kun je op de juiste manier bidden, en dan toch ‘nee’ als antwoord krijgen?
Het zijn zomaar wat gedachten en vragen die direct bij mij boven komen met het lezen van deze dingen; ‘bidden op de juiste manier’ en dat ‘het gebed van Jezus ook niet werd verhoord’.
Alle radertjes in mijn hoofd draaien op volle toeren en ik dwing mijzelf om terug te gaan naar het begin.
De vraag die ik daarom persoonlijk eerder zou stellen is: ‘Geloof ik dat God mij hoort? geloof jij, dat God jou hoort?’


We zeggen weleens: ‘de hemel lijkt wel van koper’, met andere woorden, het lijkt wel alsof onze gebeden terugkaatsen en niet in de hemel aankomen.
Of ook wel: ‘onze gebeden lijken niet verder te komen dan het plafond.’
Het zijn momenten in ons leven waarin we het gevoel hebben dat God ons totaal niet hoort, laat staan verhoort.
Maar wil dat ook zeggen dat dit zo is?
Mattheüs 6:8 zegt: ‘…,want uw Vader weet wat u nodig hebt, voordat u tot Hem bidt.’
En Psalm 139:4: ‘Al is er nog geen woord op mijn tong, zie, HEERE, U weet het alles.’
Er zijn meerdere redenen waarom we toch moeten bidden ondanks dat God alles al weet wat we willen zeggen, en één daarvan is, dat als de Here Jezus het doet, wij het zeker ook moeten doen.
Tussen twee haakjes; mijn man weet dat ik van hem houd, maar hij vind het wel heel fijn om te horen dat ik het tegen hem zeg, en andersom ook …
Eén conclusie kunnen we uit het bovenstaande dus duidelijk trekken: God hoort ons!
Wat we ook voelen of denken, Gods woord zegt dat Hij alles weet en hoort, dus het is zo.
Maar hoe zit het dan met het verhoord worden?
Gods woord zegt dat als we bidden naar Zijn wil, hij ons verhoord.

En er zijn meerdere teksten die wijzen op verhoren van gebeden.
Matth. 7:7 - ‘Bidt en u zal gegeven worden, …’
Matth. 21:27 - ‘En alles wat u in het gebed vraagt, in geloof, zult u ontvangen.’
Joh. 14:13 – ‘En wat u ook zult vragen in Mijn Naam, dat zal Ik doen, opdat de Vader in de Zoon verheerlijkt zal worden.’
Joh. 16:24 – ‘Tot nu toe hebt u niets gebeden in Mijn Naam; bid, en u zult ontvangen, opdat uw blijdschap volkomen zal worden.’
1 Joh. 3:21 – ‘…en wat wij ook maar bidden, ontvangen wij van Hem, omdat wij Zijn geboden in acht nemen en doen wat Hem welgevallig is.’

Het lijkt zo eenvoudig, bidden in Zijn Naam, geloven en niet twijfelen, Zijn geboden in acht nemen … en onze gebeden worden verhoord.
Als ze dus niet verhoord worden, bidden we verkeerd, of hebben we geen geloof, is er toch twijfel in ons hart, of misschien is er toch zonde in ons leven …!?
Heel wat mensen zijn teleurgesteld omdat gebeden onbeantwoord bleven of niet verhoord werden en hebben zich van God afgekeerd, of zijn opgehouden met bidden.
Heel wat mensen zijn gekwetst en/of beschadigd door ondoordachte opmerkingen of uitspraken van medebroeders en zusters.
(Misschien heb ik mijzelf er ook wel schuldig aangemaakt zonder het te beseffen (vergeef mij als dit zo is); ik worstel nog steeds iedere dag met mijn mond …)
Om mij heen, maar ook in mijn eigen leven is zoveel gebrokenheid, zijn zoveel onverhoorde gebeden (naast verhoorde gebeden); om nog maar niet te spreken over de wijze waarop (achteraf gezien) gebeden toch weer wel verhoord bleken te zijn, maar op een geheel andere wijze en met een heel andere uitkomst dan ik had gewild of gedacht.
Als ik kijk naar het leven van bepaalde mensen, bijvoorbeeld Christa Rosier of Joni Eareckson Tada, dan zie ik vele onverhoorde gebeden, maar het zijn vrouwen die mij inspireren, mijn hart raken en die mij door hun getuigenis (in geschreven en gesproken woorden, en/of beelden) brengen bij ‘het antwoord’ op onverhoorde gebeden en bij het thema van deze week:

 ‘Onze Vader in de hemel’

De schrijfster van deze overdenking op mijn Stille Tijd-kalender nodigt mij uit om mijn ogen eens dicht te doen en deze eerste zin van het Onze vader eens in geloof en eerbied uit te spreken en als het ware alle ingrediënten uit deze woorden te proeven.
‘Onze
Vader,
Die
in de hemelen
zijt.’

Onze; van jou en mij als we Hem toebehoren; gekocht en betaald zijn met het vergoten bloed van de Here Jezus Christus, Zijn Zoon.
Vader; ik ben Zijn kind, en Hij zorgt dus voor mij, beschermt mij, is blij met mij, heeft het beste met mij voor, doet wat goed is voor mij.
Die; Hij, en Hij alleen.
in de hemelen; ver weg, hoog(verheven), boven alles en iedereen, onaantastbaar.
zijt; daar is Hij, ik hoef Hem niet te zoeken, ik weet hierdoor gewoon waar Hij is, waar ik Hem kan vinden.

‘Onze Vader, Die in de hemelen zijt.’
Als Hij dus mijn Vader is, en ik ben Zijn kind, dan geeft dat ook de verhouding aan tussen Hem en mij, de soort relatie.

We leven in een tijd waarin alles vaak maar moet worden uitgelegd aan kinderen, want dan zullen ze beter luisteren …
Ja, ja; dus niet. (vind ik)
Ik heb nooit mijn kinderen altijd alles maar uitgelegd, het waarom wel of niet achter mijn antwoord; soms was het gewoon ‘nee’.
Oké, ik beken heel eerlijk, het was soms gewoon ook omdat ik daar geen zin in had, geen tijd voor had, of het gewoon niet nodig vond.
Maar soms was het ook gewoon ‘nee’, omdat ik wist dat ze het niet zouden kunnen begrijpen.
Later misschien wel, (of ook niet), maar voor dat moment wist ik het zeker, ze zullen er niets van snappen waarom iets van mij(ons) niet mocht.
En ja, dan werden ze soms boos, heel boos, en gingen ze huilen, of zeuren en drammen, of bokken.
Ik denk dat we allemaal wel het beeld kennen van huilende of krijsende kinderen op de grond van bijvoorbeeld een supermarkt.
Als kinderen ouder worden zien we nog steeds ditzelfde gebeuren.
Nee, ze zullen niet meer gillend of krijsend over de vloer rollen van een supermarkt of thuis, maar wel door opstandig gedrag, door weglopen, en soms zelfs het contact verbreken.
(Ik ga weer een heel andere kant op dan ik in gedachten had, maar goed …)

Afgelopen week had ik mijn kleindochter weer een dagje; een heerlijk meisje van twee jaar.
Heel spontaan, lief, beleefd (ja, echt waar, zo leuk) en een heel lief, vriendelijk en open gezichtje.
Totdat …
We gingen nog even een paar boodschapjes doen; eerst even het dorp in (in de buggy) en vervolgens naar de supermarkt, waar ze zelf mocht lopen met een klein karretje.
Het eerste stukje gaat goed tot we bij de ballonnen komen.
‘Mag ik een ballon?’
Natuurlijk mag Naomi een ballon.
Ik zoek wat bij de groenten en wil doorlopen, maar nee, onze lief dametje wil nog een ballon en dat mag nu net niet van oma.
Ons lieve kleine dametje met haar vriendelijke gezichtje, blijft stokstijf staan, slaat haar armpjes over elkaar en haar kinnetje gaat naar beneden terwijl haar vriendelijke gezichtje van lief in zeer boos verandert en ze verzet geen voet meer.
De ballon ligt half verloren in het kleine karretje en twee boze oogjes kijken mij van onder haar wimpertjes aan.

