Week 36 - Gehoorzaamheid ... (1)

'En zodra Jezus het woord gehoord had dat er gesproken werd, zei Hij tegen het hoofd van de synagoge: Wees niet bevreesd, geloof alleen.’

Markus 5:36

Dit was de Bijbeltekst van het vorige blogje, maar ik had daarbij nooit gedacht aan wat er vervolgens gebeurde.
Het was op 26 juli dat ik het blogje ‘Geloof’ plaatste en de volgende woorden een heel andere dimensie kregen.

‘Wees niet bevreesd, geloof alleen.’
Geloof en vertrouw!

Geloof, Mijn kind,
geloof en vertrouw Mij
dwars door alles heen.

Geloof, Mijn kind,
geloof en vertrouw Mij
Ik help door alles heen.

Geloof, Mijn kind,
geloof en vertrouw Mij
dwars door alles heen.

Geloof en vertrouw!
‘Wees niet bevreesd, geloof alleen’

Het was 27 juli dat onze rollercoaster* begon, en 10 augustus toen het voorbij was, en de volgende eigenlijk ook weer begint, want de afwikkeling van alles …
Het was 27 juli dat er iets niet helemaal goed was, en slechts twee weken later dat ik je los moest laten en ‘teruggeven’ in de handen van de Heer.

‘Wees niet bevreesd, geloof alleen’
Geloof en vertrouw!

Gistermorgen nam ik mijn Stille-Tijdschrift bij het Dagboek van Murray er weer eens bij.
In de weken die achter mij liggen, heb ik mijn Stille Tijd grotendeels gehouden met Leesplannen van You Version, maar gister en vanmorgen nam ik weer eens het Schrift erbij dat ik bij het Dagboek van Murray gebruik.
Ik lees het een en ander terug, en bekijk eens waar ik gebleven was; ik ben echt even bijna alles kwijt.
Maar met het lezen begint er weer iets te dagen, alleen … er is zo heel, heel veel veranderd sinds ik de laatste dingen in mijn schrijft schreef.

Ik zie dat ik inmiddels doorgegaan was naar een ander hoofdstukje, over ‘Gehoorzaamheid’.
Ach, geloof en gehoorzaamheid zijn onlosmakend met elkaar verbonden, dus zo groot is die overgang niet.
Ik lees het een en ander in mijn schrijft.
De Bijbeltekst, het Neem de Tijd-stukje, wat citaten uit het Dagboek en erbij horende Bijbelteksten, en dan ook mijn gedachten en … een gedicht dat ik schijnbaar in die week (31) heb geschreven.
Laat ik je meenemen.

Uit mijn Stille-Tijdschrift:
Jezus’ woorden: ‘Als u Mijn geboden in acht neemt’, legt ook een stukje verantwoordelijkheid bij ons.
God wil het doen in ons (kom ik in het volgende blog op terug); Hij heeft van Zijn kant af alles gedaan om dit mogelijk te maken; aan ons -bij ons- ligt nu het laatste: willen wij, zijn wij bereid om – zijn wij gehoorzaam?

Ik weet niet hoe het bij een ander is, maar ik wil dit niet altijd, dat is het enige eerlijke antwoord dat ik kan geven.
Want Hem gehoorzaam willen zijn, Hem gehoorzaam zijn, betekent doorgaans moeilijke dingen op mijn weg, verdriet, pijn, … oftewel: lijden.
Lijden, omdat Hem gehoorzaam zijn betekent sterven aan mijzelf, mijzelf verloochenen, mijn kruis opnemen.
Het betekent confrontatie tussen Zijn wil en mijn wil; soms in het kleine, soms echter ook in het grote.

Blijven geloven, blijven vertrouwen,
onze weg gaan aan Zijn hand;
ook als er dingen gebeuren
waar je niets, maar ook niets van begrijpt.

Vast blijven houden aan Zijn woord,
aan alles wat Hij zegt en belooft;
ook als alles wat gebeurt,
wrikt en wringt, je leven samenknijpt.

Je hoofd buigen: Uw wil, o Heer,
ja, doe Uw wil in mij;
met vallen en opstaan die weg gaan,
terwijl je je steeds aan Hem vastgrijpt.

