Week 38 - Ik zal! Gehoorzaamheid (2)

‘Hoort naar Mijn stem, …     en zal Ik u tot een God zijn, …’
Uit: Jer. 11: 4
(NBG)

De afgelopen weken waren niet de makkelijkste weken.
Het was deze week zelfs alweer een maand geleden dat ik mijn man los moest laten en overgeven in Zijn handen; dat hij het tijdelijke voor het eeuwige inwisselde.
En hoewel de afgelopen weken niet de makkelijkste weken waren, waren daarin wel heel bijzondere momenten en tijden.
Momenten en tijden waarin ik ervaarde dat door het horen naar Zijn stem, Hij voor mij tot een God was.
Het vasthouden -te midden van alles, aan Zijn Woord, bracht rust en vrede, en de kracht om alles aan te kunnen.
En te midden van alle veranderingen en wat er daardoor op mij afkomt, keer ik langzaamaan toch ook af en toe terug naar het Dagboek en de aantekeningen die ik reeds in mijn schrift had geschreven.
Ik laat me meenemen door Murray van Jeremia naar Ezechiël naar de Here Jezus.
Van het moment dat God de wet gaf aan het volk Israël en het feit dat zij de wet niet konden houden, -het oude verbond, naar het nieuwe verbond, van het moeten, en niet kunnen, naar uit Liefde en Hijzelf zal ervoor zorgen (al hou ik in dit blogje deze volgorde niet aan).

Met het opnieuw lezen van het hoofdstukje uit het Dagboek en de aantekeningen, bekruip mij nu -voor het eerst, gevoelens van twijfel of ik het Neem de Tijd-stukje dat ik bij dit hoofdstukje heb geschreven wel moet overnemen en opnemen in dit blogje.
O, het is een heel mooi stukje geworden, hoor, daar ligt het niet aan; ik had zelfs op 27 juli geschreven dat als ik het die dag opnieuw had moeten schrijven, ik het niet zo mooi, helder en duidelijk had kunnen schrijven.
Ik heb het zelfs die dag nog een keer overgeschreven in mijn schrift, omdat het me zo raakte.
Maar nu, nu, na alles wat gebeurd is, twijfel ik en vraag ik me af of ik het nog moet plaatsen.
Met het teruglezen merk ik dat de focus is veranderd, van het nadenken over, jezelf eens stilzetten om dingen af te vragen, naar wat God zegt in Zijn Woord en je daaraan vasthouden.
Niet dat het andere niet belangrijk is, of niet goed om af en toe te doen, maar omdat de tijd die achter mij ligt, mij heeft laten zien wat er gebeurt als je je vasthoudt aan Zijn Woord en vandaaruit leeft.

‘Het Geloofsleven is een leven van Gehoorzaamheid.

Zoals Christus leefde in gehoorzaamheid aan de Vader,

zo hebben ook wij gehoorzaamheid nodig

voor een leven in de Liefde van God.’

Andrew Murray

‘Hoor naar Mijn stem …  en Ik zal u tot een God zijn’
Hoor, luister, gehoorzaam, dan …

‘Wie Mijn geboden heeft en die in acht neemt, die is het die Mij liefheeft, en wie Mij liefheeft, hem zal Mijn Vader liefhebben; en Ik zal hem liefhebben en Mijzelf aan hem openbaren.’
…

‘Jezus antwoordde en zei tegen hem: Als iemand Mij liefheeft, zal hij Mijn woord in acht nemen; en Mijn Vader zal hem liefhebben, en Wij zullen naar hem toe komen en bij hem intrek nemen.’

‘Als u Mijn geboden in acht neemt, zult u in Mijn liefde blijven, zoals Ik de geboden van Mijn Vader in acht genomen heb en in Zijn liefde blijf.’

Jezus’ woorden ‘Als u Mijn geboden in acht neemt’, legt duidelijk ook een stuk verantwoordelijkheid bij ons neer.
Maar wat doen wij daarmee?
Willen we dat wel?
Willen we Hem wel altijd en in alles onvoorwaardelijk gehoorzaam zijn; Zijn geboden in acht nemen?

Ik wil het namelijk niet altijd, dat is mijn eerlijke antwoord, want Hem gehoorzaam zijn betekent doorgaans moeilijke dingen op mijn weg, pijn en verdriet, lijden….
Immers, Hem gehoorzaam zijn betekent sterven aan mezelf, betekent mijzelf verloochenen, dagelijks mijn kruis opnemen en Hem volgen.
Het betekent menigmaal confrontatie tussen Zijn wil en mijn wil; soms in het kleine, soms echter ook in het grote.

‘In de dagen dat Hij op aarde was,

heeft Hij met luid geroep

en onder tranen gebeden

en smeekbeden geofferd aan Hem

Die Hem uit de dood kon verlossen.

En Hij is uit de angst verhoord.

Hoewel Hij de Zoon was,

heeft Hij toch gehoorzaamheid geleerd

uit wat Hij geleden heeft.

En toen Hij volmaakt was geworden,

is Hij voor allen die Hem gehoorzamen,

een oorzaak van eeuwige zaligheid geworden.’

Hebr. 5:7-9

💔✝💖

De lucht was gevuld
met geroep en geween.
Angstkreten klonken
naar boven heen.

Eén, twee, tot drie keer toe,
toen werd alles rustig en stil.
Uit de angst verhoord;
klaar te doen Zijns Vaders wil.

De grond kleurde rood
van het bloed dat Hij vergoot.
Van Gethsémané tot Golgotha
liet Zijn gehoorzaamheid sporen na.

Nu zit Hij, Jezus, Gods Zoon,
aan de rechterhand van Zijns Vaders troon.
Gehoorzaamheid uit Liefde heeft de prijs betaald
en voor ons de Overwinning behaald.

Hoor naar Mijn stem …  en Ik zal u tot een God zijn’
Hoor, luister, gehoorzaam, en dan …

Jezus is ons in alles voorgegaan, dus …
We mogen worstelen.
We mogen bang zijn.
We mogen vragen: Heer, waarom?
Zolang we maar bereid zijn in alles Zijn wil te aanvaarden en gehoorzaam zijn.
Jezus werd uit Zijn angst verhoord, zo zal Hij ook ons verhoren uit onze angsten.
Maar geloven we dat?
Rekenen we ook daarop?

Ik kan niet anders dan terugdenken aan de dagen dat mijn man in het ziekenhuis lag en de woorden ‘Mijn tijden zijn in Uw hand’ elke dag, elk cruciaal moment, in mijn gedachten waren.
Elke keer als we het hadden over wel of niet reanimeren, wel of geen operatie, wel of niet stoppen met elke behandeling, met voeding, vocht, medicijnen; met dat ene nare telefoontje …
Deze woorden waren niet alleen in mijn gedachten, maar ze waren in die dagen de leidraad waaruit ik leefde, ik hield me vast aan deze woorden en niets kon mij daarvan losmaken; wat er ook zou gebeuren, hoe het ook zou gaan, ik geloofde dat het leven van mijn man in Zijn machtige handen was.
Zelfs toen in het UMC werd aangegeven dat ze de punctie niet aandurfden, en ik vervolgens de dag erop belaagd werd met een telefoontje om het toch vooral wel te laten doen, zelfs toen geloofde ik dat mijn God bij machte was mijn man te genezen met of zonder die punctie.
Mijn houvast, met alle pijn en verdriet dat daarbij kwam, lag in dit ene: Onze tijden zijn in Zijn hand.
De woorden gaven mij houvast.
Deze woorden gaven mijn rust en vrede.
Deze woorden gaven mij de kracht en sterkte die ik nodig had.
Já, er waren zeker ook tranen, er was zeker ook pijn en verdriet, maar die paar woorden, later samen met de woorden uit Psalm 73 (vers 26 – ‘Bezwijkt mijn lichaam en mijn hart, dan is God de rots van mijn hart en voor eeuwig mijn deel.’) stonden boven ons leven, en ik ervoer daarin dat God mijn Hulp en mijn kracht was, mijn Trooster in dit verdriet.
En het is deze herinnering waardoor ik geen ‘Neem de tijd-stukje’ plaats, maar toegeef aan het gevoel te moeten wijzen op wat er in Jeremia en Ezechiël.

Hoor naar Mijn stem …  en Ik zal u tot een God zijn’
Hoor, luister, gehoorzaam, en dan …

Ach, als het van ons afhangt om gehoorzaam te zijn, dan gaan we net als het volk Israël in het Oude Testament gigantisch de mist in, keer op keer.
En ook nu schreeuwt het in mij: ik kan dit niet, ik kan onmogelijk altijd en steeds weer gehoorzaam zijn.
Maar weet je, Gods woord zegt ons iets geheel anders!

‘Maar dít is het verbond, dat Ik met het huis van Israël sluiten zal na deze dagen, luidt het woord des Heren: Ik zal mijn wet in hun binnenste leggen en die in hun hart schrijven, Ik zal hun tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn.’
Jer. 31:33

…, ‘ja, Ik zal een eeuwig verbond met hen sluiten, dat Ik Mij niet van achter hen afwenden zal en dat Ik hun wèl zal doen, en mijn vrees zal Ik in hun hart leggen, zodat zij niet van Mij afwijken;’…
Jer. 32:40

‘Mijn Geest zal Ik in uw binnenste geven en maken, dat gij naar mijn inzettingen wandelt en naarstig mijn verordeningen onderhoudt.’
Ezechiël 36:27

IK ZAL!
Ik zal dat doen in jullie waardoor dit mogelijk is!
‘Ik zal mijn wet in hun binnenste leggen en die in hun hart schrijven’
‘Ik zal mijn vrees zal Ik in hun hart leggen, zodat zij niet van Mij afwijken’
‘Ik zal maken, dat gij naar mijn inzettingen wandelt en naarstig mijn verordeningen onderhoudt.’

Ik zal een eeuwig verbond met hen sluiten, Ik zal Mijn Geest in hun binnenste geven.’
IK ZAL!

‘Die gelooft kan vast vertrouwen
dat Christus ons in staat zal stellen
zulk een leven van liefde
en gehoorzaamheid
te leven.’

Andrew Murray

Vast vertrouwen is geen gevoel, maar een keuze.
Vast vertrouwen is ervoor kiezen om je vast te houden aan wat Hij zegt in Zijn Woord.
Vast vertrouwen is volharden in dit vasthouden ook als de wereld om je heen je belaagt.
Vast vertrouwen is Hem en Zijn Woord geloven en liefhebben boven alles.
Hij zal het in ons doen!
Hij zal ons tot een God zijn!

Mijn kind, Ik heb beloofd,
en Ik heb het gedaan.
Mijn Geest heb Ik jou gegeven,
zodat je in gehoorzaamheid aan Mij
je weg op aarde kunt gaan.
Mijn kind, Ik heb gegeven,
maar neem jij ook aan?

Mag de Heere ons in Zijn Genade rijkelijk zegenen met de Heilige Geest om in vast vertrouwen gehoorzaam Zijn de weg te gaan die Hij ons heeft bereid.
Laten we toch aannemen dat wat Hij ons in Genade en Liefde heeft gegeven.

Een liefdevolle groet,
Rita

Ps. Het is niet mijn verdienste maar Zijn Genade die mij in staat stelde om zo aan Zijn Woord vast te kunnen houden; het is Zijn liefde die mij wil leren om dit te blijven doen.

