maandag 26 februari 2024

Week 9 - Een kostbare bijzondere aanvulling
Neem de tijd ... (28)

Belangrijke lessen om te onthouden en te leren!


Inmiddels is het zaterdagmorgen; het was namelijk vrijdag toen ik het blogje van gister schreef.
En eigenlijk dacht ik dat het stukje klaar was op eventueel een gedichtje na.
Echter na wat ik vanmorgen las met ‘mijn Bijbelleesrooster’, ervaar ik dat dit er toch nog ‘bij’ moet, maar omdat het bij elkaar echt te lang wordt, komt dit stukje vandaag apart.
Even voor alle duidelijkheid (voor het geval iemand ook dit Bijbelleesrooster volgt) ik ben iets verder met lezen dat wat er precies op het rooster staat, - dit geeft mij wat speling voor de dagen dat ik door afspraken of onvoorziene dingen geen tijd heb, vandaar dat ik vandaag iets anders las dan staat aangegeven voor vandaag.

Jezelf verliezen in de emoties van het moment …
En zo begon ik vandaag met Numeri 14.
Degenen die ook meelezen op mijn Blog ‘Into Your Hands’, weten dat ik dit jaar het Rooster lees vanuit ‘Het nieuwe Leven’, en ik lees daarbij ook alle aantekeningen onderin die daarbij gegeven zijn.
Zo kwam ik dan ook bij de aantekeningen bij Num. 14:1-4, een gedeelte waar het volk Israël alles bij elkaar klaagde nadat de twaalf verspieders waren teruggekomen uit het Beloofde Land, en tien van hen hadden aangegeven dat het onmogelijk zou zijn om dit land te veroveren, zo groot en sterk waren de mensen (en steden etc.) die daar woonden.
Jozua en Kaleb, die heel andere dingen vertelden, werden compleet overstemt door de negatieve reacties van de andere tien.
En dan staat er bij de aantekeningen het o.a. volgende:
‘Doordat zij het overzicht verloren, verloor het volk zich in de emotie van dat moment. Zij vergaten daarbij wat zij over Gods karakter wisten.’

Met het lezen van deze woorden gingen mijn gedachten direct terug naar dat moment waar mijn geloof zo onder vuur lag.
Ik bedenk mij nu dat de omstandigheden inderdaad zo’n grote plaats in mijn leven hadden ingenomen, dat ik het overzicht had verloren, en niet meer kon accepteren dat Gods wegen en gedachten hoger zijn dan mijn wegen en gedachten.
De emoties hadden zo de overhand gekregen, dat ik mij daarin inderdaad had verloren, in plaats van dat ik nog kon zien en leven vanuit Wie Hij was.
O ja, heel diep van binnen wist ik het allemaal nog wel, maar alle emoties hadden de overhand gekregen.
Nu terugkijkend en denkend, besef ik dat ik ze de overhand laten nemen; ik had het al zover laten komen, dat dit een onvermijdelijk gevolg was.

Welk een grote les ligt er dan ook in deze woorden!
De les van elke dag waakzaam zijn, me niet mee laten slepen door wat ik voel of denk, zelfs niet een heel klein stukje, omdat als ik niet oppas me anders kan verliezen in de emoties van het moment!
Een moeilijke les om te leren, immers we worden vaak juist aangevallen als we zwak zijn, moe en kwetsbaar.
Opnieuw ligt hier het bewijs van de noodzaak van het dagelijks omgang hebben met Hem!

Gevolgen van ongeloof en weglopen …
Vervolgens lees ik op de volgende bladzijde, de aantekening bij Num. 14:34 - ‘Door niet op God te vertrouwen, ontstaan vaak grotere problemen dan er oorspronkelijk waren. Als we van God weglopen, komen we onvermijdelijk in de problemen.’
De problemen – gevolgen, voor het volk Israël waren gigantisch groot, iedereen vanaf twintig jaar mocht het Beloofde Land niet meer in, op de paar mensen na die de Heere God wel hadden vertrouwd.
Hoewel onze eeuwigheid misschien niet à la minuut in gevaar komt, toch zijn er zeker consequenties als wij de Heer niet vertrouwen.
Er ontstaat een steeds grotere verwijdering tussen Hem en ons, waardoor we Zijn kracht en steun steeds minder zullen ervaren; en hoe langer dit ongeloof – want dat is het uiteindelijk, duurt, hoe groter de kloof tussen Hem en ons wordt.
Het zal onze relatie met Hem negatief beïnvloeden.
Het zal ons weghalen van tijd met Hem.
Zijn Woord zal steeds minder voor ons gaan betekenen en we zullen er steeds minder ons houvast in vinden.
Het zal ook ons gebedsleven aantasten, waardoor we uiteindelijk misschien wel helemaal niet meer (kunnen) bidden.
En als we van Hem weglopen, lopen we zelfs de kans om ook onze eeuwige toekomst met Hem te verspelen, en dan hebben we pas echt een groot probleem!

'Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus?
Verdrukking, of benauwdheid, of vervolging,
of honger, of naaktheid, of gevaar, of zwaard?
Zoals geschreven staat:
Want omwille van U worden wij de hele dag gedood,
wij worden beschouwd als slachtschapen.
Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars
door Hem Die ons heeft liefgehad.
Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven,
noch engelen, noch overheden, noch krachten,
noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte,
noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden
van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere.'

Romeinen 8:35-39

Als geen ander weet ik hoe moeilijk het soms is om te blijven geloven, te blijven vertrouwen.
Hoe kostbaar is dan Zijn belofte dat niets of niemand ons uit Zijn hand kan roven!
Dat niets ons kan scheiden van Zijn Liefde!
Behalve …
Ja, behalve wijzelf, alleen wijzelf kunnen ervoor kiezen om Hem volledig de rug toe te keren, en niets meer met Hem te maken willen hebben.
Maar aan Hem zal het niet liggen, zo groot is Zijn liefde en genade, zo’n waarheid is Zijn woord, zo onveranderlijk is Hij!

Een bijzonder Gebed …
Als laatste las ik Psalm 90.
Wat een prachtige afsluiting voor vandaag met alles wat ik al heb gelezen, maar ook van alles waar ik de laatste dagen mee bezig mocht zijn.
De Psalm toont ons de eeuwige grootheid en almacht van God, en de nietigheid en kwetsbaarheid van de mens.
En uit de laatste woorden van Mozes blijkt hoe belangrijk Zijn liefde, goedheid, en bewogenheid zijn, en hoezeer wij het nodig hebben in ons leven.
Maar voor vandaag, met de woorden van gister en vandaag in gedachten, is vers 12 wat we moeten leren.
‘O God, leer ons zo te leven dat wij ons uiteindelijk de wijsheid eigen maken.’ 
In dit geval spreekt mij de NBG-vertaling mij het meeste aan, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik deze tekst in die vertaling ooit als eerste uit mijn hoofd geleerd heb.
‘Leer ons zó onze dagen tellen, dat wij een wijs hart bekomen.’

Onze tijd hier op aarde mag soms heel lang lijken, vooral als het leven moeilijk en zwaar is, maar in wezen hebben we slechts beperkt de tijd op deze aarde.
Daarom is het belangrijk hoe wij onze dagen hier op aarde leven, hoe we de tijd die we hebben gekregen, besteden.

Op mijn Blog ‘Into Your Hands’ heb ik een verhaal staan dat heet ‘Tactiek van de boze’, en komt er in het kort op neer, dat hij erop uit is om maar te zorgen dat we het zo druk hebben, dat onze tijd met de Heer er (vaak als eerste) bij inschiet en dat menig mens zijn benen voorbijloopt.
Gezien het aantal burn-outs lijkt het hem ook bijzonder goed te lukken.
Toch zijn we allemaal uiteindelijk zelf verantwoordelijk wat we met onze tijd doen, en hoe we die besteden.
Wat heeft onze prioriteit?
Wat zegt Hij ons eigenlijk in Zijn Woord?
Misschien is vandaag wel een goed moment om tijd te nemen en onze agenda eens te bestuderen.
Misschien is vandaag wel een goed moment om hem eens naast Gods Woord te leggen.

Neem de tijd …

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en sta eens even stil
bij het feit dat je leven kwetsbaar is,
en voorbij voor je het weet.
Neem de tijd en bedenk daarbij wat
nu eigenlijk het meest belangrijk is.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en spiegel je leven eens
aan Zijn Woord en aan Zijn wil;
aan wat hem vreugde schenkt.
Neem de tijd, om zo dagelijks bij Hem
te zijn, zodat Hij je kan onderwijzen en leren.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, sta open voor wat Hij
je zegt in Zijn Woord, neem het ter harte
en wees Hem in alles gehoorzaam.
Neem de tijd, sta open voor Zijn leiding, en
je zult een wijs en moedig hart verkrijgen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …


   >> 'In de stilte' -  Opwekking 854
                              

Blessings & Shalom
Rita


👉 Tactiek van de boze

👉 Een dagje vrij

zondag 25 februari 2024

Week 9 - Om over na te denken …
(niet) Kunnen of (niet) Willen?

Een gedachte om eens over na te denken bij de tekst die centraal stond in mijn vorige blogje.

‘Heer, ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp!’
Marc. 9:24


Als ik iets moois lees, of een gedachte in mij opkomt die mij tot nadenken stem, of waar ik nog eens over wil nadenken, dan schrijf ik het (meestal) gelijk op.
Citaten vaak in een schriftje, maar gedachten vaak op een briefje.
En zo lag er alweer een tijdje een klein briefje op mijn bureau met een gedachte die erop wachtte dat ik er iets mee zou doen, of om gebundeld te worden met andere briefjes die waren blijven liggen, en die ik toch maar niet weg kan gooien.
Vanmorgen (vrijdag 23 febr.) zag ik dit briefje opnieuw liggen en ineens moest ik denken aan de tekst die in mijn vorige blogje centraal stond en hoe ze bij elkaar passen, misschien wel bij elkaar horen
En zo voor deze week een gedachte met een persoonlijk verhaal erbij om eens over na te denken.