Als ik dit gedicht schrijf, en met name de woorden ‘je leven samenknijpt’, dan is dit ook precies wat in ons eigen leven op dit moment gebeurt.
We hebben al een heftige tijd achter de rug en leken in een iets rustiger vaarwater te komen, doordat onderzoeken waren afgerond, revalidatie liep en we de tijd begonnen te vinden om te leren omgaan met alles dat is gebeurd.
Maar hoe anders is nu de realiteit.
Opnieuw wordt ons leven, en met name dat van mijn man, letterlijk samengeknepen als hij deze week ineens zijn rechterhand niet meer kan gebruiken; zijn vingers willoos naar beneden hangen als hij zijn hand optilt.
Opnieuw een halve dag in het ziekenhuis, opnieuw allerlei onderzoeken.
Nieuwe confrontatie, nog beperkter, nog …

Blijven geloven, blijven vertrouwen, ook als …

Wat is het makkelijk om te zeggen ‘Uw wil geschiede’ als alles rustig is, en goed gaat, maar welk een worsteling komt er soms bij kijken als je steeds meer wordt ontnomen.
'Wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heren hand.’
Wat is dit makkelijk om te zingen als je fier rechtop kunt staan en alles kunt doen wat je wilt, je gezond van lijf en leden bent, iedere maand je loon hebt door een goede baan enz.
Maar welk een worsteling komt erbij kijken als je lichaam je meer en meer in de steek laat, je je bedrijf niet eens meer zelf kunt afsluiten, je afhankelijker wordt van anderen, er geen loon meer binnenkomt.

Wat werd ons leven, dat van jou, maar daarmee ook dat van mij, samengeknepen.
Vrijdag 31 juli werd je opgenomen in het ziekenhuis met vermoedelijk een infarctje, en zondagavond 2 augustus was de eerste keer dat het leek alsof je het niet zou halen; woensdagavond 5 augustus de tweede keer, en maandagavond 10 augustus moest ik je echt aan Hem teruggeven.
Geen infarctje, maar een bacterie had genadeloos toegeslagen, en jij, jij had geen weerstand meer.
Twee weken met soms angstaanjagende momenten, confrontaties, de meest moeilijke beslissingen die een mens maar kan nemen.
Twee weken tussen hoop en vrees.

Vast blijven houden aan Zijn woord,

aan alles wat Hij zegt en belooft;

ook als alles wat gebeurt,

wrikt en wringt, je leven samenknijpt.

Het waren echter ook twee weken vol geloof en vertrouwen.
Twee weken waarin de Heer Zijn beschermende vleugels om ons heen legde, en onder ons was met Zijn eeuwige armen.
Twee weken waarin Zijn Woord kwam en standhield: Mijn tijden zijn in Zijn hand!
Een rotsvaste zekerheid die rust en vrede gaf te midden van de soms zo ontzettend moeilijke dingen.
Ja, geloof en gehoorzaamheid en tranen gaan samen, gaan hand in hand.
Er kan pijn en verdriet zijn, worstelingen voor de juiste keuzes, heen en weer geslingerd worden tussen hoop en vrees, en toch vaststaan, geloven en vertrouwen.
Er kunnen aanvallen van buitenaf komen om alles wat je hebt te roven of te ondermijnen, maar als Hij Zijn woord geeft en je je daaraan vasthoudt met alles wat in je is, die waarheid als een anker voor je hart vasthoudt, en laat klinken dwars door alles heen, dan is daar geloof en vertrouwen met en door alle tranen heen. 

‘Al bezwijkt mijn lichaam en mijn hart,

dan is God de Rots van mijn hart

en voor eeuwig mijn deel!’

Psalm 73:26

‘Mijn tijden zijn in Uw hand!’

Psalm 31:16a

En daarom kon -en kan, ik dagelijks zingen: ‘Wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heren hand!’

  Wat de toekomst brengen moge - Sefa

Opgetild worden,

gedragen,

met liefde omgeven.

Uw wil geschiede,

overgave,

het brengt Leven.

Ik bid dat de Heer mij al deze dingen steeds weer in herinnering brengt, zodat mijn geloof zich mag ontwikkelen tot een steeds standvastiger en rotsvast geloof, tot vertrouwen in elke omstandigheid, en het mij zal helpen om Hem gehoorzaam te zijn, elke dag en in alles.
En mocht jij dit ook willen, nodig hebben, dan is het ook mijn 🙏 gebed voor jou.

💖🌺💖

Gods rijke zegen van moed en kracht, van troost of wat je maar nodig hebt, toe gebeden.
een liefdevolle groet,
Rita

👉 'Mijn tijden zijn in Uw hand ...' (1)

👉 'Mijn tijden zijn in Uw hand ...' (2)

👉 'Onze tijden zijn in Uw hand ...' (3)

👉 'Kom maar bij Mij!' (4)
👉 'Tot ziens, Lieverd!' (5)