Week 36 - Gehoorzaamheid ... (1)

'En zodra Jezus het woord gehoord had dat er gesproken werd, zei Hij tegen het hoofd van de synagoge: Wees niet bevreesd, geloof alleen.’

Markus 5:36

Dit was de Bijbeltekst van het vorige blogje, maar ik had daarbij nooit gedacht aan wat er vervolgens gebeurde.
Het was op 26 juli dat ik het blogje ‘Geloof’ plaatste en de volgende woorden een heel andere dimensie kregen.

‘Wees niet bevreesd, geloof alleen.’
Geloof en vertrouw!

Geloof, Mijn kind,
geloof en vertrouw Mij
dwars door alles heen.

Geloof, Mijn kind,
geloof en vertrouw Mij
Ik help door alles heen.

Geloof, Mijn kind,
geloof en vertrouw Mij
dwars door alles heen.

Geloof en vertrouw!
‘Wees niet bevreesd, geloof alleen’

Het was 27 juli dat onze rollercoaster* begon, en 10 augustus toen het voorbij was, en de volgende eigenlijk ook weer begint, want de afwikkeling van alles …
Het was 27 juli dat er iets niet helemaal goed was, en slechts twee weken later dat ik je los moest laten en ‘teruggeven’ in de handen van de Heer.

‘Wees niet bevreesd, geloof alleen’
Geloof en vertrouw!

Gistermorgen nam ik mijn Stille-Tijdschrift bij het Dagboek van Murray er weer eens bij.
In de weken die achter mij liggen, heb ik mijn Stille Tijd grotendeels gehouden met Leesplannen van You Version, maar gister en vanmorgen nam ik weer eens het Schrift erbij dat ik bij het Dagboek van Murray gebruik.
Ik lees het een en ander terug, en bekijk eens waar ik gebleven was; ik ben echt even bijna alles kwijt.
Maar met het lezen begint er weer iets te dagen, alleen … er is zo heel, heel veel veranderd sinds ik de laatste dingen in mijn schrijft schreef.

Ik zie dat ik inmiddels doorgegaan was naar een ander hoofdstukje, over ‘Gehoorzaamheid’.
Ach, geloof en gehoorzaamheid zijn onlosmakend met elkaar verbonden, dus zo groot is die overgang niet.
Ik lees het een en ander in mijn schrijft.
De Bijbeltekst, het Neem de Tijd-stukje, wat citaten uit het Dagboek en erbij horende Bijbelteksten, en dan ook mijn gedachten en … een gedicht dat ik schijnbaar in die week (31) heb geschreven.
Laat ik je meenemen.

Uit mijn Stille-Tijdschrift:
Jezus’ woorden: ‘Als u Mijn geboden in acht neemt’, legt ook een stukje verantwoordelijkheid bij ons.
God wil het doen in ons (kom ik in het volgende blog op terug); Hij heeft van Zijn kant af alles gedaan om dit mogelijk te maken; aan ons -bij ons- ligt nu het laatste: willen wij, zijn wij bereid om – zijn wij gehoorzaam?

Ik weet niet hoe het bij een ander is, maar ik wil dit niet altijd, dat is het enige eerlijke antwoord dat ik kan geven.
Want Hem gehoorzaam willen zijn, Hem gehoorzaam zijn, betekent doorgaans moeilijke dingen op mijn weg, verdriet, pijn, … oftewel: lijden.
Lijden, omdat Hem gehoorzaam zijn betekent sterven aan mijzelf, mijzelf verloochenen, mijn kruis opnemen.
Het betekent confrontatie tussen Zijn wil en mijn wil; soms in het kleine, soms echter ook in het grote.

Blijven geloven, blijven vertrouwen,
onze weg gaan aan Zijn hand;
ook als er dingen gebeuren
waar je niets, maar ook niets van begrijpt.

Vast blijven houden aan Zijn woord,
aan alles wat Hij zegt en belooft;
ook als alles wat gebeurt,
wrikt en wringt, je leven samenknijpt.

Je hoofd buigen: Uw wil, o Heer,
ja, doe Uw wil in mij;
met vallen en opstaan die weg gaan,
terwijl je je steeds aan Hem vastgrijpt.

Als ik dit gedicht schrijf, en met name de woorden ‘je leven samenknijpt’, dan is dit ook precies wat in ons eigen leven op dit moment gebeurt.
We hebben al een heftige tijd achter de rug en leken in een iets rustiger vaarwater te komen, doordat onderzoeken waren afgerond, revalidatie liep en we de tijd begonnen te vinden om te leren omgaan met alles dat is gebeurd.
Maar hoe anders is nu de realiteit.
Opnieuw wordt ons leven, en met name dat van mijn man, letterlijk samengeknepen als hij deze week ineens zijn rechterhand niet meer kan gebruiken; zijn vingers willoos naar beneden hangen als hij zijn hand optilt.
Opnieuw een halve dag in het ziekenhuis, opnieuw allerlei onderzoeken.
Nieuwe confrontatie, nog beperkter, nog …

Blijven geloven, blijven vertrouwen, ook als …

Wat is het makkelijk om te zeggen ‘Uw wil geschiede’ als alles rustig is, en goed gaat, maar welk een worsteling komt er soms bij kijken als je steeds meer wordt ontnomen.
'Wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heren hand.’
Wat is dit makkelijk om te zingen als je fier rechtop kunt staan en alles kunt doen wat je wilt, je gezond van lijf en leden bent, iedere maand je loon hebt door een goede baan enz.
Maar welk een worsteling komt erbij kijken als je lichaam je meer en meer in de steek laat, je je bedrijf niet eens meer zelf kunt afsluiten, je afhankelijker wordt van anderen, er geen loon meer binnenkomt.

Wat werd ons leven, dat van jou, maar daarmee ook dat van mij, samengeknepen.
Vrijdag 31 juli werd je opgenomen in het ziekenhuis met vermoedelijk een infarctje, en zondagavond 2 augustus was de eerste keer dat het leek alsof je het niet zou halen; woensdagavond 5 augustus de tweede keer, en maandagavond 10 augustus moest ik je echt aan Hem teruggeven.
Geen infarctje, maar een bacterie had genadeloos toegeslagen, en jij, jij had geen weerstand meer.
Twee weken met soms angstaanjagende momenten, confrontaties, de meest moeilijke beslissingen die een mens maar kan nemen.
Twee weken tussen hoop en vrees.

Vast blijven houden aan Zijn woord,

aan alles wat Hij zegt en belooft;

ook als alles wat gebeurt,

wrikt en wringt, je leven samenknijpt.

Het waren echter ook twee weken vol geloof en vertrouwen.
Twee weken waarin de Heer Zijn beschermende vleugels om ons heen legde, en onder ons was met Zijn eeuwige armen.
Twee weken waarin Zijn Woord kwam en standhield: Mijn tijden zijn in Zijn hand!
Een rotsvaste zekerheid die rust en vrede gaf te midden van de soms zo ontzettend moeilijke dingen.
Ja, geloof en gehoorzaamheid en tranen gaan samen, gaan hand in hand.
Er kan pijn en verdriet zijn, worstelingen voor de juiste keuzes, heen en weer geslingerd worden tussen hoop en vrees, en toch vaststaan, geloven en vertrouwen.
Er kunnen aanvallen van buitenaf komen om alles wat je hebt te roven of te ondermijnen, maar als Hij Zijn woord geeft en je je daaraan vasthoudt met alles wat in je is, die waarheid als een anker voor je hart vasthoudt, en laat klinken dwars door alles heen, dan is daar geloof en vertrouwen met en door alle tranen heen. 

‘Al bezwijkt mijn lichaam en mijn hart,

dan is God de Rots van mijn hart

en voor eeuwig mijn deel!’

Psalm 73:26

‘Mijn tijden zijn in Uw hand!’

Psalm 31:16a

En daarom kon -en kan, ik dagelijks zingen: ‘Wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heren hand!’

  Wat de toekomst brengen moge - Sefa

Opgetild worden,

gedragen,

met liefde omgeven.

Uw wil geschiede,

overgave,

het brengt Leven.

Ik bid dat de Heer mij al deze dingen steeds weer in herinnering brengt, zodat mijn geloof zich mag ontwikkelen tot een steeds standvastiger en rotsvast geloof, tot vertrouwen in elke omstandigheid, en het mij zal helpen om Hem gehoorzaam te zijn, elke dag en in alles.
En mocht jij dit ook willen, nodig hebben, dan is het ook mijn 🙏 gebed voor jou.

💖🌺💖

Gods rijke zegen van moed en kracht, van troost of wat je maar nodig hebt, toe gebeden.
een liefdevolle groet,
Rita

👉 'Mijn tijden zijn in Uw hand ...' (1)

👉 'Mijn tijden zijn in Uw hand ...' (2)

👉 'Onze tijden zijn in Uw hand ...' (3)

👉 'Kom maar bij Mij!' (4)
👉 'Tot ziens, Lieverd!' (5)

Week 31 - Geloof!

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om stil te staan
bij de vraag: Is mijn hart vol van
een groot en standvastig geloof
in de liefde van God?
Neem de tijd om deze vraag te overdenken,
en wees eerlijk in het beantwoorden ervan.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en vraag jezelf af:
Zijn je smeekbeden naar omhoog
in blind vertrouwen in de liefde van God
en in de kracht van Jezus?
Neem de tijd om in alle rust stil te staan
bij deze zo diepe en indringende vragen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om als je antwoord ‘nee’ is,
na te denken over wat de Bijbel zegt
over wie God is, over Zijn karakter,
Zijn grootheid en almacht.
Neem de tijd, en maakt de woorden eigen
tot waarheid en kracht voor een vast geloof.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, in het besef dat geloof
niet alleen vergeving van zonden is,
of onze aanneming als kind van Hem;
maar dat het zoveel meer is dan dat.
Neem de tijd, tot je ten volle beseft, dat je
geloof moet hebben voor alles wat God wil doen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en bedenk daarom
hoe oneindig groot en machtig God is,
en dat Jezus genoeg genade heeft
voor elke nood van iedere dag.
Neem de tijd en vraag Hem, of Hij
je geloof in Zijn kracht wil versterken.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, elke dag opnieuw,
voor stille gemeenschap met Hem, en
luister als Hij door Zijn Woord tot je spreekt,
want geloof komt niet vanzelf.
Neem de tijd, en vraag Hem om je geloof
in Zijn Almachtige Kracht te versterken.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd tot je geloof als herboren
omhoog stijgt in diep en vast vertrouwen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

De afgelopen maanden heeft het Dagboek, en daarmee ook dit hoofdstukje waar ik wel een beginnetje mee gemaakt had, onaangetast op mijn bureau gelegen.
Er kwam te veel op mij af; mijn(ons) hele leven stond op z’n kop.
Niets was meer hetzelfde en te midden van dit alles moet ik mijn weg zien te vinden, en dat valt niet mee.
Er is zoveel bijgekomen, zoveel veranderd, en er gaat nog zoveel veranderen.
Ik ben mijn dagelijks ritme kwijt, en ja, daarbij werkt het weer voor mij ook niet bepaald mee, want ik kan helemaal niet tegen de zon en de warmte, en door dit alles begint ook mijn lichaam behoorlijk tegen te sputteren.
En dan is daar, te midden van alles, dit hoofdstukje ’Geloof’, waaruit ik in mijn voorgaande blogje al een citaat gaf.