Huilende vrouw van Christa Rosier

Ik geloof het niet meer …
Soms kunnen we door de dingen die we in ons leven meemaken, komen op het punt waarop we soms zeggen: ‘ik geloof het niet meer; ik kan niet meer geloven dat de Heer mij ziet, dat Hij van mij houdt, dat Hij voor mij zorgt; dat Hij mij helpt; dat ik kostbaar en waardevol ben in Zijn ogen, dat …’
Uit ervaring weet ik hoe zwaar het leven soms kan zijn, en hoe het je geloof kan aantasten, ondermijnen, kan doen afbrokkelen; het je zo aan de afgrond brengt, dat dit soort gedachten in je opkomen.
Een tijdje terug werd ik bij dit soort gedachten stilgezet, en het bracht mij terug in de tijd naar het moment dat ik mij daar bevond, en ik realiseerde mij dat ik van ‘ik geloof het niet meer’ belandde bij de vraag: ‘Wil ik nog wel geloven?’
Het was echt een oprechte vraag die ik mezelf stelde, een vraag die voortkwam uit alles wat we hadden meegemaakt en waar gewoon maar geen einde aan leek te komen.
Een vraag die voortkwam uit het gevoel van ‘waar bent U dan; kan het U dan nog wel iets schelen, ziet U mij nog wel? Heer help, ik verga!’
Het nadenken over deze vraag bracht mij uiteindelijk op de plaats waar ik besefte, dat als Hij geen deel meer van mijn leven zou uitmaken, ik dan net zo goed dood kon zijn; om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik dan de eeuwigheid zonder Hem zou moeten doorbrengen, waardoor ik automatisch terugkwam bij Hem en het ‘Ja, Heer, ik wil wel geloven maar …
Ik wil wel geloven, ik weet immers niet hoe ik zonder U moet, maar ik kan niet meer; ik zie het ook niet meer, kom mij dan toch alstublieft op de één of andere manier tegemoet.’
En dit alles deed mij de volgende gedachte opschrijven:
‘De vraag is niet: kunnen we (nog) wel geloven, maar willen we (nog) geloven? Als we willen dan komt Hij ons tegemoet om het ook te kunnen.’

Kunnen of willen …
De ultieme vraag: willen we?
Want dat brengt mij per direct terug bij de tekst waarin ik de vorige keer over schreef; bij die radeloze vader van de bezeten jongen, die tegen de Here Jezus zei: ‘Here, ik geloof, maar kom mijn ongeloof te hulp!’
Here, ik wil wel geloven, maar ik heb niet genoeg geloof.
En de Here Jezus kwam hem tegemoet, en genas zijn zoon!
Wat erg belangrijk was (zie ook vorige blogje) was het opzien naar Jezus.
Murray zei daarover: ‘Doch toen hij Christus in het gelaat keek, was hij er zeker van dat de liefde, die bereidwillig was om te genezen, ook klaar zou staan om met zijn geloof te helpen en zelfs het zwakke begin ervan in genade zou accepteren.’

Zolang ik bleef kijken naar wat er maar niet gebeurde, er maar niet veranderde; er steeds bij kwam, en hoe moe ik was enz., zag ik niet op Jezus, zag ik niet meer op Zijn liefde en kracht, zag ik niet meer dat God soms de tijd neemt, oftewel het juiste moment afwacht om hulp of uitkomst te geven.
Met de vraag of ik nog wel wilde geloven, werd mijn blik weer omhoog gericht, naar Hem Die alles vast in handen heeft, dus ook al mijn omstandigheden, alles wat er gebeurde, en gebeurt.

Misschien bevind jij je wel op dat punt van ‘ik geloof niet meer, ik kan niet meer geloven dat’.
Misschien bevind jij je wel op dat punt van waardeloos voelen, onbegrepen en onbemind, totaal niet kostbaar, niet voor mensen en ook voor God, want anders …
Dan wil ik je vragen om je blik daarvan eens weg te nemen en jezelf deze vraag te stellen: Wil ik nog wel geloven?
Kijk met het nadenken hierover eens terug naar toen je ging geloven, toen je koos voor Hem, en waarom je dat deed.
Neem Zijn Woord, de Bijbel, eens in je handen; wat betekende dit voor jou?
En hoe is alles nu?
Wat zou je nu willen?
Waar verlang je naar in je relatie met Hem?

Ik weet van mijzelf nog dat bidden en Bijbellezen gaandeweg minder werd naar mate ik mijn blik verlegde van Hem naar alle problemen en verdriet.
Opmerkingen als ‘Och, het houdt bij jullie ook niet op, hè’, -hoe goed en meelevend ook bedoeld en ook als zodanig ervaren, trokken mij in wezen alleen maar meer bij Hem vandaan, en richtte mijn blik -onbedoeld, nog meer op alle ellende in plaats van op Hem, Die onveranderlijk is, en Die bij machte is oneindig veel meer te doen, dan ik maar kan bidden of beseffen, en bij Wie alle dingen mogelijk zijn.

Onder tranen koos ik opnieuw voor Hem, vroeg ik Hem vergeving over alles wat mij op dit punt had doen belanden, en smeekte Hem om mij te helpen om weer te kunnen geloven, om mij weer iets aan hoop en kracht te geven; om mij tegemoet te komen.
Hoe het allemaal precies ging, weet ik niet meer, maar wel dat de Heer mij iets liet doen, zo heb ik dat (achteraf) echt ervaren.
Ik ervoer dat ik Zijn Woord bij de Psalmen moest openen, ze doorbladeren en elk woord van de Psalmist opschrijven waarmee ik me verwant voelde als het ging om pijn en verdriet, om strijd en ellende, moeiten en zorgen enz.
Vervolgens ervoer ik dat ik -op een ander papier, alles op ‘moest’ schrijven waarvan de Psalmist getuigde van Wie en hoe God was. 
Toen ik daarmee klaar was, ben ik alles hardop gaan voorlezen, hardop gaan uitspreken; eerst het vel met alle ‘klachten’ en daarna alle Bijbelteksten die spraken over Wie en hoe Hij is.
En met dat ik aan het lezen was over Zijn grootheid, Zijn bewogenheid, liefde en kracht, ervoer ik dat er binnenin mij iets veranderde, hoe spoortjes van licht en hernieuwde hoop mijn ziel binnenkwamen, en mij weghaalden bij die afgrond en terugbrachten bij Hem.
Nee, de omstandigheden waren nog precies dezelfde, en bleven dat ook nog voor lange tijd, maar ín mij was er iets veranderd.

Wat ik met dit alles wil zeggen?
Kéér toch terug naar God, naar Gods Woord!
Ga het weer lezen, -het liefst hardop zodat je ook hoort wat je leest.
Maar ik geloof ook dat, vooral in dit soort omstandigheden, het belangrijk is dat je het hardop doet, zodat de boze machten het ook horen, want ik ben ervan overtuigt dat ze daarmee hun greep verliezen.
Terugkijkend, geloof ik dat dat ook hetgeen was wat er gebeurde, toen ik die spoortjes van licht en hernieuwde hoop mijn ziel voelde binnenkomen.

Het doet er niet toe of jij -voor je gevoel, geen geloof meer hebt in Hem of Zijn Woord; de boze wil maar al te graag dat wij denken dat het zo is, maar als je wil geloven, dóe het dan, laat het de eerste stap weer terug zijn naar Hem.
‘Nader tot God, en Hij zal tot u naderen’, zegt Zijn Woord in Jacobus 4:8; dat is een belofte waar je op mag gaan staan!
En bid, spreek het maar uit:
‘Heer, ik geloof, -ik wil geloven, maar kom mijn ongeloof te hulp!’
Zoals de Here Jezus de vader van die jongen tegemoet kwam, en mij, zal Hij ook jou tegemoet komen.

Niet meer kunnen, of niet willen geloven …
‘Nader tot God, en Hij zal tot u naderen’,
dát is wat Hij belooft in Zijn Woord.
Niet meer kunnen, of niet willen geloven …
‘Heer, ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp’;
zie, het eerste lichtpuntje van hoop gloort.

'For thou wilt light my candle: the LORD my God will enlighten my darkness.'
Psalm 18:28
(In Nederlandse vert. vers 29)

Dat de Heer Zijn licht in jouw leven weer zal ontsteken als het duister en donker is.
Zegen en een liefdevolle groet,
Rita


👉 De afbeelding van het schilderij 'Huilende vrouw' van Christa Rosier is een foto van het canvas van het schilderij dat op mijn studeerkamer hangt, en betekent erg veel voor mij, daar er een verhaal aan vast zit. Helaas bestaat het Blog waarop dit verhaal stond niet meer, maar het verhaal heb ik nog steeds. Misschien dat ik het één dezer dagen op mijn Blog 'Into Your Hands' plaats. Mocht ik dit doen, dan zal ik hier de link daarheen plaatsen.

👉 Lees >> hier<< Christa's verhaal achter dit schilderij.

zondag 18 februari 2024

Week 8 - Jezus, de Leidsman en Voleinder van ons Geloof
Overwinnend leven (slot)
Neem de tijd ... (27)

Vorige week eindigde ik het stukje (voor het gedichtje) met deze woorden:
‘Stel uw vertrouwen in de machtige kracht van God,
in de blijvende tegenwoordigheid van Jezus,
als de enige borg voor zekere en voortdurende overwinning.
- Gelooft gij dit? Ja, Heere, ik geloof -

Als we dit geloven, als dit onze zekerheid is, kunnen we vastberaden voortgaan op de weg die nog voor ons ligt, wetende dat ons leven veilig is in de almachtige hand van God, onze Vader, en in de liefde van onze Heer en Heiland, Jezus Christus.'

Maar helaas is ons geloof niet altijd even groot en sterk, hebben we simpelweg te kort aan geloof.
Hoe mooi is het dan dat het volgende hoofdstukje begint met deze tekst, Marc. 9:24b, waar staat:
‘Heere, ik geloof; maar kom mijn ongeloof te hulp.’

Groot geloof - klein geloof - ongeloof ...
Ja, soms schiet mijn geloof gewoon te kort, maar soms lijkt het ook af te brokkelen als vele moeilijkheden en problemen zich opstapelen; het één op het ander volgt, en er maar geen eind aan lijkt te komen.
Ja, dan vind ik het soms moeilijk om te blijven geloven dat Hij erbij is, erbij blijft en ook uitkomst zal geven.
Al moet ik bij dit laatste wel zeggen, dat ik wel in alle jaren die achter mij liggen, meer en meer in ben gaan zien, dat de Heere er echt altijd bij is, en hulp geeft op het juiste moment; als ook dat Hij de dingen die gebeuren soms wil gebruiken om mij te onderwijzen, te leren, te doen groeien, door te laten zien wie Hij is; als ook dat uiteindelijk eigenlijk alles er altijd om gaat dat Híj de meeste eer ontvangt.
Helaas was -en ben ik soms nog, dan vaak te ongeduldig in het wachten, wil ik dingen zelf oplossen in plaats van dat ik Hem de ruimte te geeft.
Is het immers niet zo dat we vaak wel willen leren, maar dan zonder (al te veel) lijden, zonder moeilijkheden en problemen enz.?
Maar iets leren gaat nu eenmaal niet zonder dat het ons iets kost, en dat geldt letterlijk voor alles wat we in dit leven hebben te leren.
Leren lopen gaat met vallen en opstaan.
Praten leert een kind alleen doordat zijn ouders hem dingen -soms eindeloos, voorzeggen en hem laten herhalen, en waar nodig verbeteren.
Leren lezen en schrijven, ons verder ontwikkelen, het kan alleen door te oefenen en er moeite voor te doen.
Een topsporter worden kan alleen door dag in dag uit te trainen.
Zo heeft ook ons geloof ook training nodig om te kunnen groeien, groter en sterker te worden.
Maar ook hierin komt de Here Jezus ons tegemoet, Hij weet dit!
Hij is ons immers in alles voorgegaan, ook hierin, want ook Hij heeft gehoorzaamheid geleerd door lijden heen; Hij vraagt niets van ons, waar Hij niet Zelf doorheen gegaan is.
En dan nog komt Hij ons tegemoet …

Heere, ik geloof; maar kom mijn ongeloof te hulp.’