In dit laatste beeld herken ik ook mijzelf naar God toe.
Hoe vaak heb ik niet zo gestaan?
Boos en bokkig omdat mijn gebeden niet werden verhoord; zelfs hier en daar kan ik het gillend en krijsend op de grond liggen terugvinden in mijn leven, en het koppige zwijgen, of niet meer willen bidden voor iets want het helpt toch niet.
Het eigenwijs mijn eigen weg gaan, het ‘ikkezellufdoen’, …
Maar we hebben een genadig God, die ontzettend veel liefde en geduld heeft met Zijn kinderen en in de loop van de jaren leer ik steeds meer om mijn wil over te geven aan Hem.
Ik leer Hem steeds meer en beter kennen en daardoor groeit weer mijn vertrouwen, en tegelijk besef ik ook dat dit een levenslang proces zal zijn, tot Hij terugkomt, of mij thuishaalt.
Het allermooiste echter dat ik de afgelopen jaren heb mogen ontdekken, is de kracht die uitgaat, en mijn deel wordt, van het zien op wie Hij is.
Onze Vader, Die in de hemelen zijt!

‘Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten,
en uw wegen zijn niet Mijn wegen,
spreekt de HEERE.

Want zoals de hemel hoger is dan de aarde,
zo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen
en Mijn gedachten dan uw gedachten.’
Jesaja 55:8,9

‘En Hij zei tegen hen: U bent van beneden, Ik ben van boven; u bent van deze wereld, Ik ben niet van deze wereld.’
Johannes 8:23

‘Wie van boven komt, is boven allen; wie uit de aarde is, is uit de aarde en spreekt uit de aarde. Wie uit de hemel komt, is boven allen.’
Johannes 3:31

Het zijn slechts enkele voorbeelden uit de Bijbel die laten zien, dat God boven alles en iedereen staat; al had ik natuurlijk ook gewoon kunnen verwijzen naar de eerste hoofdstukken uit de Bijbel, omdat God daar de aarde en de hemel, mens en dier, schiep.
In de bovenstaande Bijbelteksten zegt God het echter gewoon heel duidelijk en heel
nadrukkelijk.
Mijn gedachten zijn niet uw gedachten en Mijn wegen zijn niet uw wegen, …!
Ik ben van boven, u bent van beneden…!
God is zoveel groter dan wij ooit kunnen bevatten.
David zegt het ook in Psalm 139: ‘Het begrijpen is mij te wonderbaar, te verheven, ik kan er niet bij.’

God kent ons beter dan wie dan ook, zelfs beter dan wij onszelf kennen.
Hij kent het verleden, het heden, maar ook de toekomst.
God is Degene Die het totaalplaatje ziet en niet slechts het gister en nu.
En als we in de Bijbel gaan kijken naar wie God is, hoe groot en indrukwekkend, naar hoe Hij door alle eeuwen heen Zijn beloften heeft gehouden en Zijn liefde en genade  heeft getoond, dan zullen we gaan beseffen , dat als onze gebeden niet verhoord worden, het toch op de één of andere manier goed zal zijn, het past in Zijn plan, of …
Rust en vrede zal ons hart binnenkomen, en er zal zelfs vreugde zijn te midden van verdriet.
Nee, geen rust, vrede en vreugde over, maar in, ondanks, te midden van.
Het betekent wel onze wil overgeven aan die van Hem; niet mijn wil, maar Uw wil, en daarin vertrouwen op Zijn liefde, Zijn wijsheid, Zijn alwetendheid, gewoon vertrouwen op Hem, om wie Hij is en wat Hij reeds heeft gedaan en ook nog zal doen!
Als we dit gaan omarmen en ophouden met ons verzetten tegen Hem als de dingen anders gaan dan wij willen, of hopen, of wensen en bidden; ons hoofd buigen, onze wil voegen naar Zijn wil, ook als die anders is dan wij graag willen, dan getuigen we niet alleen meer met onze mond dat Hij, God, de Allerhoogste is, maar dan belijden we dit ook met ons hart en wordt het zichtbaar in ons leven.

Het is allemaal heel simpel om te op te schrijven, maar ik weet ook uit eigen ervaring dat soms/vaak heel moeilijk is om in praktijk brengen en dat het gaat gepaard met vallen en opstaan.
Onze gevoelens ondergeschikt maken aan onze wil, is vaak één van de moeilijkste dingen om te leren, tenminste, voor mij wel.
Maar ik weet ook, dat Hij ook daarin met ons is,bij ons is, ons aanmoedigt om steeds weer op te staan en ons te blijven uitstrekken naar Hem.