‘En zodra Jezus het woord gehoord had dat er gesproken werd, zei Hij tegen het hoofd van de synagoge: Wees niet bevreesd, geloof alleen.’
Markus 5:36

Geloof …
Murray begint dit hoofdstukje met het wijzen op de les die van het grootste belang is, namelijk dat als we met de Heer alleen zijn (in de binnenkamer), wij onze gebeden ‘omhoog moet zenden in blind vertrouwen in de liefde van God en in de kracht van de Here Jezus’. 
Vervolgens klinkt zijn aansporing om de tijd te nemen om onszelf de volgende indringende vraag te stellen: Is mijn hart vol van een groot en standvastig geloof in Gods liefde?
Daaropvolgend spoort hij aan om, als dit geloof er niet is, dan niet te gaan bidden, maar om eerst vanuit de Bijbel te gaan zien Wie God is; om op zoek te gaan in Zijn Woord naar Gods kracht, trouw en liefde, en om onszelf vervolgens deze woorden toe te eigenen, en van daaruit te bidden in vast geloof en vertrouwen in God en in Zijn liefde.
‘Dit’, zegt hij, ‘omdat geloof zoveel meer is dan alleen vergeving van onze zonden en aanneming als Gods kinderen.
We moeten geloof hebben in alles wat God voor ons wil doen.
We moeten elke dag geloof hebben in overeenstemming met onze speciale noden.
God is oneindig groot en machtig!
Christus heeft zoveel meer genade voor elke nieuwe dag, dat ons geloof iedere dag weer als herboren omhoog moet stijgen, in overeenstemming met de nood van de dag.’
Daarom dringt hij aan om, voordat wij de binnenkamer ingaan, voordat wij naderen tot de Troon van Genade, onszelf eerst de vraag stellen: ‘Geloof ik werkelijk dat God hier bij mij is en dat de Here Jezus mij zal helpen bidden en dat ik mag verwachten een gezegende tijd door te brengen in gemeenschap met God.’

Geloof alleen.
Blind vertrouwen …
Een hart vol van een groot en standvastig geloof …

Als ik terugkijk op de afgelopen maanden, zie ik hoe de drukte door alles dat op ons afkwam, -alle afspraken, gesprekken, onzekerheden, veranderingen enz., mij de tijd en de rust ontnam om in de vredige stilte bij de Heer te zijn.
Als er dan wel even tijd was om de stilte op te zoeken, had alles mij zo in de greep, dat de rust en stilte in dat moment ver te zoeken was, vol, tot overlopend toe als mijn hoofd was.
Vrede en vreugde waren ver te zoeken; ik voelde me regelmatig als een golf die door de stormachtige wind flink heen en weer en op en neer bewogen werd.
En de uit alles voortkomende vermoeidheid en pijn waren daarbij zeker niet van goede invloed.

Inmiddels is het iets rustiger, zowel in wat op ons afkomt als in mijn hoofd, maar ik ben er nog lang niet, en het schrijven van dit stukje gaat dan ook nog niet bepaald vanzelf.
Toch zet ik mezelf er deze week weer toe, wetende dat het goed is; ervarende dat dit voor mij wel eens de manier kan zijn om weer terug in een gewoon dagelijks ritme te komen te midden van alle veranderingen.
Het schrijven, hoe moeizaam het ook gaat, brengt me op de plek waar mijn kracht ligt, namelijk dicht bij de Heer, en daar ervaar ik hoe Hij niet loslaat wat Hem toebehoort.
Hij leidt, ook door het tranendal heen, terug naar de plaats van rust en vrede, van aanvaarding en overgave, van geloof en vertrouwen.
En van daaruit zal ik ongetwijfeld met Hem een nieuwe weg vinden in alle veranderingen die er nu zijn. 

Nee, het gaat niet vanzelf; het vraagt vaak keuzes.
Ik heb de afgelopen maanden opnieuw ervaren dat er periodes in ons leven kunnen zijn waar we niets kunnen doen aan wat op ons af komt, ons soms zelfs overspoelt, maar laat ik toe dat het mij overspoeld of overwoekert, of zeg ik tot hiertoe en niet verder.
Ik ervaar het dan ook als heel bijzonder dat ik met alles dat is gebeurd, was blijven steken bij dit hoofdstukje.

‘Vaak gaat het in ons leven met de Heer

niet om begrijpen maar om vertrouwen.’

Geloof alleen …
Jaïrus kwam bij Jezus om hulp te vragen voor zijn ernstig zieke dochtertje en Jezus ging met hem mee.
Maar onderweg …
Drukte.
Tegenwerking.
En dan die vrouw er nog tussendoor …
‘Wie heeft Mij aangeraakt?’
Wat een vraag, Heer, loop toch door; mijn dochtertje …
En dan: ‘Uw dochtertje is dood. Val Hem maar niet meer lastig, het hoeft niet meer; het is te laat.’

‘En zodra Jezus het woord gehoord had dat er gesproken werd, zei Hij tegen het hoofd van de synagoge: Wees niet bevreesd, geloof alleen.’
Wat kwam dit Woord bij mij binnen.
Het was ineens alsof de Heer mij voorhield: Rita, je gedachten en gevoelens zeggen van alles over de situatie waar je je nu in bevindt, maar Ik zeg je: Vrees niet, geloof alleen!

Jezus weet wat wij niet weten.
Jezus ziet wat wij niet zien.
Jezus houdt te midden van drukte en chaos, te midden van dingen die wij zien als belemmeringen, Zijn doel voor ogen: de glorie van Zijn vader.
Nee, Hij vergeet Jaïrus niet; Hij verliest geen moment zijn nood uit het oog, ook al lijkt dat er misschien wel even op.
Maar de dingen die wij vaak zien als belemmeringen, zijn trainingen voor ons geloof om de glorie van God te vergroten.
En laten we bij dit alles nooit vergeten dat de Heer Jezus Zich nooit, door niets, ooit van de wijs heeft laten brengen.
Hij was, én Hij is, de vaste Rots waarop we kunnen staan en bouwen!
Ja, soms kan er zoveel gebeuren dat ons tijdelijk het zicht op Hem wordt ontnomen; dat de hemel van koper lijkt en dat muren ons aan alle kanten lijken in te sluiten, maar als we ons blijven uitstrekken naar Hem, komt altijd de dag dat Zijn Licht weer doorbreekt.

Inmiddels is het alweer even geleden dat ik met dit blogje begon, het heeft ook best een poosje stilgelegen, moeilijk en confronterend als ik dit hoofdstukje vond.
De tijd was vol ups en downs, en ik vond ik het moeilijk om met deze vragen geconfronteerd te worden, en ik kon ze gewoon niet met ‘Ja’ beantwoorden, onstandvastig en heen en weer geslingerd ik me vaak voelde.
Uiteindelijk zijn het de vervolgwoorden van Murray die mij weer op weg helpen.

Bedenk en neem aan!
Murray wijst er in het Dagboek op dat geloof niet vanzelf komt, maar dat we in alle rust moeten bedenken hoe onmogelijk het is voor God om te liegen, en dat Hij klaarstaat met oneindige liefde om ons te zegenen.
Vervolgens zegt hij dit:
'Neem een tekst uit de Bijbel waarin Gods kracht en getrouwheid en liefde worden geopenbaard.
Eigen u de woorden toe en zeg: “Ja, Here, ik zal bidden in vast geloof in U en in Uw groten liefde.”'
Na deze woorden komt het citaat dat ik vorige week op dit blog* deelde, waarin hij ons wijst op het feit dat we geloof moeten hebben in alles wat God voor ons wil doen.

Het waren deze woorden van Murray die mij terugbrengen bij Psalm 18, één van mijn lievelingspsalmen.
Hier een paar verzen daaruit:

Vers 2-4
‘Ik heb U hartelijk lief, HEERE, mijn sterkte.
De HEERE is mijn rots en mijn burcht en mijn Bevrijder,
mijn God, mijn rots, tot Wie ik de toevlucht neem,
mijn schild en de hoorn van mijn heil, mijn veilige vesting.
Ik riep de HEERE aan, Die te prijzen is,
en werd verlost van mijn vijanden.’

Vers 17,18,20
‘Hij stak Zijn hand uit van omhoog, Hij greep mij,
Hij trok mij op uit grote wateren.
Hij redde mij van mijn sterke vijand
en van wie mij haatten, omdat zij machtiger waren dan ik.
Hij leidde mij uit in de ruimte, Hij redde mij,
want Hij was mij genegen.’

Vers 29
‘Want Ú doet mijn lamp schijnen, HEERE;
mijn God doet mijn duisternis opklaren.’

Vers 30
‘Want met U ren ik door een legerbende,
met mijn God spring ik over een muur.’

Vers 33
‘Het is God Die mij met kracht omgordt;
Hij heeft mijn weg volkomen gemaakt.
Hij maakt mijn voeten als die van hinden
en doet mij op mijn hoogten staan.’

Vers 35
‘Hij oefent mijn handen voor de strijd
en leert mijn armen een bronzen boog spannen.’

Vers 40
‘Want U omgordde mij met kracht voor de strijd;
U deed hen die tegen mij opstonden, onder mij neerbukken.’

Voor mij klinkt er zoveel liefde van God in door, omdat het mij terugbrengt bij de keren dat Hij al deze dingen voor mij deed, en niet één keer, of twee keer, maar steeds opnieuw, al de jaren dat ik met Hem wandel wanneer dit nodig was.
Het toont mij dat Hij een God van trouw is, onveranderlijk, en eeuwig Dezelfde.
Getuigt dat niet van oneindige liefde?
Ik kan deze woorden dan ook niet lezen zonder dat er binnenin mij iets gebeurt.

‘Hij geeft de vermoeide kracht en Hij vermeerdert de sterkte van wie geen krachten heeft.’ (Jes. 40:29)

Geloof!

Geloof, Mijn kind,
geloof en vertrouw Mij
dwars door alles heen.

Geloof, ook als het donker is
en er geen lichtstraal doordringt
in de situatie waarin je je bevindt.

Geloof, ook als je zo wordt belaagd
dat je nauwelijks uitkomst ziet;
het lijkt of de storm het wint.

Geloof, ook als het langer duurt
en je het gevoel hebt te komen
aan het einde van je krachten.

Geloof, ook als je onderuit gaat
en je niet meer weet hoe op te staan;
er niets anders rest dan wachten.

Geloof, mijn kind,
geloof en vertrouw Mij
Ik help door alles heen.

Geloof, want Ik zal het licht ontsteken
in de duisternis waarin je je nu bevindt,
en je nieuwe hoop, moed en kracht geven.

Geloof, want Ik trek je uit de woeste golven,
die je het zicht op Mij soms zo ontnemen;
Ik heb overwonnen en geef nieuw leven.

Geloof, al duurt het nog zo lang;
Ik vergeet je niet, Ik ben altijd dicht bij je
en onder je zijn Mijn eeuwige Vaderarmen.

Geloof, ook als je valt; vergeet niet
dat Ik er ben om je op te vangen
en te omringen met Mijn erbarmen.

Geloof, Mijn kind,
geloof en vertrouw Mij
dwars door alles heen.

Ik bid dat de Heere ons allen zegent met een sterk geloof en een rotsvast vertrouwen in Zijn liefde en kracht, of daar brengt waar het (opnieuw) gevonden kan worden.