Lees als je tijd hebt, of jezelf deze tijd gunt, het hele gedeelte eens even waar deze tekst uit voortkomt, -want het is niet alleen mooi, maar ook heel belangrijk om te doen, zelfs als het zoals vandaag eigenlijk alleen gaat om een paar verzen eruit.
>> Marcus 9:14-29   

De vader van de bezeten jongen vraagt de Here Jezus om hulp, en de Here jezus zegt tegen hem: ‘Als u kunt geloven, alle dingen zijn mogelijk voor wie gelooft.’
En dan zegt Murray een paar dingen die mij zeer raken.
‘De vader voelde dat Christus de verantwoordelijkheid op hem legde. Als hij geloofde, kon het kind genezen worden. En hij dacht dat hij zulk geloof niet had.
Doch toen hij Christus in het gelaat keek, was hij er zeker van dat de liefde, die bereidwillig was om te genezen, ook klaar zou staan om met zijn geloof te helpen en zelfs het zwakke begin ervan in genade zou accepteren.
En hij riep in tranen uit: Here, ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp.’

Christus verhoorde het gebed en het kind werd genezen.’


Opzien - aankijken ...
Doch toen hij Christus in het gelaat keek, was hij er zeker van …
Als ik het Bijbelgedeelte nog eens herlees, zie ik in gedachten de radeloze vader bij de Here Jezus staan.
Hij was al bij de discipelen geweest, maar die hadden hem niet kunnen helpen; het was zelfs uitgemond in onenigheid en geruzie met enkele schriftgeleerden.
En nu had Jezus hem naar zijn verhaal gevraagd en als laatste zei hij in zijn radeloosheid tegen Jezus: ‘…, maar als U iets kunt, wees dan met innerlijke ontferming bewogen over ons, en help ons.’

Maar als U iets kunt …
Geloof en ongeloof klinken in dezelfde zin door, willen geloven en toch ook bijna niet kunnend.
En tegelijkertijd doet hij een beroep op de liefde en bewogenheid van de Here Jezus: ‘wees dan met innerlijke ontferming bewogen over ons en …’
Geen mens kan zulke dingen zeggen, zonder de persoon tot wie ze spreken aan te kijken.
Misschien dat we ons smekend op de grond laten vallen aan de voeten van de Heere, maar er zal altijd een moment zijn van verwachtend en verlangend opzien naar Hem.
De vader van de jongen zag verwachtend en verlangend op; keek Hem vol verlangen verwachtend aan.
Jezus’ antwoord was moeilijk voor hem, maar doordat hij naar Jezus keek, zag hij Zijn liefde en bewogenheid, waardoor hij uitriep: ‘Ik geloof, Heere, maar kom mijn ongeloof te hulp!’
Ik geloof, Heere, maar ik heb ook weer niet genoeg geloof, kom mij daarin toch tegemoet!

Doch toen hij Jezus in het gelaat keek …
Ik geloof dat hier de sleutel ligt naar groei in ons geloof, naar versterking van ons geloof; naar de verhoring van onze gebeden, om het antwoord, -zowel het ja, als nee, te kunnen zien, als ook het te kunnen accepteren als het antwoord anders is dan wij hadden gewild of gehoopt.
Opzien naar Jezus.
Verwachtend opzien naar Jezus.
Vertrouwend op Zijn liefde en bewogenheid, op Zijn ontferming.

Deze woorden, opzien naar Jezus, brengen mij een voorval in herinnering van jaren geleden.
Het was op een zondagmorgen tijdens een dienst.
Degene die de leiding had voor de zang/aanbidding was een jonge vader.
En terwijl hij daar stond, kwam er opeens een klein mannetje aan gedribbeld, en ging voor het podium staan en keek omhoog naar de plaats waar zijn vader stond te spelen en te zingen.
Hij keek even, en ging vervolgens weer terug naar zijn moeder.
Thuisgekomen uit de dienst kon ik niet anders dan woorden geven aan wat ik had gezien, en de boodschap die erin verborgen lag.

Opzien naar zijn vader,
zijn oogjes zijn gericht op hem.
Opzien naar zijn vader,
stilletjes luisterend naar zijn stem.

Het kleine mannetje
komt aan gedribbeld,
voor het podium
blijft hij stilletjes staan.
In zijn knuistjes houdt hij
zijn knuffel stevig vast
en met grote ogen
kijkt hij zijn vader aan.
Voor een kort moment
kijkt hij omhoog, dan doen
zijn kleine beentjes hem weer
terug naar zijn moeder gaan.

Een kort moment,
waarin dit kleine ventje,
opzag naar zijn vader
die daar op het podium stond.
Een kort moment,
maar waarin God,
door dit mannetje heen,
Zijn boodschap zond.
Sla je ogen op naar Mij,
Ik ben jouw hemelse Vader,
Zie op naar Mij,
Ik ben jouw vaste grond.

Opzien naar de Vader,
richt de ogen van je hart op Hem.
Opzien naar de Vader,

wees stil, vertrouw en luister naar Zijn stem.

Opzien naar de Vader.
Opzien naar Jezus.


Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd tot al wat je ziet
Jezus is, en wie Hij is.
Neem de tijd, en zie Zijn verlangen
om jouw geloof te versterken.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om bij Hem te zijn
tot je Zijn bereidheid ziet.
Neem de tijd, zodat je kunt ontvangen
wat Hij je zo vol liefde wilt geven.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, geloof en vertrouw,
en bidt vurig tot Hem.
Neem de tijd, klamp je aan Hem vast
tot je hebt ontvangen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, blijf terugkomen tot
je kunt zeggen: ‘Ja, Heer, ik geloof.’

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

Jezus, de Leidsman en Voleinder van ons geloof.
Jezus, onze Heer en Heiland, onze Redder.
Jezus, onze Leidsman, Die ons de weg heeft gewezen, ons in alles is voorgegaan, maar zonder te zondigen.
Jezus, de Voleinder, Hij heeft alles voor ons volbracht en zal op een dag ook alles voltooien.

‘In contact met Jezus,
wordt ook het zwakste geloof
sterk en moedig gemaakt!
Jezus is de Auteur en Voleinder van ons geloof.

Een zwak geloof in de Almachtige Christus
zal uitgroeien tot het grote geloof dat bergen kan verzetten.

Reken met groot vertrouwen
op het verlangen van Christus
om uw geloof te versterken.’

Andrew Murray


Doch toen hij Jezus in het gelaat keek …
Opzien …
Verwachtend opzien.
Verlangend verwachtend opzien om te ontvangen!
Zo kunnen we, samen met Hem, een overwinnend leven leven.

Ik richt mijn ogen naar boven,
naar Hem, Die mij in alles is voorgegaan.
Ik richt mijn ogen op Jezus,
Die zoveel, ja alles, voor mij heeft doorstaan.

Ik richt mijn ogen naar boven,
naar Hem Die vol ontferming is bewogen.
Ik richt mijn ogen op Jezus,
Wiens hart vol liefde is en mededogen.

Ik richt mijn ogen naar boven, op Jezus.
Neem mijn kleine beetje geloof, o Heer,
kom mij toch in Uw grote liefde tegemoet,
en vermeerder het tot Uw glorie en eer.


Gods zegen voor de komende week.
Laten we waar nodig is onze ogen omhoog richten en zien op Hem, Die ons in alles is voorgegaan en wil geven wat we nosdig hebben.

Een liefdevolle groet,
💕Rita

zondag 11 februari 2024

Week 7 - Overwinnend leven (1)
Neem de tijd ... (26)

Eigenlijk zijn het twee hoofdstukjes die mij bezighielden na mijn vorige blogjes; hoofdstukjes die voor mijn gevoel hier weer prachtig bij aansluiten.
Het ene hoofdstukje draagt de titel ‘De wereld overwinnend’, en het andere ‘Jezus, de Leidsman en Voleinder van ons geloof’.
In dit en een volgend blogje komen de beide hoofdstukjes samen onder de titel ‘Overwinnend Leven’. Een reis vanuit ‘de wereld overwinnend’ met ‘Jezus, de Leidsman en Voleinder van ons geloof naar een leven in overwinning.



Neem de tijd, o mijn ziel
neem de tijd en denk eens na
over de volgende vragen.
Neem de tijd om je leven
daaraan te spiegelen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd: In hoeverre ben je
je bewust van het gevaar van
de verleidingen van de wereld?
Neem de tijd: Hoe hard trekken
de genoegens van de wereld aan jou?

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd: In hoeverre voel je
je onmachtig om dit te overwinnen?
Neem de tijd: Hoe vaak verlies
je de strijd in deze gevechten?

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd: In hoeverre onderschat je
de gevaren van de wereld en wat zij biedt?
Neem de tijd: Of denk je dat het
wel meevalt, je weinig gevaar loopt?

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, en vraag jezelf eens af:
Is Gods Woord nog echt je leidraad?
Neem de tijd: Wie of wat bepaald
de keuzes die je in alles maakt?

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd: Wat geeft je voldoening?
Wat zie je, en wat zoek je?
Neem de tijd: In hoeverre heb je
God echt nodig in je dagelijks leven?

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en denk eens na
over deze vragen.
Neem de tijd en spiegel
je leven eens daaraan.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

De wereld overwinnend ...
Onderkennen en erkennen.