Niet opgeven, door blijven gaan met Hem zoeken, zien op wie Hij is, ondanks maakt ons sterker en weerbaarder en de duivel zal steeds minder vat op ons krijgen en ons onderuit kunnen halen.
Hem te zoeken, op zoek te gaan in de Bijbel naar wie Hij is en dat ook onthouden, geeft houvast voor tijden van moeiten en zorg, pijn en verdriet.
God vraagt het ook van ons om dit te doen.

Zoek de HEERE terwijl Hij te vinden is,
roep Hem aan terwijl Hij nabij is.
Jesaja 55:6

Als u nu met Christus opgewekt bent, zoek dan de dingen die boven zijn, waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit.
Bedenk de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn, …
Kolossenzen 3:1,2

Richt u op de HEER en zijn macht;
zoek voortdurend zijn aanschijn.
Gedenk de wonderen die Hij deed,
zijn tekenen en de rechtspraak uit zijn mond, …
1 Kronieken 16:11,12

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de Heer is, en vecht …
Nehemia 4:8

Als we ons hart op Hem richten, gaan lezen en proclameren wie Hij is, ons Zijn machtige daden voorhouden, als ook Zijn liefde, trouw en genade, dan verandert er iets binnenin ons.
Ik heb gemerkt dat ik onmogelijk hardop uit Gods woord kan lezen over wie Hij is, zonder dat er iets gebeurt.
Ja, soms moeten we wat langer lezen voordat alles in ons stil wordt, maar als we volhouden en doorgaan, zullen onze eigen stemmen tot zwijgen worden gebracht en wordt ons hart gevuld met vrede en vreugde.
Maakt onrust en onvrede plaats voor dankbaarheid, omdat we weten dat we kunnen vertrouwen op onze Vader in de hemel, Die precies weet wat we nodig hebben en wat goed voor ons is.


Lieve Vader in de hemel, dank u wel dat U mijn Vader bent, dat ik U zo mag noemen.
Ik prijs Uw Naam om wie U bent, om Uw grootheid, om Uw liefde, Uw genade, Uw trouw, Uw goedheid, Uw …
Ik loof U, om Uw wijsheid.
Ik breng U de eer om Uw indrukwekkende daden.
Woorden schieten te kort om te verhalen hoe groot en machtig, hoe indrukwekkend U bent, maar ik wil mij daardoor niet laten weerhouden  om een schamele poging te doen.
Ik houd van U, Vader, en dank U van uit het diepst van mijn hart voor Uw grote liefde voor mij.
Het begrijpen is mij te wonderbaar, te verheven, ik kan er niet bij!
Vergeef mij mijn struikelen, mijn vallen, mijn wandelen op zijpaden en zijwegen en leidt mij toch steeds opnieuw op Uw rechte spoor.
Leer mij om in mijn dagelijkse leven iedere dag opnieuw te zien op wie U bent, en mij te voegen naar Uw wil.
Laat Uw woord toch steeds opnieuw alle stemmen in mij tot zwijgen brengen, als zij in opstand zijn of komen tegen U en laat Uw vrede, die alle verstand te boven gaat, mijn hart en ziel vullen.
In Jezus’ Naam bid ik U dit.

- Amen - 


Onze Vader, Die in de hemelen zijt

Als ik tot U kom,
o Heer, mijn God,
met al mijn gebeden,
wil ik mij voorhouden,
dat U, God, de Allerhoogste bent;
de God van eertijds,
van de toekomst
en van het heden.

Ik wil zien op wie U bent,
niet op wat ik wil, of hoe ik
de dingen graag zou zien.
Ik wil bedenken en onthouden,
mijzelf in herinnering brengen,
dat Uw gedachten en wegen
hoger zijn dan die van mij;
dat ik een ontzagwekkende God dien.

Als ik tot U kom,
o Vader, Die
in de hemelen zijt,
buig ik mijn hoofd en wil
voor U, de Allerhoogste Heer en God,
En ik dank U, dat U Zich
als een Vader over mij
ontfermt en leidt.

Gods rijke zegen voor de komende week

en een liefdevolle groet,