Shalom
en een liefdevolle Groet,

Rita

Lees ook:
👉 'Blindelings Vertrouwen'

en:

👉 'Vertrouwen voor angstige dagen'

Week 18 - Geloof ...

'Het is fout het woord 'Geloof' te beperken tot
de vergeving van zonden en onze aanneming als kinderen Gods.
Geloof betekent veel meer.
We moeten geloof hebben in alles wat God voor ons wil doen.' 

Andrew Murray 

'In Hem hebben wij de verlossing, door Zijn bloed,
namelijk de vergeving van de zonden.'

Ef. 1:7

'Want u bent allen kinderen van God door het geloof in Christus Jezus.'
Gal. 3:26

En uit Zijn volheid hebben wij allen ontvangen, '
en wel genade op genade.'
Joh. 1:7

~ ~ * ~ ~

‘Strijd de goede strijd van het geloof.

Grijp naar het eeuwige leven, waartoe u ook geroepen bent 

en de goede belijdenis afgelegd hebt voor vele getuigen.’

1 Tim. 6:12

‘Ik vertrouw erop dat Hij Die in u een goed werk begonnen is, 

dat voltooien zal tot op de dag van Jezus Christus.’

Fil. 1:6

Week 17 - Zorgvuldig zorgdragen ... De eerste Liefde ... (2)

Als ik deze week nog even verder nadenk over het hoofdstukje ‘De eerste Liefde’ en nogmaals het één en ander nalees in de verklaringen van Matthew Henry is er één zin die eruit springt.
Het is de zin die volgt op het stukje over de ‘eerste genegenheid van mensen voor Christus, die doorgaans warm en levendig is’. 

‘Deze levendige genegenheid zal zinken en bekoelen,

indien er geen grote zorg gedragen wordt

en niet veel ijver aangewend wordt

om haar in voortdurende oefening te houden.’

Matthew Henri

‘Bedenk dan van welke hoogte u bent gevallen en bekeer u en doe de eerste werken. Maar zo niet, dan kom Ik spoedig bij u en zal uw kandelaar van zijn plaats wegnemen, als u zich niet bekeert.’
Openb. 2:5

Liefde die niet onderhouden wordt, waar geen zorg voor wordt gedragen, zal langzaam maar zeker verkillen.
Het zal langzaam uitdoven, zoals de vlam van een olielamp waar geen nieuwe olie aan wordt toegevoegd.
Het brengt mij (opnieuw) bij de woorden van Andrew Murray:

‘Ik bid u,

schrijf dit op een blad papier

en herinner u dit voortdurend:

– De Liefde voor Jezus moet ALLES zijn –

in de Binnenkamer,

in al mijn werk,

in mijn dagelijks leven.’

Gebed … 

Laat Uw Geest het vuur in mij brandende houden,
terwijl ik iedere dag Uw aangezicht zoek.
Onderwijs mij, en open mijn ogen voor Uw leiding,
steeds opnieuw, als ik lees in Uw Boek.

Laat in mijn leven toch nimmer de Liefde bekoelen,
noch ook maar in enige mate zinken.
Help mij, Geest van God, in ijver en in toewijding,
zonder in bijkomstigheden te verdrinken.

Beziel mij, Geest van God, met Liefde vol vuur;
met inzet, aandacht en gedrevenheid.
Laat mij zorgvuldig zorgdragen voor dat wat U
mij gaf in Uw grote barmhartigheid.

Mag de Heere ons zegenen met een vurig hart voor Hem in alles wat wij doen.

  >>  Herstel mijn eerste Liefde - Reni en Elisa Krijgsman

Blessings & Shalom,
en een liefdevolle groet,
Rita

Week 16 - De eerste Liefde ... Neem de tijd ... (47)

De laatste paar blogjes komen uit het laatste hoofdstuk van het Dagboek ‘Gods beste Geheimen’ van Andrew Murray, waar ik de afgelopen paar jaar mee bezig ben geweest.
Toch sluit ik het nog niet af, want er zijn een aantal hoofdstukjes, waarbij ik ‘Neem de tijd-stukjes heb geschreven, die zijn blijven liggen, omdat er soms in één week te veel mooie dingen waren om over na te denken en die mij nodigden tot schrijven.
Dus keer ik de komende tijd terug in het Dagboek naar dat wat is blijven liggen.

In de week die achter mij ligt, werd ik stilgezet bij ‘De eerste Liefde’, of om precies te zijn, bij het verzaken ervan.
Enerzijds voelde dit een beetje raar zo net na Pasen, en toch, met alles wat ik er deze week over lees, word ik ertoe gedrongen om er diep over na te denken.
Ik lees en herlees wat Murray erover schrijft; en sla ook de Matthew Henry-Verklaring erop na.
Er is heel veel om over na te denken, als ook heel veel om bij stil te staan en over te bidden.

‘Maar Ik heb tegen u, dat gij uw eerste Liefde verzaakt hebt.’
NBG

‘Maar Ik heb tegen u dat u uw eerste liefde hebt verlaten.'
HSV

Openb. 2:4

Tedere Vurige Brandende Liefde 
In het laatste hoofdstukje van het Dagboek schrijft Murray het volgende; het is het laatste stukje van een zin: ‘waar het vuur van de liefde tot Christus brandt, is er een onuitblusbaar verlangen om te bidden en werken voor anderen.’ 
In het hoofdstukje waar ik vervolgens terecht kom met het oppakken van wat is blijven liggen, vind ik de volgende woorden: ‘…, doch dat waaraan de Heer de meeste waarde aan hecht ontbreekt, de tedere, vurige liefde voor Hemzelf’. 
Als ook deze woorden: ‘de tedere liefde voor de Here Jezus in de binnenkamer is er niet’. 

Matthew Henry spreekt over dat ‘niet het voorwerp van de liefde is verzaakt en verlaten', maar dat ‘de brandende liefde voor Christus is verminderd’. 
De eerste genegenheid van mensen voor Christus, die doorgaans warm en levendig is.

Als ik doorlees wat Henry er allemaal over schrijft, dan treft het mij behoorlijk hoe indringend de woorden in Openbaring 2:4,5 eigenlijk zijn.
‘Maar Ik heb tegen u, dat gij uw eerste Liefde verzaakt hebt.
Gedenk dan, van welke hoogte gij gevallen zijt en bekeer u en doe (weder) uw eerste werken. Maar zo niet, dan kom Ik tot u en Ik zal uw kandelaar van zijn plaats wegnemen, indien gij u niet bekeert.’ 
Bedenk en Bekeer, en doe opnieuw …!!!
Zo niet, dan …!!!

Hoe vaak lijkt het vandaag de dag niet alsof Geloof in God, in de Here Jezus, iets ‘gewoon’ is; alsof het niet uitmaakt hoe of wat je wel of niet doet; alsof dingen niet echt consequenties zullen hebben, want God is immers Liefde.
‘Je moet dingen niet te letterlijk nemen’. 
‘Dat was voor toen’.
…

Maar is de Heere hier niet heel duidelijk?
‘Maar Ik heb tegen u, dat gij uw eerste Liefde verzaakt hebt.’ 
Oftewel: Ik verlang naar jouw Liefde voor mij; jouw tedere, vurige, brandende liefde. 
De Liefde waarmee je Mij liefhad, toen je Me net leerde kennen.

Is mijn hart nog brandende in mij;
brandende, en vol vuur en passie
voor Jezus, mijn Verlosser, mijn Heer?

Is mijn hart nog vol warme genegenheid,
levendig, zoals toen ik Hem net kende,
en alleen wilde leven tot Zijn glorie en eer? 

Is mijn hart nog vol Liefde en vuur
of heb ik mijn liefde voor Hem verzaakt
zonder dat ik het mij eigenlijk realiseer?

Is mijn hart nog …? 

Ik buig mijn hoofd en word stil.
Toon mij, laat mij zien of, -waar ik
mijn liefde voor U verzaakt heb, Heer.

‘Christus kwam uit de hemel om ons lief te hebben met de Liefde

waarmede de vader van Hem hield.

Hij leed en stierf om onze harten voor deze Liefde te winnen.

Zijn Liefde kan met niets minder verzadigd worden

dan met een diepe persoonlijke liefde van onze kant.

De Liefde voor Jezus moet alles zijn

–  in de binnenkamer,

in al mijn werk,

in mijn dagelijks leven.'

Andrew Murray

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om elke dag
dicht bij Jezus te zijn.
Neem de tijd, en verzaak
je liefde voor Hem niet.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd voor dit
persoonlijk samenzijn.
Neem de tijd en stel dit
boven alles wat je hebt te doen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, want je liefde
voor Jezus moet alles zijn.
Neem de tijd, zodat Zijn Liefde
verzadigd wordt met die van jou.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

Gods rijke zegen voor de komende week.
Laten we boven alles elke dag tijd nemen om bij Hem, -Die Zijn leven voor ons heeft gegeven, te zijn.

Shalom,
Rita


👉 OnlineBijbelverklaring - Matthew Henry
(over Openbaring 2 - met het oog op het stukje van vandaag even naar beneden scrollen, naar vers 4,5)

Week 15 - De Heer is Waarlijk Opgestaan!

Om-over-na-te-denken ...

DE HEER IS WAARLIJK OPGESTAAN!
HALLELUJA!

♡

‘Ik roep u er dan toe op, broeders, 

door de ontfermingen van God, 

om uw lichamen aan God te wijden als een levend offer, 

heilig en voor God welbehaaglijk: 

dat is uw redelijke godsdienst.

En word niet aan deze wereld gelijkvormig, 

maar word veranderd 

door de vernieuwing van uw gezindheid 

om te kunnen onderscheiden 

wat de goede, welbehaaglijke en volmaakte wil van God is.’

Romeinen 12:1,2

Liefde Gaf Alles!

  †

‘Het was niet alleen aan het kruis dat Christus Zijn leven voor ons gaf:
dat was de VOLTOOIING van een leven dat van het begin af aan
overgegeven was aan de dienst en de genezing van de mens.’

Andrew Murray

‘De Geest van de Heere is op Mij, omdat Hij Mij gezalfd heeft;
Hij heeft Mij gezonden om aan armen het Evangelie te verkondigen,
om te genezen wie gebroken van hart zijn,
om aan gevangenen vrijlating te prediken
en aan blinden het gezichtsvermogen,
om verslagenen weg te zenden in vrijheid,
om het jaar van het welbehagen van de Heere te prediken.
…
Hij begon tegen hen te zeggen:
Heden is deze Schrift in uw oren in vervulling gegaan.’

Lukas 4:18,19,21

‘Jezus riep nogmaals met luide stem en gaf de geest.
En zie, het voorhangsel van de tempel scheurde in tweeën,
van boven tot beneden;
de aarde beefde en de rotsen scheurden;
ook werden de graven geopend en veel lichamen van heiligen
die ontslapen waren, werden opgewekt;
en na Zijn opwekking gingen zij uit de graven,
kwamen in de heilige stad en zijn aan velen verschenen.’

Mattheüs 27:50-53

~ ~ ~ Het kruis was de Voltooiing ~ ~ ~

Het is Volbracht!
LIEFDE GAF ALLES!

Er is niets meer dat Hij nog had kunnen doen.
Er was niets meer dat Hij nog had kunnen geven.