‘Wie is het die de wereld overwint, dan wie gelooft, dat Jezus de Zoon van God is?’
1 Joh.5:5

De wereld overwinnend, de wereld met al haar macht en verdorvenheid.
Murray somt het op, en geeft Adam en Eva tot voorbeeld.
- Lust van het vlees (zelfvoldoening) – de boom was goed om van te eten.
- Begeerte van de ogen (zien en zoeken) – de boom was een lust voor het oog.
- Hovaardig leven (zelfverheffing) – het was begeerlijk om daardoor verstandig te worden.
Er is vandaag de dag niet veel veranderd, nog steeds heeft de wereld een enorme invloed op ons, trekt zij aan ons kinderen van God met haar genoegens en verleidingen.
De wereldse geest …

Murray stelt het volgende vast:
‘De meeste christenen zijn òf uiterst onwetend omtrent het gevaar van een wereldse geest, of voelen zich uiterst onmachtig om deze te overwinnen.’
Deze stelling van Murray deed mij mezelf afvragen ‘In hoeverre zijn wij christenen onwetend omtrent het gevaar van een wereldse geest?’; ‘In hoeverre voelen wij christenen ons onmachtig om deze te overwinnen?’; maar meer nog kwam de vraag in mij op ‘In hoeverre onderschatten wij christenen het gevaar van een wereldse geest?’
Ik geloof zeker dat er vele mensen onwetend zullen zijn, als ook onmachtig, onkundig, maar is het gevaar van deze tijd niet vooral ook dat de scheiding tussen de wereldse geest en Gods Woord steeds kleiner wordt?
En onderschatten wij daarmee niet het gevaar van een wereldse geest?
Hoe verdrietig vind ik het om zelfs bij mijn eigen kinderen te merken dat ze sommige dingen uit de Bijbel niet meer bij deze tijd vinden horen, dat het nu anders is.
Voor mij telt Gods Woord, de Bijbel, nog steeds als de leidraad voor ons leven, een Woord waaraan niets mag worden toegevoegd of afgedaan.
Elk Woord dat daarin geschreven staat, gold voor zowel toen als nu.
Simpelweg omdat God nog steeds Dezelfde is, en Hij dat ook tot in alle eeuwigheden zal blijven.
De wereld verandert, de mensen veranderen, alles om ons heen verandert, maar God is en blijft Dezelfde, en daarmee ook Zijn Woord!

Aan de andere kant verbaast het me ook weer niet dat de zienswijze van onze kinderen verandert, hoe kan het ook anders met het voorbeeld dat wij hen geven?
Hoezeer raakt alles niet met elkaar verweven in onze samenleving, ja zelfs in onze kerken?
Echtscheiding/hertrouwen, samenwonen, abortus, euthanasie, homoseksualiteit, transgender, kerkelijke scheuringen …
Hoe zien we zelfs in kerken/gemeente niet de liefdeloosheid toenemen, en willen we wel liefhebben en vergeven, maar dan volgens onze begrippen en niet op de manier waarop de Bijbel het ons zegt.
En ja, ik steek hier ook zeker -helaas- hand in eigen boezem; want hoezeer ik ook probeer het goede te doen, ik faal hierin ook de nodige keren.
Het is namelijk precies zoals Paulus zegt ‘het goed dat ik doen wil, doe ik niet, maar het verkeerde, dat ik niet wil, dat doe ik’.
Toch wil ik net als Paulus mij blijven uitstrekken naar het goede om dat te doen, want daar verlang ik naar.

Hoe mooi is het dat Murray vervolgens de belofte van de Here Jezus aanhaalt voor Hij terugging naar Zijn Vader: ‘Houdt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen!’ (Joh. 16:33b)
In Hem, in de Here Jezus, en door de kracht van de Heilige Geest kunnen ook wij een overwinnend leven leiden.
‘Wie is het die de wereld overwint, dan wie gelooft dat Jezus de Zoon van God is?’
‘… en voor zover ik nu nog in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, Die mij heeft liefhad en Zichzelf voor mij heeft overgegeven.’
Leven vanuit het kracht gevende feit, dat Jezus zoveel van mij hield, dat Hij Zijn leven gaf om het mijne te redden!
Dit zo met mijn leven verweven laten geraken, met mijn geest, met mijn ziel, ja, zelfs met mijn lichaam, dat wat er ook gebeurt, het mij niet onderuit schopt of slaat, omdat ik ten volle weet, besef, ja, leef uit de wetenschap, dat mijn leven met Christus verborgen is in God.

Hier op deze aarde zullen mij allerlei nare dingen overkomen, zullen er allerlei moeilijkheden op mijn pad komen.
Er zal lijden zijn, hetzij als gevolg van mijn verkeerde keuzes, of door vervolging, of verzoeking, of beproeving, of …
Maar te midden van dat alles vasthouden aan Hem, Die mij vergeven heeft en de Overwinning heeft behaald over zonde en dood!
Mij aan Hem vasthoudend, kom ik (uiteindelijk en met vallen en opstaan) door alles heen, en zal ik delen in Zijn overwinning.
Als ik onderweg afhaak, en Hem loslaat, zal ik zeker stranden.

‘Wie is het die de wereld overwint, dan wie gelooft dat Jezus de Zoon van God is?’
Ik leef door het geloof in de Zoon van God, Die mij liefhad en Zich voor mij overgaf’;
dit is het geheim van dagelijkse, voortdurende overwinning over de wereld
en al haar subtiele verleiding.
Maar hiervoor is nodig een hart en een leven
geheel vervuld van geloof in Jezus Christus
om de overwinnaarshouding te allen tijde te handhaven.’

Andrew Murray

Hierbij moedigt Murray ons aan, om eens de tijd te nemen om onszelf de volgende vraag te stellen: 'Geloof ik met mijn gehele hart in de overwinning die het geloof heeft op de wereld?'
Vervolgens moedigt hij ons aan:

‘Stel uw vertrouwen in de machtige kracht van God,
in de blijvende tegenwoordigheid van Jezus,
als de enige borg voor zekere en voortdurende overwinning.
- Gelooft gij dit? Ja, Heere, ik geloof -‘

Als we dit geloven, als dit onze zekerheid is, kunnen we vastberaden voortgaan op de weg die nog voor ons ligt, wetende dat ons leven veilig is in de almachtige hand van God, onze Vader, en in de liefde van onze Heer en Heiland, Jezus Christus.

Vastberaden voortgaan.
Me laten leiden
door Zijn Woord.
Kracht puttend uit
het teken van Zijn liefde,
in handen en voeten,
die voor mij zijn doorboord.

Vastberaden voortgaan.
Vertrouwend op
Zijn almachtige kracht,
die mij zal ondersteunen,
mij voort zal helpen,
in alles bij zal staan,
ja, zelfs in de zwartste nacht.

Vastberaden voortgaan.
Onderkennend elk gevaar
van leugens en misleiding.
In Hem blijvend, daarbij
gelovend vasthoudend,
- met alles wat in mij is,
aan Zijn behaalde Overwinning.


Gods rijke en onmisbare zegen voor de komende week.
Blijf dicht bij Hem, en vertrouw op Hem; Hij zal je nooit beschamen!

Een liefdevolle groet,
Rita

zondag 4 februari 2024

Week 6 - Gebed ...


Verneder u dan onder de krachtige hand van God, opdat Hij u op Zijn tijd verhoogt.
Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u.
Wees nuchter en waakzaam; want uw tegenpartij, de duivel, gaat rond als een brullende leeuw, op zoek naar wie hij zou kunnen verslinden.
Bied weerstand aan hem, vast in het geloof, in de wetenschap dat hetzelfde lijden ook aan al uw broeders in de wereld opgelegd wordt.’ 

1 Petrus 5:6-9

Tijdens het schrijven van mijn laatste blogje over ‘Na een korte tijd van lijden …’, werd ik ook bepaald bij het Bijbelvers dat ons waarschuwt dat de duivel rondgaat als een brullende leeuw, op zoek naar wie hij kan verslinden, en dat we dus ook nuchter en waakzaam moeten zijn.
Ik had er helemaal niet meer aan gedacht, maar die woorden gaan precies vooraf aan de tekst waaruit dat blogje voortkwam (1 Petr.5:10).
Maar met het lezen van dit gedeelte, besefte ik dat ze, met de verzen die ervoor en erna kwamen, één geheel vormden en terwijl ik mijn gedachten erover liet gaan, ontstond het volgende gebed. 

Heer, U wil ik gehoorzaam zijn; Uw wil geschiede in mijn leven; ja, ik wil alles dat komt, aanvaarden als mogelijkheden om dichter tot U te groeien, en waarbij ik U de kans geef om mij meer en meer te vormen en te kneden naar Uw beeld en gelijkenis.
Ik besef, Heer, dat dit ook strijd en lijden met zich meebrengt, omdat mijn eigen ik hierbij vaak in de weg zal staan, maar ik verlang te leren dat U meer wordt en ik minder; mijzelf daarbij steeds voor ogen houdend, dat U mij daar straks voor zal belonen als ik volhard.
Wat verlang ik ernaar om U straks te horen zeggen: Welgedaan, jij goede en trouwe dienstknecht.

Dank U wel, dat U mij daarbij ook vertelt wat ik moet doen als ik allerlei problemen en moeilijkheden ondervind op deze weg; dank U, dat ik dan alles wat mij zo benauwt bij U mag brengen, en dat ik mag weten, dat U voor mij zult zorgen.
Dank U wel, voor deze wonderschone, kostbare belofte!
Breng deze belofte steeds opnieuw in mijn gedachten, Heere, en help mij om steeds weer te doen wat U mij zegt, want ik weet dat ik het alleen op die manier zal kunnen volhouden. 

Help mij, Heer, om voorbereid en op mijn hoede te zijn op de aanvallen van de boze, die, zoals Uw Woord zegt, rondgaat als een brullende leeuw op zoek naar wie hij kan verslinden.
Ik weet immers dat leeuwen als eerste de zwakke en gewonde prooien zoeken om te doden en op te eten, simpelweg omdat die het makkelijkst te vangen zijn.
Laat dit voor mij een grote les zijn, die ervoor zorgt, dat ik dagelijks dicht met U leef, Uw aangezicht zoek in gebed, als ook Uw Woord tot mij neemt als voedsel, zodat ik sterk zal zijn en blijven.
Laat mij daarbij ook niet verzuimen om met mede broeders en zusters samen te komen.
Juist in deze tijd hebben we elkaar zo nodig om elkaar te ondersteunen en te bemoedigen, om elkaar rugdekking te geven, en ervoor te zorgen dat niemand er alleen voor zal staan.
Ik bid U daarom ook, geef ons oog voor de nood van een ander, en laat ons daar niet aan voorbijgaan.