Het is Volbracht!
‘Ik heb U verheerlijkt op de aarde.
Ik heb het werk volbracht dat U Mij gegeven hebt om te doen.'
Johannes 17:4

Het is Volbracht!
LIEFDE GAF ALLES!

God Die mens werd,
om te redden
de mens verloren in schuld.

God Die mens werd;
van de stal tot het kruis
is Zijn Woord vervuld.

Zie De MENS
Die alles gaf,
in bloed gehuld.

LIEFDE GAF ALLES!

Voor jou en mij.
Zijn Naam is
JEZUS.
Hij alleen
maakt waarlijk vrij!

Liefde vraagt alles,
omdat LIEFDE ALLES gaf!

 †

Week 14 - Liefde vraagt Alles!

‘Hieraan leerden wij de liefde kennen, dat Hij voor ons Zijn leven heeft gegeven. Ook wij moeten voor de broeders het leven geven.’
HSV

‘Hieraan hebben wij de liefde leren kennen, dat Hij Zijn leven voor ons heeft ingezet; ook wij behoren dan voor onze broeders ons leven in te zetten.’
NBG

‘Hieraan hebben wij de liefde leren kennen, dat hij voor ons lijf-en-ziel heeft ingezet; ook wíj moeten voor onze broeders-en-zusters lijf-en-ziel inzetten; …’
NB

1 Johannes 3:16

Liefde vraagt alles …
Ons leven geven.
Ons leven inzetten.
Lijf-en-ziel inzetten.

‘en wandel in de liefde, zoals ook Christus ons liefgehad heeft en Zichzelf voor ons heeft overgegeven als een offergave en slachtoffer, tot een aangename geur voor God.’
HSV

‘en wandelt in liefde, zoals ook de Gezalfde u heeft liefgehad en zichzelf voor u heeft prijsgegeven als opgangsgave en offerande, voor God tot welriekende reuk.’
NB

Efeze 5:2

Liefde vraagt alles …
Liefhebben als Christus.
Wandelen, leven in deze liefde.
Een aangename geur zijn voor God.
Liefhebbend, zoals Hij ons heeft liefgehad.

‘Niemand heeft een grotere liefde dan deze, namelijk dat iemand zijn leven geeft voor zijn vrienden.’
HSV

‘Grotere liefde dan deze heeft niemand: dat iemand zijn lijf-en-ziel inzet voor zijn vrienden.’
NB

Joh. 15:13

Liefde vraagt alles …

‘De Liefde van Christus zal u dringen,

en zal voorzien in alle kracht en sterkte die u nodig heeft.’

Andrew Murray

Geef mij meer Liefde, Heer!
Ontsteek opnieuw het vuur in mijn hart.

Geef mij meer Liefde, Heer!
Laat het oplaaien te midden van alle smart.

Geef mij meer Liefde, Heer!
Vul toch mijn tekorten aan.

Geef mij meer Liefde, Heer!
Opdat ik in Uw voetspoor kan gaan.

Geef mij meer Liefde, Heer,
ja, geef mij meer en meer.
Niet tot eigen verdienste,
maar tot Uw glorie en eer.

Geef mij meer Liefde, Heer!
Ja, geef mij meer en meer!

    >> Michael W. Smith feat Tauren Wells - More Love, more Power … 

Mag de Heere de ruimte krijgen om ons hart zacht en ontvankelijk te maken voor Zijn liefde in ons en om die uit te delen op de plaats waar we zijn; in het bijzonder naar onze broeders en zusters in de Heer!
Opdat de wereld zal zien Wie wij toebehoren!
Geef ons meer Liefde, Heer!
Ja, zegen ons allen, Heer, met meer Liefde.
In Jezus' Naam.

- Amen -

Een liefdevolle groet,
Rita

Week 13 - De Wil ... (3c) Opdracht en Bemoediging ...

‘Vele christenen maken geen vorderingen in hun gebedsleven

omdat ze niet de moed hebben om …’

Andrew Murray

Deze woorden zijn een deel van het citaat dat ik in het blogje van vorige week gebruikte.
Terugkijkend denk ik dat ik geen enkele keer zolang met een onderwerp bezig ben geweest als deze keer; uiteraard ook deels door de situatie bij mij thuis, maar zeker ook omdat mijn gedachten zoveel kanten opgingen met het nadenken erover.
En zo vandaag nog één blogje rond ‘De Wil …’, omdat deze woorden mij zo troffen, en omdat ik geloof dat de Heer wil dat ik Zijn aanwezigheid in alles tot bemoediging benadruk.

Omdat ze niet de moed hebben …
Ook deze woorden in het hoofdstukje troffen mij en haakten zich in mij vast.
Geen moed hebben om bepaalde keuzes te maken.
Geen moed hebben, omdat we misschien huiverig zijn voor de consequenties.
Geen moed hebben, misschien omdat we te moe zijn door alles wat we al hebben meegemaakt, of meemaken.

Geen moed hebben …
Of hebben we misschien geen fut, of energie, of zin om zo’n commitment aan te gaan?
Vinden we het wel best zoals het is?
Gaat ons dat net teveel kosten in onze ogen?

Omdat ze niet de moed hebben …

In datzelfde hoofdstuk als waar de tekst komt die Murray heeft gebruikt in het hoofdstukje over de wil, staat ook de volgende tekst:
‘U dan, wees sterk en verlies de moed niet, want er is loon overeenkomstig uw werk.’
Wéés sterk en verlies de moed níet.
Andere vertalingen -NBG, SV, NB (De HSV geeft dit er wel als een aantekening bij) - gebruiken de woorden: ‘laat-of laten, uw handen niet verslappen’.
Al deze woorden komen we ook op andere plaatsen in de Bijbel tegen.
Op meerdere plaatsen worden mensen aangemoedigd om sterk te zijn en moedig, vastberaden; om niet te vrezen, zich geen schrik aan te laten jagen; om ‘de knikkende knieën te strekken en de slappe handen te heffen’. 

Bijvoorbeeld Jozua, zowel door Mozes als door de Heer Zelf:
‘En Mozes riep Jozua en zei tegen hem: Wees sterk en moedig, want ú zult …
De HEERE nu is het Die voor u uit gaat. Hij zal met u zijn. Hij zal u niet loslaten en u niet verlaten. Wees niet bevreesd en wees niet ontsteld.’
Deut. 31:7,8

‘Het gebeurde na de dood van Mozes, de dienaar van de HEERE, dat de HEERE tegen Jozua, … zei:
‘Zoals Ik met Mozes geweest ben, zal Ik met u zijn. Ik zal u niet loslaten en u niet verlaten.’
‘Wees sterk en moedig, want ú zult …’
‘Alleen, wees sterk en zeer moedig, door …’
‘Heb Ik het u niet geboden? Wees sterk en moedig, schrik niet en wees niet ontsteld, want de HEERE, uw God, is met u, overal waar u heen gaat.’
Jozua 1:1,5,6,7,9

En Salomo, door zijn vader David.
‘Wees sterk en moedig, wees niet bevreesd en wees niet ontsteld!’
…
Nu dan, richt uw hart en uw ziel erop om de HEERE, uw God, te zoeken. Sta op en …’
1 Kron.22:13b,19a 

‘Wees sterk en moedig, en doe het; wees niet bevreesd en wees niet ontsteld, want de HEERE God, mijn God, zal met je zijn. Hij zal je niet loslaten en Hij zal je niet verlaten, totdat …’
1 Kron.28:20

Dat deze woorden ook voor ons zijn, blijkt wel uit de woorden van Paulus in 1 Kor. 16:13 waar hij zegt: ‘Wees waakzaam, sta vast in het geloof, wees manmoedig, wees sterk.’
En in Hebreeën 12:12 – ‘Hef daarom de slappe handen op en strek de knikkende knieën, …’
Het mag duidelijk zijn dat de Heer ons door en door kent, Hij weet dat wij mensen vroeg of laat ontmoedigd raken, moedeloos worden, bang, soms ook willen opgeven, of zelfs opgeven.
Hij weet hoe er aan ons wordt getrokken, hoe we worden belaagd, maar ook hoe zwak wij van nature zijn.
De Heer weet, dat we Zijn aansporingen en aanmoedigingen nodig hebben om voort te gaan op onze weg met Hem, want Hij weet dat het soms heel moeilijk kan zijn.

In gedachten zie ik juichende menigten aan de zijlijn van een voetbalveld, langs de kant van de weg …, op tribunes …
In gedachten komt het beeld van een wankelende atlete, die door de aansporingen van juichende mensen het toch lukt om die begeerde eindstreep te halen.
De mensen willen dat het haar lukt en moedigen haar aan: ‘Toe dan, nog een paar meter, hou vol, je kunt het!’
Is dit in wezen niet wat de Heer doet met Zijn woorden?
‘Kom op, Mijn Kind, je kunt het! Wees sterk, wees moedig, houd vol!
Zie op Mij, zie op wat je wacht bij Mij, zie de prijs!
Ik weet dat je moe bent, en bijna niet meer kunt, maar richt je hart op Mij; kom overeind en ga er voor!’

Gods aansporingen en aanmoedigingen zijn echter nooit zonder Zijn bemoedigingen.
Heb je het al gelezen tussen de dikgedrukte aansporingen door?

‘De HEERE nu is het Die voor u uit gaat. Hij zal met u zijn. Hij zal u niet loslaten en u niet verlaten.’

‘Zoals Ik met Mozes geweest ben, zal Ik met u zijn. Ik zal u niet loslaten en u niet verlaten.’

‘… want de HEERE, uw God, is met u, overal waar u heen gaat.’ 

‘… want de HEERE God, mijn God, zal met je zijn. Hij zal je niet loslaten en Hij zal je niet verlaten, totdat …’

En in Hebreeën 13:5 - ‘…,  want Hij heeft Zelf gezegd: Ik zal u beslist niet loslaten en Ik zal u beslist niet verlaten.’

Dat zijn de woorden die altijd verbonden zijn aan Zijn aansporingen: ‘Ik ben bij je; Ik ga met je mee; Ik hou je vast; Ik laat je niet alleen, van het begin tot het einde en voorbij het einde, ben Ik bij je.’
Waar een atleet zijn weg alleen moet gaan, het alleen moet doen in de wedstrijd, zullen wij nóóit
alleen onze weg hoeven te gaan.
Als Kind van Hem is Hij altijd bij ons, en gaat Hij overal met ons mee!
Ja, meer nog ‘Zijn eeuwige armen zijn onder ons!’ (Deut. 33:27)
Hij is voor ons, achter ons, naast ons, en ín ons! (Ps. 139; Ef. 3:17)
Zijn kracht is onze kracht, want Hij Die in ons is, is meer dan hij die in de wereld is; ja, in Hem zijn we meer dan overwinnaars! (Ef. 1:19,20; 1 Joh. 4:4; Rom. 8:37)

Het brengt mij bij Hebreeën 13:6.
‘Daarom zeggen wij met goede moed: Heere is voor mij een Helper en ik zal niet vrezen. Wat zal een mens mij doen?’

Met goede moed zeggen: ‘De Heere is voor mij een Helper!’
Misschien ben je te moe, misschien ben je moedeloos, en heb geen kracht en energie meer, sta je op het punt van opgeven.
Dan moedig ik je aan: Geef niet op! Laat de woorden ‘De Heere is mij een Helper’ binnenkomen.
Herhaal ze voor jezelf, in jezelf, keer op keer, en je zult merken dat er een moment komt dat je het misschien zelfs hardop gaat uitspreken; dat je merkt dat je rug rechter wordt, en zachte vrede en vreugde je hart binnenkomt en je kracht wordt vernieuwt.

‘maar wie de HEERE verwachten, zullen hun kracht vernieuwen, …’  (Jesaja 40:31)
‘Het is God Die mij met kracht omgordt; …’ (Psalm 18:33)
‘Want U omgordde mij met kracht voor de strijd; …’ (Psalm 18:40)
(eigenlijk zou ik je willen aanmoedigen om heel Psalm 18 hardop te lezen, zo’n geweldig bemoedigende Psalm, gaat zoveel kracht vanuit)

Omdat ze niet de moed hebben om …

De Heer gaat voor ons uit.
De Heer gaat met ons mee.
De Heer is voor ons, achter ons, naast ons, onder ons, in ons.
De Heer is onze Toevlucht, onze Rots, onze Helper in elke nood!

Daarom zeg ik vol goede moed: De Heere is mij een Helper; ik zal niet vrezen!

Daarom zeg ik vol goede moed:

Heere, U bent mijn Helper,
mijn toevlucht in elke nood.
U bent het Die mij ter zijde staat;
och Heere, wat bent U groot!

U bent mijn schuilplaats, Heer,
Degene die mij troost en bevrijdt.
U bent het Die mij altijd hoort;
hoe groot is toch Uw goedertierenheid!

U bent mijn heil, mijn rots,
de Gever van moed en kracht.
U bent het Die mij sterkte geeft;
och Heere, van U alleen is alle macht!

U bent het Die het licht ontsteekt,
Degene Die nieuwe ruimte geeft.
Niets is voor U moeilijk of onmogelijk;
U bent het Die alles vast in handen heeft!

Ik loof en prijs Uw heilige Naam;
ja, ik dank U voor Uw barmhartigheid.
Uw Naam, Uw eer, is alles dat telt,
geprezen bent U, God in alle eeuwigheid.

Naar: >> Psalm 18

Ik bid, dat de Heere krachten vernieuwt, ja, een ieder die het nodig heeft met kracht omgordt; dat Hij het Licht ontsteekt voor wie in het donker gaat.

Gods rijke zegen voor de komende week,
en een liefdevolle Groet,
Rita

Week 12 - De wil ... (3b) Vastbesloten en vastberaden!

 Na wat ‘omwegen’ dan nu naar het Dagboek.

‘Geheel Juda verheugde zich, want met geheel hun wil hadden zij de Here gezocht en Hij had Zich door hen laten vinden’ 
2 Kron.15:15

Het hoofdstukje in het Dagboek over de wil is eigenlijk helemaal niet zo groot, maar er staan heel wat woorden in die te maken hebben met onze wil.
Ik had ze er voor mijzelf eens uitgepikt en op een rijtje gezet; gewoon om dat eens te bekijken en tot me door te laten dringen.
Onze wil is zo in alles van het leven aanwezig en bij betrokken, dat we ons er misschien niet eens meer van bewust zijn hoeveel.
En dus zet ik al deze woorden ook hier even op een rijtje.
- hij (de wil) regeert
- niet besluiten
- met vaste wil luisteren
- geen moed
- grote vastberadenheid
- zal ik alles doen wat …
- ik zal tijd maken voor …
- ik zal niet toegeven aan …
- ik zal tot God roepen met …
- onder ogen zien en besluiten
- of …, of …
- heb ik besloten om …
- ik kan …
- ik zal …
- doorgaan
- ernst maken met
- niet snel tevreden zijn
- zonder voorbehoud geven
- met alle kracht

Wie of wat bepaalt onze wil, waar we voor kiezen, wat we doen?
Waar laten we ons door leiden?
Wat we zelf maar willen, wat goed voelt, wat we denken dat goed is, of kijken en luisteren we ook naar Hem, naar wat Zijn wil is, wat zegt Zijn Woord ons zegt?
Nee, het betekent niet dat we dan altijd maar de juiste keuzes maken, maar als we samen met Hem onze keuzes maken, zal Hij ons zeker, zij het dan soms met een omweg, daar brengen waar we moeten zijn of komen.
En te midden van verkeerde keuzes of beslissingen, is daar altijd Zijn trouw en vergeving.
Zijn Liefde is voor eeuwig!
Waar het uiteindelijk altijd om gaat, is, of we onze eigen wil willen volgen en doen, of ernaar verlangen om die van Hem te doen.

De tekst die Murray boven aan het hoofdstukje heeft geplaatst, laat ons zien dat het gaat om onze gehele wil, dat het gaat om ‘met alles wat in ons is’.
Maar zoals Murray hem boven aan het hoofdstukje heeft geplaatst, is het slechts een, ja …, ik zou bijna zeggen, een ‘slap aftreksel’ van wat er werkelijk staat, want hij heeft niet de gehele tekst gebruikt.
Er staat namelijk dit:
‘Iedereen in Juda verheugde zich over de eed die ze hadden afgelegd. Ze hadden uit volle overtuiging gezworen en zochten met heel hun hart de HEER, en Hij liet zich door hen vinden en verschafte hun rust aan al hun grenzen.’ (NBG)
De dikgedrukte woorden had Murray weggelaten.
Ik snap wat hij wilde benadrukken, maar mijns inziens tonen de dikgedrukte woorden juist hoe zeer zij de Heer hadden gezocht, hoe ver hun zoektocht en keuze ging.

De voorgaande verzen laten ons zien, dat alle dingen die niet goed waren, weggedaan werden, en dat dat wat juist was, werd herstelt; en ze gingen daar heel ver in.
Iedereen werd ook bij elkaar geroepen, en er werd ter ere van de Heere geofferd, en iedereen beloofde ‘met hart en ziel’ dat zij de Heere zouden zoeken; ja, ze gingen, staat er in de HSV en SV, zelfs een verbond met de Heere hierover aan, en iedereen die zich daar niet aan zou houden, moest gedood worden.
'Ze beloofden plechtig dat ze zich met hart en ziel zouden richten naar de HEER, de God van hun voorouders, en dat iedereen die zich daar niet aan hield, jong of oud, man of vrouw, zou worden gedood. Met luide stem zwoeren ze trouw aan de HEER. Daarbij juichten ze en lieten ze de trompetten en ramshoorns schallen.’ (1 Kron. 15:12-14)
Geen halfbakken belofte, maar een belofte gedaan met hun gehele overtuiging, met alles wat in hen was, met een vastbesloten, vastberaden wil!
Het is alsof ik iedereen rechtop zie gaan staan, nergens meer een gebogen houding of slap afhangende schouders, maar fier rechtop staande mensen, met het hoofd omhoog gericht en een vastbesloten en vastberaden gezicht.
Misschien zelfs wel vuisten in de lucht en luide stemmen die de belofte aan de Heere laten klinken.

Hoewel wat Murray in het Dagboek zegt gaat over het gebedsleven, denk ik dat we het ook door kunnen trekken naar de vele andere terreinen van ons leven.
Hij zegt het volgende:
‘Vele christenen maken geen vorderingen in hun gebedsleven omdat ze niet de moed hebben om met grote vastberadenheid te zeggen: ‘Door Gods hulp zal ik alles doen wat Gods Woord en mijn eigen geweten mij bieden. Ik zal tijd maken voor gebed en stille gemeenschap met Hem.’’
Omdat ze niet de moed hebben …
Met grote vastberadenheid …
Ik zal alles doen wat …
Ik zal tijd maken voor …
Oftewel: als we niet bereid zijn om vastberaden en vastbesloten keuzes te maken, zullen we niet veel verder komen.
En dat geldt denk ik voor alle terreinen in ons leven, of het nu geestelijk is of wat anders.

Ergens pal voor staan.
Alles voor over hebben.
Er met 100 % voor gaan.
Commitment - Toewijding.
Je ergens aan verbinden met hart en ziel.

Ja, net zoals in ons gebedsleven er afleidingen komen in de vorm van allerlei gedachten die juist dan boven komen, zo krijgen we ook in ons gewone dagelijks leven te maken met allerlei zaken die ons bij Hem vandaan kunnen trekken.
Aan ons is dan de keuze wat we er mee doen.
Geven we toe, of houden we vast aan de keuze of beslissing die we hebben genomen?
Of gaan we voor van allebei wat?

De twee woordjes die in dit Dagboek herhaaldelijk terugkomen en zich in mij hebben genesteld, zijn de woorden: een onverdeeld hart.
Of zoals Psalm 86:11 zegt: maak mijn hart één.
Met vallen en opstaan.
Niet snel tevreden zijn met.
Ik zál zoeken om te doen!
Met mijn gehele hart, met mijn gehele ziel, met mijn gehele verstand, en met al mijn kracht!

'God verlangt ernaar u te zegenen, maar is niet in staat dit te doen

zolang u niet bereid bent uzelf zonder voorbehoud te geven en,

met alle kracht van uw wil, Hem Zijn wil in u te laten uitwerken.’

Andrew Murray

Onze positie kalm onder ogen zien en besluiten, zoals Murray zegt.
- Ik heb besloten.
- Met een onverdeeld hart.
- En met grote vreugde, net als heel Juda.

De zegen die volgde, was, dat er in de jaren dat ze de Heere zo trouw volgden, geen oorlog was.
En ik denk dat dit ook de grootste zegen van de Heer is voor ons in deze tijd als we Hem volgen met heel ons hart, heel onze ziel, heel ons verstand en met al onze kracht: Vrede.
Vrede in ons hart; een vrede die alle verstand te boven gaat, omdat het hemelse Vrede is, de Vrede van onze Here Jezus Christus door Zijn volbrachte werk aan het kruis op Golgotha.
Shalom.

‘Vrede laat Ik u, Mijn vrede geef Ik u; niet zoals de wereld die geeft, geef Ik die u. Laat uw hart niet in beroering raken en niet bevreesd worden.’
Johannes 14:27

‘Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.’
Filippenzen 4:6,7

Om vastbesloten en vastberaden Hem te volgen, en Zijn wil te doen, is het nodig dat we een onverdeeld hart hebben, een hart dat één is met Hem, en Zijn vrede, innerlijke vrede en rust, zal de zegen zijn die daarop volgt, en het zal zijn tot een licht dat Hem laat zien.

Gebed …

Heer, maak mijn hart één met dat van U!
Laat het verlangen dat wat U verlangt,
laat het liefhebben dat wat U liefheeft,
laat het dat doen wat is naar Uw wil,
ja, dat het in alles tot Uw eer en glorie leeft.

Heer, maak mijn hart één met dat van U!
Dan zal Uw Vrede mijn deel zijn,
elke dag, en in elke omstandigheid;
dan worden Uw liefde en genade gezien;
ja, Uw Licht wordt door mij verspreid.

Mag de Heer ons zegenen met een onverdeeld hart;
mag Zijn Geest het één maken met dat van Hem.
Opdat we vastberaden en vastbesloten Zijn weg gaan;
Zijn wil zoekende, en luisterend naar Zijn stem.

Gods rijke zegen voor deze nieuwe week die voor ons ligt,
en een liefdevolle Groet,
Rita

Week 12 - De wil ... (3a) Persoonlijk

Deze week deel ik het blog even in tweeën; een Persoonlijk gedeelte, en eentje met mijn gedachten bij het Dagboek.
Vandaag het Persoonlijke blogje en morgen de andere.