Help mij, iedere keer weer, om weerstand te bieden aan de boze wanneer hij mij belaagd.
Geef mij onderscheidingsvermogen, opdat ik zal zien, herkennen, en afslaan.
En laat mij daarbij nooit vergeten, dat U, Die in mij woont, machtiger is dan hij die mij aanvalt.
U, Heere, hebt de overwinning behaald, en met U ben ik meer dan overwinnaar!
Uw opstandingskracht is in mij, en daarbij hebt U mij alle benodigde wapens die ik nodig heb gegeven; laat mij dat toch niet vergeten!

En als alles mij toch te zwaar dreigt te worden; ik het gevoel heb overal alleen voor te staan, of de enige ben die het (steeds) zo zwaar heeft, breng dan in mijn gedachten dat ik niet alleen ben, dat er vele broeders en zusters zijn als ik, strijdend, vechtend, lijdend; eenieder van ons op zijn of haar eigen plek.
Laat deze gedachte mij dan mijn handen doen vouwen, zodat ons lijden en onze strijd één wordt voor Uw troon, en ik vertroosting mag vinden in de wetenschap dat ik niet alleen ben en dat U altijd voor ons zorgt.
Laat dit mij voor mij zowel een bemoediging zijn, als een aansporing, om te geloven, te vertrouwen en vol te houden.

Dank U wel, gezegende Vader, God van Vrede en van alle Genade, dat U ons zo nabij bent, zo voor ons zorgt, ons zo alles geeft wat we nodig hebben om tot het einde toe vol te houden.
Geprezen zij Uw heilige Naam tot in alle eeuwigheid.

– Amen – 


woensdag 31 januari 2024

Week 5 - Na een korte tijd van lijden ...

Het is zaterdagmorgen, 27 januari, als ik achter mijn laptop kruip om opnieuw te proberen iets te schrijven over de woorden die mij nu al sinds mijn laatste blogje bezighouden.
Het is iets dat ik die morgen met mijn Stille Tijd las, dat mij ervan weerhoudt om op te geven, ondanks de gevoelens van frustratie en moedeloosheid die mij inmiddels hebben bevangen.
En hoewel ik weet dat ik deze dag niet veel tijd heb om te schrijven, noch de eerstkomende dagen, ga ik er toch weer voor zitten.

‘Doch de God van alle genade, die u in Christus geroepen heeft tot zijn eeuwige heerlijkheid, Hij zal u, na een korte tijd van lijden, volmaken, bevestigen, sterken en grondvesten.’

1 Petr.5:10
NBG


Na het blogje van twee weken geleden heb ik nog heel wat geworsteld.
Er ontbrak nog iets, maar het lukte me maar niet om ook maar iets op ‘papier’ te krijgen, terwijl gewoon verder gaan met iets anders ook niet lukte.
Die paar woorden ‘na een korte tijd van lijden’, bleven maar in mijn gedachten rondspoken.
Hoewel ik ook nog bezig ben geweest met de woorden ‘De God des vredes bevestige u in alle goeds’; ‘De God van alle genade zal u volmaken, bevestigen, sterkten en grondvesten’, zijn, en blijven, het juist die andere woorden, die woorden waar Murray verder niets over zegt, die mij bezig blijven houden, zonder dat het me ook maar lukt om er iets over te schrijven.

Nu luisterde ik de afgelopen week ook de laatste studie van Jacques Brunt over de Efezebrief (Ef. 6:10-24), en hij haalde een voorbeeld aan dat hij wel eens vaker gebruikt (naar mijn idee niet eerder zo duidelijk, maar …), en met het horen van dit voorbeeld, kwamen de woorden ‘na een korte tijd van lijden’ heel helder in mijn gedachten, en ik ervoer zo duidelijk dat het met elkaar verbonden is, en ik werd opgetogen om dit voorbeeld te gebruiken met mijn schrijven.
Maar opnieuw lukte het me maar niet om wat zo rondgaat in mijn hart en gedachten uit te werken, en ik werd er behoorlijk moedeloos en gefrustreerd van.
De woorden zijn er zo duidelijk, het voorbeeld past er zo mooi bij, en toch lukt het maar niet.
Het voelt als verloren tijd, de dagen waar ik de tijd had om te schrijven, maar waar het me maar niet lukt.
Het gevoel van ‘ik geef het op’, en ‘ik ga de komende tijd wel even wat anders doen’, nemen de plaats van het willen schrijven in, tot ik iets lees met mijn Stille Tijd, dat mij van gedachten doet veranderen.
Zo beland ik die zaterdagmorgen weer achter mijn laptop, en maak met deze woorden een begin voor het blogje dat maar niet op ‘papier’ wil(de) komen.
Van hieruit wil ik als eerste naar het voorbeeld van Jacques Brunt, want dat is een voorbeeld dat ik eigenlijk niet meer wil vergeten, en waarvan ik hoop dat het altijd ergens in mijn achterhoofd en gedachten zal blijven hangen, om op het juiste moment, als het nodig is, wanneer ik het nodig heb, weer boven te komen.



Het fundamentele belang van de Opstanding van Christus
Dit zijn de woorden waarmee Brunt, na het lezen van het gedeelte uit de Efezebrief, mee begint.
De opstanding van Christus uit de dood, omdat dit van fundamenteel belang is voor ons geloofsleven, want als Hij niet was opgestaan, dan was ons geloof ‘ijdel’, als ook zijn preek.
(1 Korinthe 15:14 waar hij hierbij naar verwijst, spreekt van ‘zonder inhoudt’.)
Hier een stukje uit zijn preek/studie om goed uit te komen bij zijn voorbeeld.

‘De opstanding van de Heere Jezus Christus is van fundamenteel belang, omdat daar het fundament ligt, voor onze geestelijke overwinning in het leven wat wij elke dag leven; in Zijn kruisdood en opstanding.
De Here Jezus heeft de overwinning behaald over de zonde, over satan en al zijn demonen; Hij heeft de overwinning behaald over de dood; Hij is overwinnaar. Amen!
Dat is vast en dat is zeker!
En omdat Hij is opgestaan en leeft, hoeven we niet bang te zijn voor morgen!
Ook niet als het gaat om de geestelijke strijd waarin jij en ik, die tot wedergeboorte zijn gekomen, zijn geplaatst.
Een bemoediging voor ons aan het begin. 

Hij heeft overwonnen, Christus is Triomfator
Hij is Overwinnaar, maar dat niet alleen; Paulus zegt in Romeinen 8:39 over ons die geloven, dat wij in Hem, door Hem, meer dan overwinnaar zijn.
Hoe bijzonder!
Hij heeft de overwinning behaald, maar Hij laat jou en mij ook delen in die overwinning.
Dus Hij heeft die overwinning niet voor Zichzelf behaald, Hij heeft het niet alleen laten verkondigen, Hij zegt: Ik neem je mee in Mijn overwinning, zodat je vandaag fris en fruitig, enthousiast, spontaan, krachtig, met passie, Mij kan volgen.

Hij laat ons delen in Zijn overwinning; wij zijn meer dan overwinnaar in en door de Here Jezus Christus.
En nou komt het: en toch ervaren we strijd, en hoe zit dat nou.
Aan de ene kant zijn we overwinnaar, en aan de andere kant ervaren wij strijd.
De één misschien wat meer als de ander, maar hoe zit dat nou?’

En dan komen we uit bij het voorbeeld.
Hij noemt het een heel bekend voorbeeld, maar het blijft wel hét voorbeeld om uit te leggen, vind hijzelf.
Daarbij geeft hij wel aan dat elk voorbeeld mank gaat, maar dat wel een heel duidelijke uitleg geeft over de tijd waarin we leven.


Voorbeeld: D-Day & V-Day
Brunt neemt ons mee naar de Tweede Wereldoorlog, naar de invasie van de geallieerden in Normandië (begin juni 1944).
Het was een beslissende veldslag, vandaar dat deze dag ook ‘de dag van de beslissing’ – ‘decision day, oftewel D-day’, wordt genoemd.
Het was een geweldige dag, hoewel de oorlog zelf nog voortduurde.

‘De beslissing, die was gevallen, maar de oorlog zelf, die duurde na die beslissende dag, na D-day, nog zo een 10 maanden voort.
En die tussenliggende tijd, tussen D-day en V-day (Victory-day), ongeveer 10 maanden, werd gekenmerkt door een heftige intense strijd.
De beslissing was al gevallen, maar de strijd die duurde voort.
En zo mooi, ik hoop dat je de lijnen doortrekt, naar de Koning Die komt.
Koningin Wilhelmina zat destijds in Engeland, en via Radio Oranje bemoedigde zij het volk van Nederland: ‘hou vol, hou vol, volhardt!’
Want zij wist wat daar gebeurd was in Normandië.
De beslissende slag was uitgedeeld, de beslissende klap was gegeven, en ze wilde haar volk bemoedigen.
Ze verkeerde in een vreemd land, ze was niet thuis in haar residentie, zoals de Here Jezus straks weer Zijn residentie gaat innemen.
Mooi hè.
En Hij moedigt ons aan: ‘hou vol, schep moed, laat je niet ontmoedigen, Ik laat je delen in Mijn overwinning, en de dag van glorie en victorie is nabij.’
En koningin Wilhelmina destijds, bemoedigde het volk, en de verzetsstrijders grepen moed en hielden vol, totdat, totdat V-day aanbrak.
Zo indrukwekkend.
8 mei 1945 – V-day, victory-day, de dag van glorie en victorie, echte bevrijding, overwinning.

Ruim tien maanden lag daartussen, D-day, decision-day, en V-day, victory-day, de dag van glorie en victorie.
Dit is de tijd -geestelijk overgezet, waar jij en ik leven; wij leven tussen D-day en tussen V-day.
Dat is de tijd waar jij en ik vandaag mee te maken hebben, geestelijk gesproken.
We mogen aan de ene kant zeggen: reeds gered, maar nog niet verheerlijkt.
Zou je het onthouden!: Reeds gered, maar nog niet verheerlijkt, en in die spannende tijd vindt ons leven plaats.

Een korte tijd van lijden …
De tijd tussen D-day en V-day.
Een tijd van strijd, en strijd brengt lijden met zich mee, houdt lijden in, daarom vind ik het best jammer dat Murray deze paar woorden overslaat.
De Bijbel noemt het zelf, het gaat vooraf aan die eeuwige vreugdevolle heerlijkheid waar we straks mogen zijn.
Het is dus belangrijk om dit te onderkennen, om er rekening mee te houden.
Eerst moeten we nog een korte tijd lijden, maar straks …

Strijd en lijden horen bij het leven van een kind van God, hoewel de mate verschillend is.
Het is niet zo dat als wij tot geloof komen we geen lijden meer zullen kennen, dat er alleen maar voorspoed en zegen is, al zijn er tegenwoordig genoeg mensen (kerken/gemeenten) die dit wel beweren.
Tot op de dag van vandaag doet mijn hart pijn als ik denk aan wat het met één van mijn kinderen heeft gedaan, dat er geen plaats was in de gemeente waar hij toen kwam voor zijn pijn, voor de zware weg waar hij toen doorheen ging.
Geen luisterend oor, geen enkele hand op een schouder, geen medeleven, geen enkel bezoekje, geen …
Hoe velen zullen er met hem de kerk hebben verlaten om deze reden.
Hoe velen zullen God hebben verlaten hierom …; mijn hart huilt als ik aan hen denk.

Het is goed om je ervan bewust te zijn dat Jezus volgen consequenties heeft.
‘Herinner u het woord dat Ik u gezegd heb: Een dienaar is niet meer dan zijn heer. Als zij Mij vervolgd hebben, zullen zij ook u vervolgen; …’   
Johannes 15:20
En:
‘Dan zullen zij u overleveren aan verdrukking en u doden, en u zult door alle volken gehaat worden omwille van Mijn Naam.’
Matth. 24:9
En er staat ook in Hebreeënbrief:
‘Hoewel Hij de Zoon was, heeft Hij toch gehoorzaamheid geleerd uit wat Hij heeft geleden.’
Hebr. 5:8
Maar bovenal is het belangrijk om ons in deze tijd bewust te zijn van deze woorden:
‘Want ik ben ervan overtuigd dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden.’
Rom. 8:18


De beslissing is gevallen, het einde is in zicht, nog even voordat …
Nu nog een korte tijd van -soms- hevige strijd, soms gepaard gaand met bijhorend lijden.
En er is maar één manier om hier goed doorheen te komen: samen met Hem!
Hoe belangrijk is het om mij daarbij niet laten intimideren door alles wat in en om mij heen gebeurt, hoewel dit vaak makkelijker gezegd is dan gedaan.
Hij heeft mij immers uit de duisternis getrokken in Zijn wonderbaar licht, en alles wat mij terug in de duisternis wil trekken – dingen die gebeuren, gedachten, gevoelens, of wat dan ook, moet ik (leren) weerstaan in Zijn kracht, of onder Zijn heerschappij brengen, zodat de duisternis geen vat op mij krijgt.
Ik moet vasthouden aan de Hoop, die als een anker is voor mijn ziel, onwrikbaar en vast.
Ik mag de zekerheid die ik heb in Hem niet uit het oog verliezen, noch het doel dat ik najaag.
Voor ogen blijven houden, dat Hij Die in mij is, machtiger is dan hij die de wereld beheerst.

En zo kom ik, zonder dat het de bedoeling was, een beetje terug bij mijn eerste blogje van dit jaar over de overweldigende grootheid van Zijn Kracht die in ons is.

‘We weten dat de duivel rondgaat als
een brullende leeuw, op zoek naar wie hij
kan verslinden, nog uit Zijn hand kan roven.
Hij verspreidt zijn leugens, jaagt en belaagt,
ja, gebruikt al zijn kracht en macht om Het Licht
in de levens van Gods kinderen te doven.

Hoe zeer is het dan ook nodig dat wij
ons leven onbevreesd leven vanuit die
overweldigende grootheid van Zijn Kracht.
Om vanuit de positie die we hebben in Hem,
met opgeheven hoofd, vastberaden voort te gaan,
om te ontvangen, wat aan het einde op ons wacht.’

Na een korte tijd van lijden.
De tijd tussen D-day -desicionday en V-day, -victoryday.
De beslissing is gevallen, het einde in zicht.
Nog even volhouden!
Hij komt echt!

‘… In de wereld lijdt gij verdrukking, maar houdt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen.’
Joh. 16:33b
NBG

‘Laat uw hart niet in beroering raken; u gelooft in God, geloof ook in Mij. In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was, zou Ik het u gezegd hebben. Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken. En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb, kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben.’
Johannes 14:1-3
HSV


Houd moed!

Laat je niet in verwarring brengen,
laat je niet ontmoedigen,
maar houd vol!
Wees niet ongerust,
raak niet overstuur,
Ik heb de overwinning behaald!

Laat je geen angst aanjagen,
laat je niet terneerdrukken,
maar houd moed!
Wees niet verschrikt,
word niet radeloos,
Ik heb het einde allang bepaald!

Houd stand, mijn kind,
en volhard in je geloof!
Ik zal je nooit teleurstellen,
noch verlaten op de weg,
die je nog hebt te gaan.

Houd vast, Mijn kind,
aan de beloften die Ik gaf!
Ik zal Mijn Woord nooit breken,
noch terugkomen op wat Ik zei;
Ik ben jou zo toegedaan!

Houd moed, Mijn kind, laat je hart niet in beroering raken,
nog even, nog een korte tijd, en Ik zal alles vervolmaken.

Shalom, Blessings
en een liefdevolle groet,
Rita


👉 Studie 8 - Efeze 6:10-6:24
Geestelijke bewapening - Jacques Brunt


maandag 15 januari 2024

Week 3 - God alleen!
Neem de tijd ... (25)

‘Doch de God van alle genade, Die u in Christus geroepen heeft tot Zijn eeuwige heerlijkheid, Hij zal u na een korte tijd van lijden, volmaken, bevestigen, sterken en grondvesten.’
(NBG)

‘De God nu van alle genade, Die ons geroepen heeft tot Zijn eeuwige heerlijkheid in Christus Jezus, Hij Zelf moge u na een korte tijd van lijden – toerusten, bevestigen, versterken en funderen.’
(HSV)

1 Petr. 5:10


Murray heeft dit hoofdstukje de titel ‘De God van alle genade’ gegeven, maar met wat hij schrijft beperkt hij zich tot het feit, dat God alleen, -elke dag en in alles, het middelpunt van ons bestaan moet zijn, het enige voorwerp van ons vertrouwen, als ook onze enige hoop, krachtbron, enz.
Ik worstel een beetje met de tekst die hij erbij gegeven heeft, niet om wat er staat, want dat zijn zulke prachtige en bemoedigende woorden, maar omdat ik er niets over kan terugvinden, behalve dat hij de tekst een paar keer aanhaalt.
Toch zegt hij zulke mooie en rake dingen, staat er zoveel in dit hoofdstukje dat ik er over moet schrijven, en verschillende citaten eruit wil delen.


Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om aan het begin
van elke dag je hart te richten
op Degene Die je Krachtbron is,
je hoop en je vertrouwen.
Neem de tijd, en bedenk, dat
alleen Hij je geschikt kan maken
voor het leven en de taken
van die dag.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd aan het begin
van elke nieuwe dag
om te bedenken wie je bent
en waar je staat.
Neem de tijd tot je inziet
dat je vanuit jezelf niets kunt
en Hem werkelijk in alles
nodig hebt.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, totdat je hart
rust in Hem, en de belofte
van Zijn Woord in jou
zijn ingang vindt.
Neem de tijd en hoor:
'Ik, de God des vredes,
bevestige u in alle goeds.'

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, en hoor:
‘Ik, de God van alle genade,
zal je na een korte tijd van lijden,
volmaken, toerusten, sterken
en vast doen staan.’

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

‘Elke nieuwe dag zou de eerste en voornaamste gedachte moeten zijn -God,
God alleen kan mij geschikt maken om deze dag te leven zoals Hij het zou willen.’

Andrew Murray


Opnieuw klinkt vandaag de oproep en de aansporing om toch elke dag met de Heer te beginnen.
Hoewel het belangrijkste is, en blijft, dat we elke dag tijd met de Heer hebben -ongeacht het tijdstip, tóch is er heel wat voor te zeggen om de dag, élke dag, met Hem te beginnen.
In het tijdstip op zich ligt dan al het teken van het ons afhankelijk weten van Hem; dat we beseffen, dat we niets kunnen, niets zijn, zonder Hem.
Dat we Hem nodig hebben als we thuis zijn, maar ook op ons werk; onderweg in de auto, op de fiets, lopend, bus of trein …; maar ook in onze ontmoetingen en contacten met anderen.
Dat we ons vertrouwen op Hem stellen, Zijn leiding verlangen voor de dag die voor ons ligt, en niet in eigen kracht de nieuwe dag die voor ons ligt in willen gaan.
Hoewel wat Murray zegt vaak makkelijker gezegd is dan gedaan, toch zijn het ware woorden, en geloof ik dat het ons streven mag zijn om ons daar naar uit te strekken.

‘God Zelf moet het enige voorwerp
van ons vertrouwen zijn,
van dag tot dag;
wanneer wij denken aan ons werk,
onze noden, ons leven,
en alle verlangens van ons hart
- moet God Zelf onze enige hoop
en ons vertrouwen zijn.’

Weet je …
Er ligt Rust in het beginnen van de dag met Hem.
Niet gelijk rennen en vliegen, je koffie of ontbijt naar binnen schrokken, of overslaan, maar vanuit de rust bij Hem aan de taak die wacht beginnen.
Er ligt Vrede in het beginnen van de dag met Hem.
De dag beginnend met Hem, in de rust en stilte die er ’s morgens nog is, en vrede vinden in het bij Hem zijn, door te bidden en Zijn woord te lezen.
Vrede, helende vrede, Shalom, om de dag tegemoet te treden in de zekerheid, dat Hij met je meegaat, en je geen moment alleen zult zijn.
Er ligt Hoop en (nieuwe) Moed in het beginnen van de dag met Hem.
Het leven is niet makkelijk, er komt steeds meer op ons af, er wordt steeds meer van ons verlangt, en er is steeds meer dreiging om ons heen.
De berichten die ons dagelijks overspoelen, kunnen zo ontmoedigend werken, en hoop ontnemend zijn, maar de dag beginnend met Hem, betekent de dag beginnen met de Hoop die we hebben door de Here Jezus Christus, en houden we moed, óf ontvangen we nieuwe moed als we dat nodig hebben,
Er ligt Kracht in het beginnen van de dag met Hem.
En waar het ons aan kracht ontbreekt, ligt nieuwe kracht klaar bij Hem, en Hij verlangt zo ons te geven wat we nodig hebben of wat ons ontbreekt.
Het ligt immers iedere dag opnieuw klaar voor ons (Klaagl. 3:22,23), maar hoe kan Hij het ons geven als we niet bij Hem komen om het in ontvangst te nemen?