Als we iets echt heel graag willen, dan gaan we er vaak voor.
De mate van ons verlangen is dus soms mede belangrijk of we bereiken, of voor elkaar krijgen, wat we willen.
Maar het leven laat ons wel zien dat we er met alleen verlangen niet komen.
Er zijn nog heel wat andere factoren die ook een rol spelen daarin, omstandigheden, financiën, ...; maar daarnaast zullen we er over het algemeen ook wat voor over moeten hebben, zal het ons wat kosten als het gaat om doorzettingsvermogen, volhouden, inzet, niet opgeven enz.
Kortom: Je komt niet op het erepodium door alleen maar iets te verlangen, daar komt wel wat meer bij kijken.
De wil moet er in de eerste plaats zijn; maar hoe graag we iets willen, verlangen, helpt ons wel op weg.
De vraag bij dit alles is: Wat zijn wij bereid om ervoor te doen; hoeveel mag het ons kosten?
En even teruggrijpend naar mijn vorige overdenking: Hoe standvastig is onze geest?

Getuigenis …
Mijn gedachten gaan dan, zelfs na zovele jaren, altijd terug naar toen ik nog jong was.
Ik was niet zo’n groot leerwonder; de citotoets liet zien dat de MAVO voor mij eigenlijk te hoog gegrepen was, en dus kregen mijn ouders het advies om mij naar de Huishoudschool te sturen.
Ik wilde echter de verpleging in, dat wilde ik al van heel kleins af aan, en dat zou niet lukken zonder dat papiertje.
Gelukkig mocht ik van mijn ouders toch naar de MAVO, en ja, ik heb het begeerde diploma gehaald, zelfs zonder te blijven zitten, maar wel met ‘bloed, zweet en tranen’.
Nee, er was geen klinkende cijferlijst, maar dat papiertje had ik.
Hoewel ik dat papiertje uiteindelijk niet nodig had (-want ik koos voor de ziekenverzorging i.p.v. de verpleegkundeopleiding), ben ik tot op de dag van vandaag dankbaar voor de les die ik eruit heb geleerd, namelijk het belang en de waarde van een standvastige geest.
Ik wilde dat papiertje, want dat dacht ik nodig te hebben, en dus had ik er alles voor over om dat te doen.
Waren daarin momenten dat ik het niet meer zag zitten?
Zeker!
Waren daarin momenten dat ik op wilde geven?
Misschien wel, want het ploeteren en de vele, vele tranen die op mijn bureaublad en in mijn boeken en schriften zijn gevallen, staan onuitwisbaar in mijn geheugen gegrift. 

Wat ook in mijn geheugen gegrift staat, en wat laat zien dat de Heer overal bij is en dwars door alles heen werkt, is het feit dat ik dacht dat het op de valreep nog bijna mis zou gaan, ziek als ik werd precies met het eindexamen.
Een fikse keelontsteking met heel hoge koorts belette mij om zelfs nog maar een boek in te kunnen kijken.
Het was van mijn bed naar school, examen doen en weer terug mijn bed in.
Ik had niet gedacht dat ik het zou halen zo zonder nog een boek in te kunnen kijken. 

In de aanloop naar de uitslag zat ik op een dag achter mijn bureautje; ik denk dat ik een beetje down was door alles en het vooruitzicht, want ik had een gedichtenbundel* van Nel Benschop gepakt en was die gaan doorbladeren en lezen.
Dit weet ik nog zo goed, omdat ik nooit vergeet wat ik op een gegeven moment (ongeveer) las en wat er vervolgens gebeurde.
Het laatste coupletje gaat namelijk zo:
‘En toen ik wachtte op de uitslag wist ik: -’t is niet goed -
Maar Jezus riep mij binnen – ‘k voelde de adem stokken:
Ik was geslaagd! Niet door mijn eigen blokken:
Hij maakte van de minnen kruisjes met Zijn rode bloed.’

Ik was geslaagd! Niet door mijn eigen blokken:
Hij maakte van de minnen kruisjes met Zijn rode bloed.
Het was op dat moment dat ik overduidelijk de woorden in mijn hoofd hoorde: ‘Je bent geslaagd!’

Ik weet nog hoe ik schrok.
Ik kende dit niet.
Ja, ik geloofde in de Heer, ik ken geen leven zonder de Heer, maar vanuit mijn (zwaardere) achtergrond, was dit iets waar je nooit wat over hoorde en waarvan ik dus ook nooit verwachtte dat dit zou kunnen gebeuren, dat de Heer zo duidelijk tegen mij zou spreken.
Ik durfde dus ook tegen niemand iets te zeggen, hoe zou ik ook; wie zou mij ooit geloven of zelfs maar begrijpen?

Geloofde ik het?
Ja, en nee.
Ik wilde zo graag, en diep, diep van binnen wist ik het ook echt zeker, ik voelde het, maar de twijfel was daarbij altijd dicht aanwezig: wat als …
Dit kon toch niet waar zijn; en toch …
Het was zo duidelijk geweest, bijna tastbaar.
Ik geloofde, maar tegelijk durfde ik het ook weer niet.
Ik had daarom met mijn moeder afgesproken dat ze me niet zou bellen op mijn vakantiewerkadres, ook niet als ik geslaagd was, want ik wilde daar niet zitten wachten op wel of geen telefoontje.
Toch belde ze: Rita, je bent geslaagd!
Tot op de dag van vandaag weet ik nog hoe vreselijk ik begon te huilen, waardoor iedereen dacht dat ik gezakt was.
Ach, hoe kon ook maar iemand weten dat deze tranen van dieper uit kwamen; dat ze kwamen omdat wat ik gehoord had, waar was.
Maar bovenal omdat ik me realiseerde dat de Heer werkelijk tot mij had gesproken, en het voor mij onmogelijke, mogelijk had gemaakt.

De wil …
De wil om iets voor elkaar te krijgen.
De wil om iets te doen, ongeacht wat je voelt.
De wil om door te gaan, niet alleen omdat het moet, maar omdat je vanuit iets diepers gedreven wordt.
De wil, door de standvastige geest voortgedreven, om zó te leven dat het Hem eert en recht doet.
De wil; leven als ziende het onzichtbare …
Echter ‘Het goede dat ik doen wil …’

Afgelopen week (Wk. 10), waar ik af en toe als ik tijd heb hier even mee bezig ben, is tegelijk een week waarin ik elke dag met deze dingen word geconfronteerd.
De ene dag gaat het heel goed, en dan ineens slaat het om, doordat mijn gedachten en gevoelens meegesleept worden in alle onzekerheden en zorgen.
Ja, ons leven staat al lange tijd aardig op z’n kop, maar sinds het afgelopen weekend toch wel even helemaal.
Na zaterdags bij de HAP gezeten te hebben met mijn man in de ene plaats, zaten we zondags op de spoedeisende hulp in een andere plaats, en als ik aan het einde van die lange dag thuis kom, ben ik alleen, omdat mijn man werd opgenomen in een zorgcentrum.
Ik weet, het is maar tijdelijk, om te herstellen en op krachten te komen, maar toch, zal hij ooit nog kunnen werken?
Ik zag hem de laatste maanden steeds verder achteruitgaan, maar ja, met een eigen winkel …

Mijn oog valt op wat ik al eerder had opgeschreven; - mijn schrijven is namelijk soms een van hier naar daar gaan voor ik ervaar dat ik daar ben waar ik moet zijn, maar ik bewaar alles wat ik eerder heb opgeschreven voor het geval ik het toch nodig heb, en pas aan het eind wis ik alles wat ik toch niet heb gebruikt.
En zo gebeurt het dat ineens de woorden ‘De HEERE nu is het Die voor u uit gaat. Hij zal met u zijn. Hij zal u niet loslaten en u niet verlaten’, in mijn zichtveld komen.
Ja, de Heer ging duidelijk met mij mee; ja, meer nog: Hij ging voor mij uit!
Hij was erbij, Hij heeft mij -ook nu weer- nooit verlaten!
De Bijbelteksten, één op zaterdagmorgen en één op zaterdagavond; bijna identiek en uit dezelfde Psalm.
Precies het juiste boekje pakken om even iets te lezen, waardoor een klein gedichtje in de inleiding mijn gebed wordt (ik heb het uit mijn hoofd geleerd) in deze hectische dagen.
‘Heer, geef mij een rustig hart
dat ondanks vele vragen
vertrouwend voortgaat aan Uw hand
ook in donk’re dagen.’*

God is goed!
Ja, God is goed, ook in deze donkere dagen!
Later die week voeg ik in gedachten ook het woord ‘standvastig’ toe aan het gebed; ‘Heer, geef mij een rustig en standvastig hart’.  (zie vorige blogje)

Maar dan is daar ineens die terugslag als ik door mijn gedachten meegezogen word naar allerlei doemscenario’s, die zouden kunnen gebeuren, en hoewel het gedichtgebed mij zeker wel wat rustiger maakt, krijg ik het neerslachtige gevoel niet van me afgeschud en ik stap die dag vroeg in bed.
Midden in de nacht word ik wakker, en in plaats van weer lekker in slaap vallen, is daar ineens een ander probleem dat zich in mijn hoofd probeert te nestelen.
Het is nog lang geen tijd om op te staan, en juist nu heb ik mijn slaap zo hard nodig, en dus besluit ik om eruit te gaan en een beker warme melk voor mezelf te maken en dat bewuste boekje er even bij te pakken om iets te lezen.
Als ik weer mijn bed in stap, voel ik me rustiger, maar het is slechts van korte duur, want … ja, daar zijn ze weer, die gedachten.
Maar dit keer weiger ik er in mee te gaan en dwing mijn gedachten naar het gedichtgebed en naar een paar dingen die ik net nog heb gelezen, terwijl ik me op mijn zij draai en me in mijn gedachten als het ware ‘dicht tegen de Here Jezus aan nestel’.
Ja, die gedachten blijven het proberen, maar ik wil niet, en herhaal keer op keer het gedichtgebed, terwijl ik Hem zeg dat ik aanvaard dat wat nu is, wetende dat Hij erbij is en ons helpen zal.
Het is kwart voor zeven als ik gewekt word door mijn wekker.

De wil …
Ik ervaar dat het goed is voor mezelf om deze dingen op te schrijven, maar ook om ze hier op dit blog te delen, en niet alleen voor mezelf te houden.
Is het niet voor wie het misschien lees en er iets aan heeft, dan wel voor mezelf, omdat ik weet dat de Heer, mij met regelmaat terugbrengt bij mijn eigen schrijfsel, als van: Weet je nog?!
Ja, het is goed om in herinnering te brengen, de wonderlijke, en mooie dingen die de Heer in ons leven heeft gedaan.

Met dat ik deze dingen schrijf, komt het woordje ‘Terugdenken’ in mijn gedachten.
‘Terugdenken’ is de titel van een gedichtje dat ik jaren geleden schreef bij een paar verzen uit Psalm 77 en gaat over het gedenken van dingen die de Heere in ons leven heeft gedaan.
We moeten zeker niet in het verleden blijven hangen, maar het is wel goed om af en toe onszelf in herinnering te brengen wat de Heere allemaal voor ons heeft gedaan.