'Indien Gijzelf niet meegaat, doe ons van hier niet optrekken’, woorden van Mozes uit Exodus 3:15; woorden die met regelmaat in mijn gedachten komen als ik de dag in Zijn handen leg.
Ik weet dat Hij in mij woont, ik weet dat Zijn Heilige Geest in mij is, ik weet dat ik nooit alleen ben, dat Hij altijd bij mij is, en toch … de woorden geven weer wat in mijn hart leeft, het verlangen dat ik de dag niet zonder Hem wil ingaan.’

‘Gezegende God en Vader,
met het oog op het leven en werken
van deze nieuwe dag,
rust mijn hart in U,
mijn hoop is in Uw Woord,
‘De God des vredes
bevestige u in alle goeds’;
‘De God van alle genade
zal u volmaken,
bevestigen,
sterkten
en grondvesten’. 

Andrew Murray

Dit gebed van Murray raakt mij.
Het is een kort gebed, maar het geeft onze diepe afhankelijkheid van Hem in alles weer, en het maakt daarbij ook gebruik van Gods eigen Woord.
Wat ik ook zo mooi vind met dit gebed is, dat zelfs als het je niet lukt, of er geen mogelijkheid is om eerder op te staan om de dag met Hem te beginnen, -omdat je bijvoorbeeld een druk gezin hebt met heel jonge, of kleine kinderen, je nachten gebroken zijn (en jij daardoor ook), er altijd wel even een momentje is om dit gebed te bidden, en zo heb je toch, al is het maar even, dat contact met de Heer gehad, heb je even naar Hem opgekeken en uitgesproken, 'Heer, ik heb u zo nodig, ook vandaag (of misschien wel júist vandaag) weer.'

Ja, het kan ons moeite kosten om ons dit eigen te maken.
Ja, het betekenen dat we wat eerder uit bed moeten komen.
Dus ja, het vraagt wat van ons, kost ons wat, maar als je er eenmaal een gewoonte van gemaakt hebt, wil je niet anders meer; kun je je haast niet meer voorstellen dat je het niet eerder deed, en mis je het als het een keer door omstandigheden toch niet kan.

Dat de Heer een diep verlangen en een niet te stillen honger naar Hem en Zijn Woord in ons hart mag leggen, zodat Hij werkelijk, elke nieuwe dag, de eerste is aan wie wij zullen denken en bij Wie we willen zijn.

Gezegende eeuwige Vader,
laat mij elke morgen ontwaken
met een hart dat altijd en
als eerste op U is gericht,
omdat zij weet, en beseft,
dat alles wat zij nodig heeft
voor de taken van die dag,
alleen bij U voor haar klaarligt.

Gezegende eeuwige Vader,
U bent mijn Bron van Kracht,
mijn Hoop en mijn Vertrouwen,
mijn Gids voor elke dag.
Mijn leven ligt in Uw handen,
het behoort toe aan U alleen;
U wil ik dienen en eren, in alles
wat ik mag doen, met diep ontzag.

Zegen, Shalom
en een Liefdevolle groet,
Rita

zondag 7 januari 2024

Week 2 - Voor de nacht ...
Neem de tijd ... (24)

Uit één van de hoofdstukjes uit het Dagboek kwam ook een speciale 'Neem de tijd ...' voor de nacht voort.
En ik denk, dat zo aan het begin van het jaar het mooi is om dit stukje te delen, daar het niet alleen belangrijk is om de dag met de Heer te beginnen, maar ook om de dag af te sluiten met Hem.
En nee, zo uitgebreid als ik 's morgens mijn Stille Tijd houd, is de afsluiting van mijn dag niet, maar ik vind het heerlijk om nog even voor het slapen gaan toch even iets te lezen en te bidden.
Daar ik overdag al 'Joni's chronologische Bijbelleesrooster' volg, als ook dat ik 's avonds best moe ben vaak, houd ik het dan graag bij een dagboekje, of iets dergelijk.
Even de focus ook voor het slapen gaan op Hem.
Wat ik lees nog even op bed overdenken en bidden.
Een heerlijke manier om in slaap te vallen.
Maar desalniettemin is het 'Neem de tijd ...-stukje' van vanavond toch ook een aansporing voor mijzelf, want in tijden van moeiten en zorgen, is het nog steeds vaak een uitdaging om te rusten in Zijn liefde en trouw, zodat Zijn vrede mij kan vullen.

Focus op Hem.
Het wordt al makkelijker als je dag met Hem afsluit.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om voor de nacht
ook Zijn aangezicht te zoeken.
Neem de tijd om de dag af te sluiten
zoals je hem begon, met Hem.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om Hem te danken
voor alles wat Hij heeft gedaan.
Neem de tijd om Hem te danken
voor alles wat Hij heeft gegeven.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, en leg al je zorgen,
al je lasten voor Hem neer.
Neem de tijd, laat Hem delen
in alles wat je zo bezwaard.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om Hem te danken
voor alle ontvangen zegeningen.
Neem de tijd om Hem te danken
voor Zijn liefde en Zijn trouw.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en deel met Hem
al je pijn en al je verdriet.
Neem de tijd, en vertel Hem
alles wat jou zo bezighoudt.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, zodat je pijn en verdriet
versmelten met Zijn liefde en trouw.
Neem de tijd, zodat je lasten en zorgen
zich verenigen met Zijn zegeningen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd tot het besef daar is, dat
de Heere voor je zorgt en over je waakt.
Neem de tijd, opdat Zijn vrede
je in bezit kan nemen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …


'In vrede zal ik gaan liggen en weldra slapen, want U alleen, Heere, doet mij veilig wonen.'
Psalm 4:9

Welterusten,
slaap lekker,
Blessings en Shalom,
en een liefdevolle groet,
Rita

maandag 1 januari 2024

Week 1 - De overweldigende Grootheid van Zijn Kracht ...
Neem de tijd ... (23)

Het einde van dit jaar nadert met rasse schreden, morgen (het is zaterdag, 30 december als ik aan dit blogje begin) is het alweer de laatste dag van 2023.
Waar ik doorgaans de laatste week van het jaar gebruik om terug te kijken en te overdenken, is de afgelopen maand eigenlijk heel anders geweest dan andere jaren.
Geen terugblik op mijn blog ‘Into Your hands’, niets meer over mijn OneWord van 2023, noch iets over het woord voor volgend jaar.
En ook al knaagde het hier en daar een beetje omdat ik best wel een gewoonte mens ben, toch was het ook goed om, vooral afgelopen week, heerlijk bezig te zijn om mijn agenda in een nieuw jasje te steken voor 2024.
Even ter verduidelijking, ik heb sinds een aantal jaar een Filofaxagenda, en deze kan ik helemaal maken naar wat ik mooi vind, wat mij aanspreekt enz.
Na drie jaar zo’n beetje dezelfde uitstraling te hebben gehad, -en waar inmiddels dan ook wel het mooie een beetje af was, was het nu tijd voor iets nieuws.
Hoewel mijn agenda nog niet helemaal af is, is hij wel klaar voor gebruik, wat mij de rust geeft om vandaag aan de slag te gaan met mijn eerste ‘Neem de tijd … -stukje’ voor 2024, dat gaat over ‘Opstandingskracht’, want daar ben ik met het Dagboek aangekomen: ‘De overweldigende Grootheid van Zijn Kracht’.
En al voel ik mij (nog steeds) eigenlijk nauwelijks gemachtigd om erover te schrijven, toch ervaar ik dat ik het nieuwe jaar wil ingaan met wat oude en nieuwe gedachten hierover, in de eerste plaats omdat ik het zelf zo nodig heb, met daarnaast is mijn gebed, dat het misschien ook voor een ander tot zegen mag zijn.
Eén ding is in ieder geval zeker, we hebben die Kracht allemaal nodig gezien de tijd waarin we leven, en met het oog op wat ons nog te wachten staat.

Opstandingskracht.
De allesoverweldigende grootheid van Zijn kracht.

‘…, en wat de allesovertreffende grootheid van Zijn kracht is aan ons die geloven,
overeenkomstig de werking van de sterkte van Zijn macht, die Hij gewerkt heeft in Christus,
toen Hij Hem uit de doden opwekte en aan Zijn rechterhand zette in de hemelse gewesten,
ver boven alle overheid en macht en kracht en heerschappij en elke naam die genoemd wordt, niet alleen in deze wereld, maar ook in de komende.'

Efeze 1:19-21

Het is niet de eerste keer dat ik hierover schrijf.
De eerste keer -op mijn Blog ‘Into Your Hands’, was vanuit de serie ‘Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...’ (2013), en de tweede keer was een jaar later, net een week na Pasen, na het lezen erover in het Dagboek van Murray, dat ik dat jaar duidelijk dus ook las.
Deze derde keer schrijf ik er over omdat ik ervaar dat ik dit opnieuw nodig heb; opnieuw mijn gedachten erover laten gaan door terug te lezen wat ik eerder heb geschreven, de dingen die voor nu belangrijk zijn eruit halen en opnieuw opschrijven, om ze zo opnieuw dicht bij te halen.
Maar ook enkele gedachten van Murray die mij aanspraken, en uit de Bijbelstudie van Jacques Brunt.

Het is bijzonder om opnieuw te zien en te ervaren hoe groot en goed de Heere is, hoe mooi Hij bewerkt en dingen tot stand brengt.
Nog voor ik namelijk aan dit blogje begonnen was; ja, zelfs nog voor ik wist dat het over de ‘Overweldigende Grootheid van Zijn Kracht’ zou gaan, stonden er twee dingen al vast.
Het ene was mijn One Word voor 2024, het woord ‘Vastberaden’, en het andere is een gedichtje, dat ik grotendeels al eerder begin deze week schreef en wat ik vanmorgen, nog voor ik aan dit blogje begon, eerst heb afgemaakt.
En ik ervoer dat dit allemaal op de één of andere manier bij elkaar hoorde, in elkaar zou passen.

Tien jaar terug …
Als ik het eerste blogje teruglees dat ik erover schreef, weet ik niet wat ik hier uit moet halen als wat voor mij het belangrijkste is, zo spreekt het hele blogje opnieuw tot mijn hart.
‘Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...’
Ja, hoe belangrijk is dat!
Hoe belangrijk is het om mijzelf iedere dag opnieuw, als ook in iedere situatie, in alles wat gebeurt, me te bedenken hoe groot en indrukwekkend mijn God is!
Het blogje van zaterdag, 9 februari 2013 droeg de titel: ‘God de Almachtige’, en de tekst erbij was 1 Johannes 4:4b  - ‘Want Hij die in mij leeft, is machtiger dan hij die de wereld bezielt.’
En dit schreef ik erbij:

Wat kan ik me soms angst aan laten jagen door wat er op me af komt.
Wat kunnen sommige dingen me van slag maken.
Wat kunnen gebeurtenissen mij in de war doen raken.
Wat kunnen woorden mij kwetsen en mij het gevoel geven van geen betekenis te zijn.
Wat kan de wereld mij het idee geven dat ik niet mooi genoeg ben of niet goed genoeg.

Wat kunnen sommige dingen, woorden, mededelingen, gebeurtenissen of wat dan ook me bedreigen of aan de rand van de afgrond brengen.
Wat kunnen de stormen van het leven mij heen en weer slingeren en soms zelfs tegen de grond smakken.
Wat kunnen …

Maar U zegt in Uw woord tegen mij: ‘Want Ik, die in jou leef, ben machtiger dan hij die de wereld aanvuurt.’
Leef vanuit Mijn kracht en macht!
Ik heb overwonnen en in Mij ben jij meer dan overwinnaar!

God is de Almachtige.
Zijn Geest is in mij.
Door Jezus opstanding uit de dood, mag ik leven vanuit Zijn opstandingskracht.
Satan is overwonnen, en hoe briesend en brullend hij ook nog rondgaat, Hij die in mij leeft, is sterker, groter, machtiger dan hij.

Kostbare woorden, waarachtige woorden, woorden van groot belang, en waardevol om mee te nemen het nieuwe jaar in.


Uit het blogje van het jaar erop (vrijdag, 25 april 2014) dat ik aan dit onderwerp wijdde, weet ik, dat dit, als ook het hoofdstukje uit het Dagboek van Murray, mij het gedicht ‘Opstandingskracht’ bij het schilderij van Caroline van de Vate deed schrijven, en dat het een hele worsteling is geweest voor het op papier stond.
Ik vind het zo prachtig hoe God werkt om ons dingen te leren, duidelijk te maken, of om onze aandacht ergens naar toe te trekken, of …, nou ja, vul maar in.
Waar ik eerst nauwelijks iets kon met hetgeen ik las, gebruikte de Heer een schilderij om mij te doen ervaren Hij bedoelde met Zijn Woorden, waaruit vervolgens ook de woorden uiteindelijk kwamen die weergaven van wat ik dacht en ervoer.

Heer Jezus,
met Uw opstanding uit de dood
werd zichtbaar,
de overweldigende grootheid
van Gods macht.
Zonde en dood waren overwonnen,
Uw Licht scheen
en toonde ons
Gods allesovertreffende kracht.
 







Heer,
ik weet,
ook in mij
is Uw opstandingskracht;
elke dag mag ik leven
vanuit deze kracht,
die in mij werkt
en getuigt van Gods macht.

Maar ik weet ook, Heer,
dat ik meestal
handel en wandel
vanuit eigen kracht.
En dat, als ik bijna
niet meer verder kan, besef:
o ja, er is een God
die op mij wacht.
Dan bid ik om Uw hulp,
Uw sterkte en Uw kracht,
en vraag ik U om vergeving
omdat ik weer niet eerder
aan U heb gedacht.

O Heer,
ik verlang zo
naar een ander leven.
Een leven vanuit Die Kracht
die U mij heeft gegeven.
Een leven met meer van U
en minder van mij,
een leven waarbij U
tot op de hoogste plaats
bent verheven.

Ik weet, Heer,
om vanuit deze kracht
te kunnen leven,
moet mijn leven
meer en meer
met U zijn verweven.
Leer mij, Heer, om U
in alles te volgen.
Mijzelf geheel,
met heel mijn hart en ziel,
met al mijn kracht,
aan U te geven.

Ik leg mijn leven
zo voor U neer;
dat niet meer ik,
maar U leeft in mij.
Door Uw Kracht
ben ik meer dan overwinnaar,
het nieuwe is gekomen,
het oude is voorbij.

- Amen -

Als ik terugkijk naar de jaren die er liggen tussen het schrijven van dit gedicht en nu, dan ben ik dankbaar dat ik een verschil mag zien, dat niet alles meer precies is als toen ik het schreef.
Al ben ik er nog lang niet, want dat sterven aan mijzelf, en in alle omstandigheden blijven leven vanuit die kracht, dat is een proces met vallen en opstaan.

Weer terug naar het heden …
Zoals ik al schreef, is mijn OneWord voor 2024 ‘Vastberaden’.
Hoe mooi ik het woord ook vind, vastberadenheid was -en is, momenteel niet één van mijn sterkste kanten.
Na alles dat gebeurd is, en nog gaande is, ben ik moe, gewoon zo moe, en ik bemerk daarmee dat mijn vastberadenheid is afgenomen.
Mijn rug voelt -zowel geestelijk als fysiek, allesbehalve recht en fier, eerder alsof ik een behoorlijke last meetors.
Maar toch zijn daar deze twee woorden: ‘Opstandingskracht’, waarmee ik het jaar al nadenkende mee afsluit, en tegelijk ook vastkoppel aan het andere woord ‘Vastberaden’, dat in 2024 met mij mee gaat reizen.
Waar een paar maanden geleden dit woord voor het eerst in mijn gedachten kwam, wist de Heer toen al dat ik Zijn Opstandingskracht nodig zou hebben om het uit te kunnen leven; om toch vastberaden mijn weg te kunnen gaan te midden van alles.
En halverwege december gaf de Heer mij daar ook Zijn aanmoediging bij met de woorden uit Filippenzen 3 de verzen 13, 14:
'..., ikzelf denk niet dat ik het gegrepen heb, maar één ding doe ik: vergetend wat achter is, mij uitstrekkend naar wat voor is, jaag ik naar het doel: de prijs van de roeping van God, die van boven is, in Christus Jezus.'

Murray & Brunt
Murray zoemt met het schrijven over de ‘Overweldigende Grootheid van Zijn Kracht’ in op hoe Jezus stierf aan het kruis onder het gewicht van de zonde van de wereld en haar vloek, en hoe Hij onder het gewicht van al die zonde afdaalde in het graf, en hoe Hij schijnbaar was overmeesterd door de kracht van die dood, om vervolgens te wijzen op de onvoorstelbare, ‘machtige werking van de kracht van God, die Hem uit het graf te deed opstaan tot de kracht en glorie van Zijn troon’.
Om vervolgens op het volgende te wijzen:

‘Door die Almachtige Kracht
kan de opgestane en verhoogde Christus
in ons hart geopenbaard worden,
als ons leven en onze sterkte.’

Andrew Murray

Bij dit alles moet ik ook terugdenken aan een studie van Jacques Brunt.
Enkele dingen die hij zegt in de studie:
‘De kracht van Jezus’ opstanding, en de Geest, Die in de Here Jezus aanwezig was, is vandaag, onder het nieuwe verbond, werkzaam in ons die geloven.

De kracht waarmee God de Vader, Jezus opwekte uit de dood, is dezelfde kracht waarmee Hij mij levend heeft gemaakt met Hem. En dat is dezelfde kracht waaruit ik vandaag mag leven.
De Geest, Die in Christus was, is vandaag in ons die geloven.
Wat een rijkdom!
God wil die kracht meer en meer manifesteren in ons leven. 

'opdat ik Hem mag kennen, en de kracht van Zijn opstanding, …’
Fil. 3:10 

Neem de tijd …
En dat brengt mij bij ‘Neem de tijd, o mijn ziel, neem de tijd …’
Immers, hoe anders kunnen wij Hem leren kennen, als ook de macht van Zijn opstanding, dan door tijd door te brengen met Hem, Zijn Woord te lezen, te bidden.
Hoe anders kunnen we Hem leren kennen?
Hoe anders kunnen wij weten Wie Hij is, wat Hij gedaan heeft, wat Hij gaat doen, wat Zijn beloften zijn enz.
Hoe anders zouden we Hem Zijn woorden en beloften voor kunnen houden en erop pleiten?
Hoe zouden we Hem kunnen leren vertrouwen?
Hoe …?
Hoe anders zou ik weten, dat Hij Die in mij is, machtiger is dan hij die in de wereld is!

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om Zijn Woord te lezen,
want het bevat woorden die je geloof
groot, sterk en vrijmoedig maken.
Neem de tijd, in het besef dat
geloof geoefend moet worden.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd: hoe groot is jouw verlangen
om Hem te kennen, om de Kracht
van Zijn opstanding te ervaren?
Neem de tijd: is dat verlangen zichtbaar
in de tijd die je doorbrengt met Hem? 

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en vraag jezelf eens af:
Leef je vanuit Zijn Opstandingskracht,
ook als alles moeilijk gaat en tegenzit?
Neem de tijd, en houd je leven
eens naast Zijn Woord.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd; roep tot God,
vertrouw Hem; Zijn Geest
is in jou en werkt in jou.
Neem de tijd, opdat je elke dag
vanuit die kracht kunt leven.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, alleen dan kun je moedig
en vastberaden voortgaan in de
overweldigende grootheid van Zijn kracht.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

Vastberaden

Als ons leven rustig voortkabbelt,
er niets schokkends gebeurt,
en we nergens door worden belaagd,
dan is het niet zo moeilijk om te
spreken van Hem als onze Toevlucht,
en over hoe Hij ons leven schraagt.

Maar hoe anders wordt het als moeiten,
zorgen en problemen zich opstapelen,
en we keer op keer worden belaagd.
Hoe moeilijk kan het dan soms zijn
om Zijn trouw en liefde te zien, hoe Hij
ons leven, óók dan, leidt en schraagt.

‘In Hem zijn we meer dan overwinnaars;
Zijn opstandingskracht is in ons, en
onder ons zijn Zijn eeuwige armen’, 
en toch, deze woorden, zo vol troost,
zo vol kracht, blijken ons geteisterde hart
niet altijd op te richten, of te verwarmen.

We weten dat de duivel rondgaat als
een brullende leeuw, op zoek naar wie hij
kan verslinden, nog uit Zijn hand kan roven.
Hij verspreidt zijn leugens, jaagt en belaagt,
ja, gebruikt al zijn kracht en macht om Het Licht
in de levens van Gods kinderen te doven.

Hoe zeer is het dan ook nodig dat wij
ons leven onbevreesd leven vanuit die
overweldigende grootheid van Zijn Kracht.
Om vanuit de positie die we hebben in Hem,
met opgeheven hoofd, vastberaden voort te gaan,
om te ontvangen, wat aan het einde op ons wacht.


Dat wij, die Hem toebehoren, allemaal meer en meer mogen leren leven vanuit de overweldigende grootheid van Zijn Kracht; vanuit het besef dat: 'Hij. Die in ons is, groter is dan hij die de wereld bezield.'
Neem de tijd om veel bij Hem te zijn!

Blessings & Shalom voor 2024,