'Ik zal de daden van de HEERE gedenken,
ja, ik zal denken aan Uw wonderen van oudsher.
Ik zal al Uw werken overdenken en over Uw daden spreken.
O God, Uw weg is in het heiligdom.
Wie is een God zo groot als God?
U bent de God Die wonderen doet,
U hebt Uw macht bekendgemaakt onder de volken.
U hebt Uw volk door Uw sterke arm verlost,
de nakomelingen van Jakob en van Jozef.’
Psalm 77:12-14

Heer,
vandaag zet U mij even stil door Uw woord,
dat mij oproept om terug te denken
aan hetgeen U voor mij hebt gedaan.

In gedachten ga ik terug in de tijd
en kijk naar de lange, moeilijke weg
die we reeds met elkaar zijn gegaan.

In die weg, Heer, was U steeds nabij,
geen moment liet U ons alleen;
U hebt ons steeds weer bijgestaan.

U was het, die tranen droogde,
hoop gaf en bemoedigde,
de Kracht om door te kunnen gaan.

U was het, die spaarde en bewaarde,
wonden en striemen genas,
zonden en ongerechtigheden hebt weggedaan.

U schonk bevrijding en genezing,
verloste; nooit was Uw hand te kort,
in alles bleef U altijd naast ons staan.

Groot was, en is Uw liefde en trouw,
wonderlijk waren, en zijn soms Uw wegen;
in alles zijn Uw ogen die ons immer gadeslaan.

Ik loof de Heer, want Hij is goed;
eeuwig duurt Zijn liefde en trouw.
Ik loof de Heer, de Allerhoogste God,
Hij is het op wie ik in vertrouwen bouw.

‘Loof de HEERE, want Hij is goed,

want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig.

Loof de God der goden,

want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig.

Loof de Heere der heren,

want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig.

Die grote wonderen doet, Hij alleen,

want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig.’

Psalm 136:1-4

De wil ...
Een bijzonder iets.
De Heer eenieder van ons een eigen wil gegeven; Hij verlangde geen marionetten, geen mensen die alleen maar meelopen en overal ja en amen op zeggen, en domweg doen wat Hij zegt en vraagt.
Hij verlangde naar mensen die bewust kiezen om Hem als hun Schepper te erkennen en Hem te eren, Die in Hem geloven en op Hem vertrouwen; Hem willen volgen, gehoorzaam willen zijn.
Niet omdat ze niet anders kunnen, in de zin van 'zo geprogrammeerd zijn', maar om Wie Hij is!
Niet omdat ze Hem en alles wat Hij heeft gezegd en gedaan begrijpen, maar omdat ze geloven dat Hij is Wie Hij zegt dat Hij is, en doet wat Hij belooft, en ervoor kiezen om Zijn Woord als waarheid aan te nemen, ook al begrijpen ze er niets, of niet veel van.
Maar om Wie Hij is, willen zij Hem met hun hele hart volgen.
Om wie Hij is, willen ze Hem met hun hele hart willen dienen.
Om Wie Hij is, willen ze Hem met hun hele hart gehoorzaam zijn.
Om Wie Hij is, willen zij Hem met hun hele hart willen leren kennen, -voor zover het hier op aarde mogelijk is, en hebben daar alles voor over, en gaan daarin vastbesloten en vastberaden op weg.

Wie Mij zoekt, zal Mij vinden!
Maar willen wij dat?
En zo ja, hoe graag?

'Onrustig is het hart, tot het rust vindt in U!'
(Augustinus)

Een Gezegende zondag,
en een liefdevolle Groet,
Rita

* >> Een Vlinder van God - Nel Benschop

* >> Stilte in mijn hart - Elisabeth Elliot

* >> 'Terugdenken …'

Week 11 - De wil ... (2) Een standvastige geest ...

In mijn vorige blogje schreef ik dat ik de week erop waarschijnlijk wel verder zou gaan met dit onderwerp, en ja, dat was ook echt de bedoeling, maar persoonlijke omstandigheden dwongen mij even een heel andere richting dan schrijven op, waardoor het even bijna helemaal stil kwam te liggen.
Met mijn Stille Tijd wel even iedere dag een paar dingetjes, maar verder …

Ondertussen waren mijn gedachten ook nog eens ergens anders heengeleid, naar iets wat mijns inziens er ook nauw mee verbonden is, en dus maak ik er even verschillende blogjes van.
Door alles wat er gebeurd is, weet ik niet meer hoe ik bij de tekst kwam van waaruit ik dit blogje begonnen was met schrijven, maar ach, uiteindelijk is dat ook niet zo belangrijk, denk ik.
Ik kwam in ieder geval bij deze tekst, Psalm 51:12.

‘Schep mij een rein hart, o God,
en vernieuw in mijn binnenste een standvastige geest.’

In mijn vorige blogje schreef ik er al over in het gedichtje, hoe ziel en geest met elkaar in conflict kunnen zijn.
Ik weet niet hoe het bij jou is, maar mijn geest en mijn ziel zijn nogal eens in conflict.
Nee, niet als het gaat om de kern van het geloof, maar wel als het gaat tussen weten wat ik zou moeten doen, en mijn gevoel, dat mij soms zo een heel andere kant op trekt.
Nog steeds kan ik bij tijden verbaasd zijn over de kracht van gevoelens en de strijd die gevoelens kunnen opleveren.
‘Het goede dat ik doen wil, doe ik niet, en het verkeerde dat ik niet wil, dat doe ik’; de woorden van Paulus weerklinken in mijn hoofd.
De geestelijke mens.
De vleselijke mens.
Gods wil.
Mijn wil.

Heer, wat zijn ze soms
met elkaar in conflict
en wat raken we,
als we niet oppassen,
zo in het web van
de boze verstrikt.

Ingaan tegen wat ik voel, wat kan dat zwaar zijn.
Mijn strijd met mijn overgewicht.
De strijd om te midden van alle negatieve dingen positief te blijven, vol goede moed, een opgeruimde geest …
De strijd om niet (altijd) toe te geven aan vermoeidheid, zwaarmoedige gevoelens, de dingen die mij terneerdrukken …
Tegelijk resoneren de woorden van Prediker ‘voor alles is een tijd en een plaats …’; alsof ze willen zeggen, soms mag je ook even tijd nemen om uit te rusten, te huilen, even alles laten voor wat het is, of gewoon even iets doen wat je fijn vindt en je opbeurt, verkwikt, versterkt, …
En dan is daar dit hoofdstukje over de wil.
Murray mag dan dit Dagboek geschreven hebben waarin hij alles toegespitst op Gebed, de Heer leidt mijn gedachten vaak verder, breder, wijder, zo ook nu.

De wil, niet alleen belangrijk in het wel of niet tijd nemen voor de Heer, om Zijn Woord te lezen, te overdenken en te bidden, maar ook zo belangrijk in alle keuzes waar we in ons dagelijks leven mee te maken hebben en krijgen.
Als ik zittend achter mijn laptop mijn gedachten even laat gaan over de woorden van David, - een standvastige geest, dus even niet over dat hij hierom bidt, maar alleen even over die twee woorden, kom ik min of meer tot de volgende gedachte, -of mag ik zelfs zeggen, conclusie:
De mate van standvastigheid van onze geest, bepaalt de uitkomst van onze wil.
Dan kom ik bij Davids gebed, want het bepaalt mij erbij hoe belangrijk het is om te bidden om een standvastige geest.
Een standvastige geest, die de dingen van boven zoekt waar Christus is, - Die mijn leven is, waardoor ik uit liefde Zijn wil zoek om te doen, en die mij in staat zal stellen, door de kracht van de Heilige Geest Die mij gegeven is, om mijn wil ondergeschikt te maken aan die van Hem.
Kortom: Een standvastige geest is nodig voor een vastbesloten en vastberaden wil. 
De Bijbel laat ons dit zien in de levens van heel wat mannen en vrouwen, maar er zijn er een paar die steeds opnieuw in mijn gedachten terugkomen en mij tot een voorbeeld zijn.

‘…
Daniël nu nam zich in zijn hart voor zich niet te besmetten met de gerechten van de koning of met de wijn die hij dronk. Daarom verzocht hij het hoofd van de hovelingen of hij zich niet zou hoeven te verontreinigen.’
Daniël 1:8

‘…
Sadrach, Mesach en Abed-Nego antwoordden en zeiden tegen koning Nebukadnezar: Wij hoeven u hierop geen antwoord te geven.
Als het moet, kan onze God, Die wij vereren, ons verlossen uit de brandende vuuroven, en Hij zal ons, o koning, uit uw hand verlossen.
En zo niet, het zij u bekend, o koning, dat wij uw goden niet zullen vereren en het gouden beeld dat u hebt opgericht, niet zullen aanbidden.’
Daniël 3;12,16-18

‘…
Toen Daniël te weten kwam dat dit bevelschrift ondertekend was, ging hij zijn huis binnen. Nu had hij in zijn bovenvertrek open vensters in de richting van Jeruzalem. Op drie tijdstippen per dag ging hij op zijn knieën, bad hij en dankte hij voor het aangezicht van zijn God, precies zoals hij voordien had gedaan.’
Daniël 6:11

Maar ook in het leven van Jozef, van Debora en Jaël, van Maria, zien we hoe hun standvastige geest hun wil en keuzes bepaalde.
Vooral de woorden van Maria blijven me raken en tot een voorbeeld, want haar leven werd totaal op z’n kop gezet, en toch zegt zei:
‘Zie, de dienares van de Heere, laat met mij geschieden overeenkomstig Uw woord.’
(- Gen. 39,40; - Richt. 4; - Luc. 1) 

En wat te denken van Mozes.
De Hebreeënbrief (11:27) zegt het volgende over hem:
‘Door het geloof heeft hij Egypte verlaten zonder bevreesd te zijn voor de toorn van de koning. Want hij bleef standvastig, als zag hij de Onzichtbare.’

De standvastige geest van deze mannen en vrouwen maakte dat zij de keuzes konden maken die zij hebben gemaakt.
Maar door Paulus heen geeft de Heer ons dit ook als opdracht:
‘Daarom, mijn geliefde broeders (-en zusters), wees standvastig, onwankelbaar, …’
1 Korinthe 15:58
Wéés standvastig, onwankelbaar, Paulus zegt hiermee: kies daarvoor, ga daarvoor, geef niet op!
Standvastigheid gaat dus duidelijk hand in hand met onze wil.
En Davids gebed laat ons daarbij duidelijk zien, dat we dit niet zonder de Heer kunnen, zonder Zijn hulp, zonder de hulp van de Heilige Geest.

Ja, Heer, vernieuw in ons binnenste een standvastige geest.
In Jezus’ Naam.

- Amen -

Een standvastige geest
en onze wil zijn
onlosmakend met
elkaar verbonden.

Een standvastige geest
weet, dat het vertrouwen
dat hij stelt in zijn Heer,
nooit wordt geschonden.

Een standvastige geest
leeft en kiest vanuit
vast geloof en zekerheid,
in de Heer gevonden.

Laten we toch dagelijks bidden om een standvastige geest, vooral gezien de tijd waarin we leven.
Ja, mag de Heer ons zegenen met een standvastige geest, om vastbesloten en vastberaden onze weg met Hem en tot Zijn eer te gaan.

Een gezegende week
en een liefdevolle groet,
Rita